Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Η ρίζα της (κάθε) πίστης στην (κάθε) μαγεία: "Όταν η βιασύνη ενισχύεται από την ψευδαίσθηση δύναμης που δίνει η ταχύτητα"

Οι θρησκείες, σαν σύντομο δρόμο, μας προτείνουν το θαύμα. Τα θρησκευτικά θαύματα όμως, απαιτούν κι αυτά κάποιο χρόνο, πρέπει να προσευχηθούμε ώρες και ώρες, δεν είναι σίγουρο ότι θα γίνουν και στα σίγουρα η πραγματοποίησή τους δεν εξαρτάται από εμάς γιατί είναι δώρα του θεού (που πάντα βιάζεται λιγότερο από μας).

Η μαγεία, από τα πρώτα βήματα της ανθρωπότητας, προσφέρεται σαν μέσο για να κυριαρχήσουμε στη φύση, στους άλλους, ακόμα και στον ουράνιο κόσμο, και μπορεί να επιτευχθεί αστραπιαία, με δράση εξ αποστάσεως, που εξαρτάται από τη δική μας δύναμη. Προφέρω τις κατάλληλες μαγικές λέξεις την κατάλληλη στιγμή και μπορώ να επηρεάσω ακόμα και την πορεία των άστρων.

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις (ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ), μερικές ώρες λοιπόν αυτές που μας απομένουν για να σκεφτούμε τόσο υπογείως όσο και υπεράνω του επιφανειακά υπό/επιβεβλημένου τρόπου. Κανένα λόγο σοβαρό δεν μπορούμε να εντοπίσουμε ώστε να μη τις εκμεταλλευτούμε:

Το γεγονός ότι η ανθρωπότητα πέρασε χιλιάδες χρόνια καρφώνοντας καρφίτσες και προφέροντας μαγικές φράσεις, και ότι υπάρχουν σοβαρές αποδείξεις πως οι ενέργειες αυτές είναι άχρηστες, απασχολεί ελάχιστα εκείνους που θέλουν να πιστεύουν στη μαγεία. Σκεφτείτε αυτό που συμβαίνει στον αυτοκινητόδρομο, όταν αντιλαμβάνεστε ότι τελειώνει η βενζίνη. Πρέπει τότε να φτάσετε στο πλησιέστερο πρατήριο και η λογική λέει πως πρέπει να κινηθούμε αργά για να καταναλώσουμε όσο το δυνατό πιο λίγη βενζίνη.

Πολλοί όμως είναι (είμαστε) αυτοί που πατάνε (πατάμε) το γκάζι για να φτάσουν (φτάσουμε) στη σωτηρία όσο γίνεται πιο γρήγορα. Ενεργώντας μ’ αυτό τον τρόπο, ξέρουμε πολύ καλά ότι μειώνουμε τις πιθανότητες να φτάσουμε στο πρατήριο. Μας είναι όμως πάρα πολύ δύσκολο να αντισταθούμε σ’ αυτό το ένστικτο, όταν η βιασύνη ενισχύεται από την ψευδαίσθηση δύναμης που δίνει η ταχύτητα. Αυτή η βιασύνη μας αποτελεί τη ρίζα κάθε πίστης στη κάθε μαγεία.

*Στις της εποχής μας του (κάθε) Αρτέμη Σώρρα συντεταγμένες ειδήσεις, θα επανέλθουμε από αρχές Σεπτεμβρίου, κάντε υπομονή λίγες ώρες ακόμα…     

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Η ποίηση/ αντίπαλο δέος - υπάρχει και τέτοια - στις τυπικές ζωτικές σημάνσεις (διατηρείτε την Κύπρο καθαρή): "Δε μπορώ να κοιμηθώ, δε μπορώ να φάω, μου στέρησαν τη βρωμιά μου"

