Η Αλήθεια για τις Κόκκινες Γραμμές (ποιές αληθώς είναι και τι σημαίνουν): Άλλο η μετωπική μάχη της Μπαλακλάβας (1854) με τους Ουσάρους ιππείς και τους Σκωτσέζους highlanders και άλλο οι σιροπιαστοί της μιας μπουκιάς Ελληνικοί Μπακλαβάδες

Δεν θα παραβιάσουμε τις κόκκινες γραμμές. Όπου η φράση “κόκκινη γραμμή” χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει το έσχατο όριο μιας υποχώρησης. Πέραν του οποίου η υποχώρηση είναι αδιανόητη, παραπέμπει σε καταποντισμό.

Είναι αμέτρητες οι φορές πολιτικής χρήσης της φράσης, τόσες πολλές καθημερινά που αδυνατούμε να προσδιορίσουμε έστω και την τάξη μεγέθους. Εκατό, χίλιες, δέκα χιλιάδες, πολύ περισσότερες αν αθροίσουμε στους επαγγελματίες πολιτικούς και τους δημοσιογράφους και/ή οπαδούς που την αναπαράγουν. Αδιαμφισβήτητα με όρους πολιτικής εμπορευσιμότητας πρόκειται για την πλέον “επιτυχημένη” φράση των τελευταίων νεοελληνικών χρόνων, η έλξη που ασκεί είναι εντυπωσιακή. Δεδομένης της ημιμάθειας που “διασχίζει” την εμφανώς καθυστερημένη κοινωνία των νεοελλήνων, μοιάζει περίπου βέβαιο ότι ελάχιστοι εξ αυτών που καθημερινά τη χρησιμοποιούν γνωρίζουν τη καταγωγή της. Αυτό δα έλειπε, αν ίσχυε το αντίθετο είμαστε υποχρεωμένοι να σας ομολογήσουμε ότι βαθύτατα θα εντυπωσιαζόμαστε…

Η φράση “λεπτή κόκκινη γραμμή” χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τον ηρωισμό των ανδρών του βρετανικού 93^ου Συντάγματος Πεζικού κατά τη Μάχη της Μπαλακλάβας (Κριμαϊκός Πόλεμος) στις 25 Οκτωβρίου του 1854. Το 93^ο Σύνταγμα και μια μικρή δύναμη Βασιλικών πεζοναυτών και Οθωμανών στρατιωτών υποχρεώθηκαν να αντιμετωπίσουν επίθεση της 6^ης Ταξιαρχίας Ουσάρων του ρωσικού ιππικού για να προστατεύσουν το στρατόπεδο της Μπαλακλάβας στο οποίο κατάκοποι και αποδιοργανωμένοι βρίσκονταν περί τους 20.000 Βρετανούς Γάλλους και Οθωμανούς άνδρες.

 Εξαιτίας της αριθμητικής ανισορροπίας ο διοικητής του στρατοπέδου Κόλιν Κάμπελ διέταξε τις δυνάμεις του να παραταχθούν σε βάθος δυο ανδρών αντί του συνηθισμένου τεσσάρων, ώστε να μπορέσει να καλύψει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέτωπο. Όταν οι Ρώσοι ιππείς πλησίασαν σε απόσταση βολής, σκωτσέζικο απόσπασμα από εξαιρετικούς σκοπευτές highlanders άνοιξε ομαδικό πυρ. Οι Ουσάροι του ρωσικού ιππικού αξιολογώντας εσφαλμένα ότι το σκωτσέζικο σκοπευτικό απόσπασμα δεν ήταν η μια και μοναδική απειλή τους αλλά απλά και μόνο δημιουργεί αντιπερισπασμό (και ότι έπεται δεύτερη και ισχυρότερη εναντίον τους επίθεση) αποφάσισαν να υποχωρήσουν. Μια λεπτή κόκκινη γραμμή από ατσάλι – έτσι περιέγραψε αργότερα ο ανταποκριτής των Times την απόσταση ανάμεσα σε επιτιθέμενους και αμυνόμενους – υποκατέστησε στο νου των επιτιθέμενων την φυσικά αναμενόμενη  αίσθηση βάθους των αμυνόμενων, με αποτέλεσμα να στερηθούν καταρχάς την αίσθηση, ακολούθως την ιδέα και εντέλει την πεποίθηση του υπέρ τους συγκριτικού πλεονεκτήματος.

Αναρωτιόμαστε, στην “εποχή μας της εικόνας” όπου αν μη τι άλλο όλοι βλέπουν πως έχουν τα πράγματα ανεξαρτήτως του εάν μπορούν ή όχι να τα ερμηνεύσουν, ποιό είναι το νόημα ή και μήνυμα από την υπέρ-χρήση της φράσης “κόκκινη γραμμή”. Ότι οι λεγόμενες “κόκκινες γραμμές” της όποιας διαπραγμάτευσης είναι ο ύστατος τρόπος εξαπάτησης (μπλόφας) λόγω της αντικειμενικής αδυναμίας στοιχειωδώς ικανοποιητικής άμυνας; Και αυτή η μπλόφα, άραγε, σε ποιους απευθύνεται; Στους εκτός στρατοπέδου “αντιπάλους” ή στους εντός “δικούς μας” ώστε αν μη τι άλλο να κρατά υψηλά για όσο καιρό περισσότερο το φρόνημα; Μέχρι την αναπόφευκτη στιγμή της “επέλασης” μιας και “οι έξω” – 160 και πλέον χρόνια μετά την μάχη της Μπαλακλάβας – ξέρουν πάρα μα πάρα πολύ καλά ότι οι εντός τειχών πειστικοί (στους ανόητους και αδαείς) σε ρόλο ηρωικού highlander στην πραγματικότητα δεν είναι παρά σιροπιαστοί της μιας μπουκιάς μπακλαβάδες;;