Από τους Ζενέ και Σαρτρ έχει χαρακτηριστεί ως ο μεγαλύτερος ποιητής που έβγαλε ποτέ η Αμερική. Όπως και να έχει, είναι δεν είναι, στα σίγουρα η ποίησή του είναι το αντίπαλο δέος όσων συμπυκνώνονται στις λεγόμενες "σοφές" του απλού λαού ρήσεις του τύπου "η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά" ή στις γνωστές δημόσιες επιγραφές του τύπου “διατηρείτε την Κύπρο καθαρή”

Άσχετο το δεύτερο λιγάκι; Τέτοιο μοιάζει με τη πρώτη ματιά να είναι, όμως – από την άλλη – σε αυτό τον τόπο ζούμε, άρα και από τις δικές του ζωτικές σημάνσεις δεν μπορεί παρά λίγο ή πολύ και οι γραφές μας να επηρεάζονται. Ελπίζουμε (μόνο) να συνεννοούμαστε...
    
*Μεταμόρφωση
μία κοπέλα ήρθε
μου έφτιαξε το κρεβάτι
σφουγγάρισε και κέρωσε το πάτωμα της κουζίνας
έτριψε τους τοίχους
σκούπισε
καθάρισε την τουαλέτα
τη μπανιέρα
σφουγγάρισε το πάτωμα του μπάνιου
κι έκοψε τα νύχια των ποδιών μου και
τα μαλλιά μου.
έπειτα
όλα την ίδια μέρα
ο υδραυλικός ήρθε κι έφτιαξε τη βρύση της κουζίνας
και την τουαλέτα
και ο τεχνικός για τα καλοριφέρ έφτιαξε τα καλοριφέρ
και ο τεχνικός για το τηλέφωνο έφτιαξε το τηλέφωνο

τώρα κάθομαι εδώ σ’ αυτήν την τελειότητα
είναι ήσυχα
τα χάλασα και με τις 3 κοπέλες μου.
ένιωθα καλύτερα όταν όλα ήταν σε
αταξία.
θα μου πάρει μερικούς μήνες για να ξαναγίνουν
όλα φυσιολογικά¨
δε μπορώ να βρω ούτε κατσαρίδα για να μιλήσω.
έχασα το ρυθμό μου.
δε μπορώ να κοιμηθώ
δε μπορώ να φάω.
μου στέρησαν τη
βρωμιά μου.

*Τσαρλς Μπουκόφσκι

Η ανέξοδη και αδιέξοδη εμπάθεια έναντι του εθνικού σωτήρα Αρτέμη Σώρρα (μια άλλη οπτική στο εθνικό μας πρόβλημα, ενεργοποιημένη μετά την πρόσφατη άλωση της Τριπολιτσάς)

Είναι προφανές ότι για έναν πρωταγωνιστικό εθνικό ρόλο όπως αυτόν που καλή ώρα αποφάσισε να αναλάβει ο  μέγας Αρτέμης Σώρρας τα νούμερα δεν έχουν καμιά μα καμιά σημασία. 600 (τα ελληνικά) συν ακόμα άλλα 50 (τα κυπριακά) σύνολο 650 δις εκατομμύρια, είναι τελείως σίγουρο ότι υπάρχουν, το ίδιο προφανώς θα ίσχυε και αν επρόκειτο για 650 τρις ή τετράκις ή πεντάκις ή εξάκις ή επτάκις εκατομμύρια και πάει λέγοντας, νούμερα είναι και όλα του κόσμου μας τα (άπειρα) νούμερα υπάρχουν.

Εξίσου προφανές είναι, ότι η από μέρους μας μια ζωή στάση εθνικής ευθύνης – το ανίκητο κουσούρι μας - δίχως χρεία δεύτερης σκέψης μας επιβάλλει να αρνηθούμε τον δρόμο της εμπάθειας που έναντι του αυτό-προτεινόμενου ως εθνικού σωτήρα οι πλείστοι των εχόντων δημόσιο βήμα έχουν υιοθετήσει. Συνακόλουθα, μας επιφορτίζει με το χρέος να απευθυνθούμε σε αυτούς με λόγο ψύχραιμο και απελευθερωτικό.

Οφείλουμε λοιπόν να επισημάνουμε στους εμπαθείς – που όλοι τους δεν μπορεί παρά να έχουν τη στοιχειώδη παιδεία να γνωρίζουν ότι πέραν των νούμερων που οι μέσοι άνθρωποι χρησιμοποιούν στην καθομιλουμένη τους (το πολύ της τάξεως των μερικών χιλιάδων) υπάρχουν και άλλα (άπειρα) ανώτερης τάξεως νούμερα – πως η επιμονή σε αυτή τη στάση (έναντι του κάθε Σώρρα, το είδος στις πολλαπλές εκφάνσεις του ευδοκιμεί στη χώρα) δεν οδηγεί παρά σε αδιέξοδο. Ποιους; Μα, καταρχάς, τους ίδιους!

Στην καλύτερη – και, για να είμαστε δίκαιοι, πιο πιθανή – περίπτωση, συνεχίζοντας να κάνουν εσαεί παρέα με τη δηλητηριώδη εμπάθειά τους στερούν από τη μίζερη και αγέλαστη ζωή τους κάθε ίχνος “χαμογελαστής” ποιότητας. Στη χειρότερη περίπτωση – αποκλείεται; γιατί όχι; ποιος με σιγουριά το ξέρει; για την Ελλάδα δεν μιλάμε; - μπορεί και να τους χρεωθεί ότι ήταν αυτοί οι κύριοι φορείς της ευθύνης  διότι ο έχων αναλάβει τον ρόλο εθνικού σωτήρα δεν μπόρεσε να “πάει” μέχρι τέλους το έργο του. Σε απλά λόγια, η εμπάθεια (τους) σε καμιά περίπτωση δε δικαιώνεται, παραμένοντας αιχμάλωτοί της είναι μονά ζυγά χαμένοι…

Άρα; Άρα, στο όνομα καταρχάς της δικής τους ποιοτικής “σχέσης με τον εαυτό” από την οποία όλα ξεκινούν, θα πρέπει να εμπνευστούν από τους χιλιάδες που προ λίγων μόλις ημερών  κίνησαν και εισέβαλλαν με επικεφαλής τον νέο εθνικό ηγέτη Αρτέμη Σώρρα στην αίθουσα – φρούριο της ηρωικής Τριπολιτσάς και παλικαρίσια δια βοής εξεδίωξαν στο πυρ το εξώτερο τις κατάρες του έθνους.

Άρα; Η άλωση της πόλης – κλειδιού στη καρδιά του ηρωικού Μωριά, πρέπει (επειδή μπορεί) και μπορεί (επειδή πρέπει)  εντός τους να αφεθεί λεύτερα να λειτουργήσει ως η καταλυτική στιγμή ενεργοποίησης των μηχανισμών οριστικής απελευθέρωσης από το σαράκι της εμπάθειας.

Άρα; Τέρμα, ως εδώ, ο σαρκασμός, οι καταγγελίες και οι λοιπές εμπαθείς εκφράσεις θράσους, αντί αυτών επιδοκιμασίες, πανηγυρισμοί, αποθέωση, εκδηλώσεις λατρείας και πίστεως, όσο το δυνατόν πιο πολλές δηλώσεις συμπαράστασης και συμπαράταξης στο πλευρό του αυτό-προτεινόμενου σε ρόλο εθνικού σωτήρα. Απρόβλεπτα πολλές! Τόσο πολλές που ακόμα και οι συν-απελευθερωτές του της ηρωικής Τριπολιτσάς θα απορήσουν και θα αρχίσουν να αμφισβητούν. Ίσως και να το γελάνε/γλεντάνε…

Συμπύκνωση/ μήνυμα καταληκτικό: Ακόμα και αν σε κάποιους μοιάζει ως ευχή από αυτές που δεν έχουν την παραμικρή πιθανότητα να “πιάσουν”, ακόμα και αν από κάποιους διαβάζεται ως προτροπή ανέξοδη από αυτές που δεν πείθουν κανέναν, η αλλαγή στάσης την οποία σε όλους τους εμπαθείς του δημόσιου λόγου εισηγούμαστε δεν είναι παρά η “θέση εθνικής ευθύνης” που κατ’ εμάς εκφράζει όσο καμιά άλλη τις ρεαλιστικές ανάγκες των καιρών.

*Ως μείζον “εθνικό πρόβλημα” – με πολύ βαθιές ρίζες – μπορεί να θεωρηθεί και η συσσωρευμένη στον “μέσο άνθρωπο – περίπτωση” αδυναμία καταρχάς οργάνωσης  και ακολούθως απόλαυσης ενός αληθώς εκτονωτικού πανηγυριού, παρά το γεγονός ότι οι τελείως “για τα πανηγύρια” περιπτώσεις/αφορμές όσο τα χρόνια της λεγόμενης κρίσης κυλούν, προσφέρονται σε υπέρ-πληθώρα. Θα μπορούσε (αδόκιμα) να ονοματιστεί και συσσωρευμένη εθνική κατάθλιψη… 

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Το πρόγραμμα; Μα ποιό πρόγραμμα; Α, αυτό το πρόγραμμα! Εντάξει, αφού επιμένετε, δικό σας!

Αφού το θέλετε εδώ και τώρα και δεν μπορείτε να κάνετε υπομονή, κάντε τον κόπο και μπείτε - τι; ήδη είσαστε; - στο www.egomiocy.blogspot.se να το διαβάσετε. Και αν έχετε απορίες ή θέλετε τέλος πάντων κάποια πράγματα να διευκρινίσετε, τότε εδώ θα είμαστε να τα διευκρινίσουμε.

Διευκρίνιση 1: Τι; Είναι μικρά τα γράμματα και δεν τα βγάζετε; Οχι, δεν είναι μικρά, κάντε κλικ στην εικόνα και θα τα διαβάσετε μια χαρά.

Διευκρίνιση 2: Τι; Δεν είναι αυτό το πρόγραμμα που θέλετε; Αυτό είναι το flyer; Και εσείς θέλετε το πρόγραμμα με τις ακριβείς ώρες των τμημάτων; Α, μας συγχωρείτε, αλλά αρχικά δεν καταλάβαμε...

Διευκρίνιση 3: Σας παρακαλούμε πολύ, μη θυμώνετε. Στο www.egomio.eu είναι εδώ και πολλές μέρες αναρτημένο το πρόγραμμα που μας ζητάτε. Επιμένετε να θέλετε και εδώ στο blog να το διαβάσετε; Εντάξει, αφού επιμένετε δικό σας!


Η μεγάλη και η μικρή Κρίστια, η Νικόλ και ο Baoonz: Εκκινώντας από την θεμελιώδη αρχή ότι "η σοβαρή εκπαίδευση στη τέχνη χορού σημαίνει, καταρχάς, τη συνείδηση της σημασίας της"

Είχε την τύχη στα κρίσιμα εκπαιδευτικά χρόνια πολύ εκλεκτών δασκάλων. Χωρίς αυτούς και αυτές δεν θα γινόταν αυτό που έγινε, δεν θα κατάφερνε όσα κατάφερε. Ήταν μια εκ των πρωτοπόρων του σύγχρονου χορού στην Κύπρο, μετέχοντας – δεκαετίες του 80 και του 90 – στις παραστάσεις της χορευτικής ομάδας του ομίλου “Διάσταση” στη Λεμεσό. Και όταν ο σπουδαίος αυτός κύκλος δημιουργικότητας και προσφοράς τελείωσε, τι άλλο ως συνέχεια από την μεταβίβαση της εμπειρίας και γνώσης στις επόμενες γενιές. Τα τελευταία 10+ χρόνια – για την (μεγάλη) Κρίστια Γαβριηλίδου ο λόγος – μέσω του Εργαστηρίου Χορού και Θεατρικής Έκφρασης της Έλενας που διανύει φέτος τον 27ο χρόνο ζωής του.

Ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετική η μικρή Κρίστια (Πιτσιλλίδου) στην πρώτη της πρωταγωνιστική συμμετοχή σε χορευτική παράσταση υψηλών επαγγελματικών απαιτήσεων (FRONTEARS, Αμφίδρομο Χοροθέατρο). Τεχνική αρτιότητα, μπόλικη δύναμη, θαυμαστή χάρη, έντονη προσωπικότητα, πολύ “γεμάτη” σκηνική παρουσία. Για πολλά χρόνια είχε διδαχτεί τον χορό (και) από την πρωτοπόρο των καιρών της μεγάλη Κρίστια. Πλέον μαζί – παρελθόν, παρόν και μέλλον – στο “Εργαστήρι” προετοιμάζουν επόμενες γενιές. Η μικρή Κρίστια έχει στα επαγγελματικά της ενδιαφέροντα προσθέσει και τη yoga, πάντα οι νέες γενιές κάτι νέο προσθέτουν, έτσι προχωράει η ζωή.

Αποπνέει σοβαρότητα από την πρώτη στιγμή που την αντικρίζεις. Από αυτό το είδος σοβαρότητας που είναι αληθινή, ευγένεια ανάμεικτη με φινέτσα, καμιά σχέση με το δήθεν (σοβαρό) που επιχειρεί να ξεγελάσει επιδεικνύοντας υπέρμετρη αυστηρότητα. Για να διαλέξει η Έλενα τη Νικόλ (Γιάννακα), για να διαλέξει η Νικόλ την Έλενα και το Εργαστήρι της και να κάνει κάμποσες την εβδομάδα φορές το πήγαινε έλα Λεμεσό Λευκωσία, ήταν σίγουρα η σοβαρότητα αμφοτέρων που αμφότερες με πολύ σοβαρότητα μέτρησαν, ίσως και ακόμα περισσότερα. Ποια; Δύσκολο να απαντηθεί με σαφήνεια το ερώτημα. Στα σίγουρα πάντως μια δασκάλα του χορού που έχει πριν σπουδάσει τη μαθηματική επιστήμη – από εκεί ξεκίνησε η Νικόλ πριν επιλέξει να εξειδικευτεί στη τέχνη της Τερψιχόρης – διαθέτει αν μη τι άλλο ένα επιπλέον εχέγγυο ικανότητας εμβάθυνσης στην διόλου εύκολη χορευτική γλώσσα. Σε πραγματική, σε σοβαρή εμβάθυνση αναφερόμαστε, όχι σε δήθεν.

Αντίστοιχη σοβαρότητα αποπνέει και ο Baoonz, έστω και αν ο ίδιος – υπόθεση επ’ αυτού κάνουμε, δεν τον έχουμε ανακρίνει σχετικά – θα αρνιόταν να δεχτεί αυτόν τον χαρακτηρισμό. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι χαρακτηρισμοί η ζωή αλλά δεδομένα που την ορίζουν και περιγράφουν, αυτού λοιπόν (του κανόνα) δεδομένου η ποιότητα και ποσότητα της ενασχόλησης του κοινωνικά ενεργού ακτιβιστή (και εκλεκτότατου γραφίστα) με το breakdance, είτε το θέλει είτε όχι τον ορίζουν αντικειμενικά ως έναν εκ των πλέον σοβαρών δασκάλων του. Για όσους και όσες βέβαια – μεταξύ αυτών, αυτό δα έλειπε, η Έλενα – μπορούν να αντιληφτούν και κατανοήσουν ότι η αληθινή σοβαρότητα είναι το διαμετρικό αντίθετο της σοβαροφάνειας.

Η ικανότητα επιλογής των κατάλληλων συνεργατών – για να σοβαρευτούμε και στο κομμάτι του γραπτού λόγου μας λιγάκι – δεν διδάσκεται (μόνο), δεν απονέμεται ως δίπλωμα (μόνο), δεν είναι έμφυτη (μόνο). Συμπυκνώνει τα πιο πάνω μα και πολλά περισσότερα. Προϋποθέτει δε υπεράνω όλων, το μακράν υπέρτερο όλων – για τους ανθρώπους οι οποίοι μυούν στη γλώσσα της τέχνης χορού παιδιά από την νηπιακή ηλικία – εσώτερο κίνητρο: Τη συνείδηση ότι ανοίγουν νέους δρόμους, καλλιεργούν δυνατότητες και απελευθερώνουν προοπτικές, ενδυναμώνοντας νέους ανθρώπους που τους επιλέγουν και εμπιστεύονται ώστε να ζήσουν μια πιο ποιοτική και πλήρη ζωή. Τη συνείδηση – προσέξτε παρακαλούμε πολύ την καταληκτική μας διατύπωση – ότι η μύηση στη τέχνη του χορού οφείλει να είναι αντιληπτή πρωτίστως ως εκπαιδευτική ενασχόληση/λειτούργημα και όχι ως εμπορική/ κερδοσκοπική επιχείρηση. 

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

ΚΑΙ ΕΓΩ! Ναι και Εσύ μπορείς να μετάσχεις και να διακριθείς! (Σάββατο 1 και Κυριακή 2 Οκτωβρίου, διεθνές διήμερο ταχύ-ποίησης)

Όταν στη νήσο τη Σχοινούσα/ μονάχος το βράδυ σκότωνα τη σαρανταποδαρούσα/ άτιμη εσύ με απατούσες/ και στις ταβέρνες με κάποιον άλλο τριγυρνούσες.

Σαν σκάλιζα και όργωνα χωράφια στην Ανάφη/ άτιμη εσύ το γλένταγες και με έκανες ελάφι/ και έκανες πως τάχα μου πολύ με συμπονάς/ “κάνε λίγη υπομονή αγάπη μου” έλεγες, “θα γυρίσει σύντομα ο ήλιος και για εμάς”

Και εγώ μες το σκοτάδι το βαθύ/ συνέχιζα ο ηλίθιος να κάνω υπομονή…

Τα ψέματα πια τέλειωσαν, όλα τα έχω μάθει/ πως όλοι σε βάρος μου χασκογελούν από Σχοινούσα ως Ανάφη/ και παρατσούκλι μου έβγαλαν, με αποκαλούν ελάφι/ ως και οι νεκροί το μάθανε, γελάν’ τα βράδια οι τάφοι

Η ώρα της εκδίκησης πλέον έχει σημάνει/ κομμένα τα οργώματα, θα αγοράσω στάνη/ και συ θα μείνεις μοναχή να κλαις και να πλαντάζεις/ “τι άντρα είχα και έχασα” μέσα στη νύχτα καψερή μου θα ουρλιάζεις!

Και εγώ να είσαι σίγουρη πως θα αδιαφορώ/ “άντε και χάσου άτιμη” θα λέω και θα γελώ…

*Όσοι νομίζετε ότι ποιήματα πολύ χαμηλού επιπέδου – ασυναρτησίες για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους - όπως το πιο πάνω με τον τίτλο “Και εγώ” μπορούν να μετάσχουν και να διακριθούν στον μεγάλο διεθνή διαγωνισμό ταχύ- ποίησης που θα πραγματοποιηθεί στο Εγκώμιο (οριστικές πλέον οι ημερομηνίες μετά από μύριες όσες αλλαγές) το Σάββατο και Κυριακή 1 και 2 Οκτωβρίου, πλανάστε πλάνη οικτρά. Έτσι, για να είμαστε συνεννοημένοι. 

Για να δηλώσεις φίλε και/ή φίλη μας καλή συμμετοχή/ θα πρέπει μέσα σου να ρέει φλέβα ποιητή! 

*Λεπτομέρειες για τον διεθνή διαγωνισμό λίαν συντόμως. Μη χολοσκάτε γι' αυτές, εσείς τη δουλειά σας. Προετοιμάζεστε!

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

"Ήμουν απροσάρμοστη. Διάβαζα, ζωγράφιζα και δεν μισούσα τους μαύρους": Επαναλαμβανόμενα κυκλικά (διαχρονικά) ζητήματα ισορροπίας - "υπήρχαν τελικά πάρα πολλοί από εμάς, ως τότε πιστεύαμε ότι ήμαστε μια μικρή ομάδα παράξενων" - στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού...

"Κάθε βράδυ κάνω έρωτα με 25.000 ανθρώπους στη σκηνή, μετά όμως γυρίζω σπίτι μόνη"

*Ρήσεις που έχουν μείνει, δια στόματος μιας κατά δήλωσή της απροσάρμοστης, της γεννημένης το 43 στο  πετρέλαιο παραγωγικό Τέξας μουσικού, τραγουδίστριας, ζωγράφου στιχουργού και χορεύτριας Janis Joplin, η οποία αν και έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 27 χρόνων (το 1970) είναι αναγνωρισμένη/αξιολογημένη (από 100% ευπροσάρμοστους, μη πάει ο νους σας σε τίποτε το αιρετικό/ άκρως υποκειμενικό που δεν εκφράζει παρά μόνο την αφεντιά μας) ως μια από τις σημαντικότερες διεθνώς καλλιτεχνικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα.

Ζήτημα ισορροπίας: Δεν έχει “βγάλει” μονάχα πεπερασμένης διάρκειας/ειδικών αποστολών ληξιπρόθεσμους πλανητάρχες το άγριο Τέξας ο προσαρμοσμένος βίος των οποίων είναι και θα είναι εσαεί συνδεδεμένος με ρήσεις του τύπου “όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας”. Εκτός από δαύτους – και στα σίγουρα εναντίον τους - “βγήκαν” από το Τέξας και απροσάρμοστες προσωπικότητες όπως η εσαεί παγκόσμια/ αναγνωρισμένη Joplin. Ιδού λοιπόν ένας ακόμα λόγος και κατ’ εμάς ο κρισιμότερος - η ισορροπία ντε - να τιμήσουμε και τις δικές της ρήσεις με την απαραίτητη προσοχή.

Ενδεικτικά και μόνο:
  
"Ήμουν απροσάρμοστη. Διάβαζα, ζωγράφιζα, και δεν μισούσα τους μαύρους." (Για το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά της, κατά τα χρόνια φοίτησής της στο Λύκειο Τόμας Τζέφερσον και τους λόγους για τους οποίους ήταν αντιπαθής στους συμμαθητές της.)

"Είμαι θύμα του ίδιου μου του εαυτού. Υπήρξε ένα διάστημα, που ήθελα να γνωρίζω τα πάντα. Αυτό το συναίσθημα με έκανε, συνήθως, να νοιώθω δυστυχισμένη. Απλά, δεν ήξερα πώς να το χρησιμοποιήσω. Τώρα, όμως, έχω μάθει να χρησιμοποιώ το συναίσθημα αυτό προς όφελός μου. 

Είμαι γεμάτη συγκίνηση και θέλω να απελευθερωθώ. Εάν είσαι επάνω στη σκηνή και (το συναίσθημα αυτό) λειτουργεί πραγματικά και έχεις το κοινό μαζί σου, αισθάνεσαι μια ενότητα." (Σε συνέντευξή της κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Εξπρές) 

"Υπήρχαν τελικά πάρα πολλοί από εμάς. Ως τότε πιστεύαμε ότι ήμαστε μια μικρή ομάδα παράξενων." (Κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Γούντστοκ)

"Το αύριο ποτέ δε συμβαίνει. Είναι πάντα η ίδια αναθεματισμένη μέρα." (Κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Εξπρές)

"Δεκατέσσερις ανακοπές καρδιάς και πέθανε στην εβδομάδα μου. Στην εβδομάδα ΜΟΥ." (Μετά την ακύρωση του εξωφύλλου της στο περιοδικό NEWSWEEK λόγω του θανάτου του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Αϊζενχάουερ)