Η νικηφόρα "μάχη της προσβασιμότητας των περιπτέρων", τα (περίπου προφανή) τεκμήρια περί αληθούς κοινωνικής πρωτοπορίας που κομίζει (προσοχή ιδιαίτερη ΚΑΙ στο υστερόγραφο)

9 Ιουνίου 2015, αριθμός πρωτοκόλλου 1694, Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας. Η Απόφαση αφορά την προσβασιμότητα των περιπτέρων, σε αριθμούς αφορά κάμποσες χιλιάδες περίπτερα ανά την Ελλάδα και αδειούχους ανθρώπους με αναπηρία. Υπογράφεται από το διοικητικό συμβούλιο της Ένωσης, κατόπιν εισήγησης του προέδρου, δημάρχου Αμαρουσίου Γ. Πατούλη.

Την "ιστορική" αυτή Απόφαση επέβαλλε η Κίνηση Χειραφέτησης ατόμων με αναπηρία, κάνοντας για πολλοστή φορά στην βραχύχρονη ιστορία της πράξη την συνταγή της πρωτοπορίας: εκκινώντας με αφορμή την πολύ ενδιαφέρουσα μεμονωμένη περίπτωση του διαρκώς διωκόμενου ενός και μοναδικού στην Ελλάδα περιπτέρου που ανήκε σε μέλος της, προχωρώντας σε κάμποσα παραπέρα βήματα άσκησης πίεσης (συνεντεύξεις, συνδυαστική ανάδειξη της νομικής της κατασκευαστικής και της κοινωνικής διάστασης του θέματος, έως και συμβολική κατάληψη δημαρχιακού γραφείου) και ενεργοποιώντας την αναγκαία κοινωνική δυναμική ώστε η αυστηρά συγκεκριμένη – θεσμική έκφραση της αναγκαιότητας να είναι πλέον επιτακτική. Το “άλφα και το ωμέγα” στην Ελλάδα όπου ελάχιστοι διαφωνούν με την θεωρητική διατύπωση της αναγκαιότητας, όμως σχεδόν κανείς δεν ασχολείται με την εφαρμογή της στην πράξη.

Τα βασικά σημεία της Απόφασης έχουν ως εξής:

*Καταρχάς, η αναγνώριση του ελλείμματος: Οι προβλεπόμενες στην κείμενη νομοθεσία διαστάσεις των περιπτέρων απαιτούν κατάληψη εμβαδού συνολικά 10 τ. μ. (εσωτερικός + εξωτερικός χώρος περιπτέρου). Η έκταση αυτή είναι μη επαρκής για την προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρία, όπως και για τους δικαιούχους άδειας περιπτέρου με κινητικά προβλήματα.

*Επί της νομικής πτυχής του θέματος: Απαιτείται νομοθετική πράξη από κυβερνητικής πλευράς που θα επιτρέπει την τοποθέτηση ειδικού εξοπλισμού και την δημιουργία των απαραίτητων διαδρόμων ώστε τα περίπτερα να μπορούν να εξυπηρετούν τις ανάγκες των ανθρώπων με αναπηρία.

*Εφαρμογή στην πράξη: Η Απόφαση ετέθη και ψηφίστηκε από το διοικητικό συμβούλιο της ΚΕΔΚΕ και "θα ισχύσει υπό την προϋπόθεση ότι η χρήση της θα γίνεται μόνο από άτομα με κινητική αναπηρία". 

Αξιοσημείωτο: Η τελευταία παράγραφος που αναφέρεται στην προϋπόθεση ισχύος της Απόφασης φέρεται "υπό απόσυρση" μετά από παρέμβαση της Κίνησης Χειραφέτησης ατόμων με αναπηρία, όμως το γεγονός ότι στο αρχικό κείμενο απόφασης υπήρξε λέει πολλά. Εξηγούνται αμέσως παρακάτω:

Το δικό μας υστερόγραφο: Με δεδομένο ότι η προσβασιμότητα δεν αφορά (καλύπτει) μόνο τις ανάγκες των εργαζομένων στα περίπτερα αναπήρων αλλά και αυτές των πελατών με αναπηρία, η αρχικά δοθείσα προϋπόθεση εφαρμογής της (η παράγραφος που φέρεται υπό αποσυρση) αφήνει ακάλυπτο ένα κενό λογικής. Ουδέν το αξιοπερίεργο, κάπως έτσι συμβαίνει πάντα στην Ελλάδα σε ότι αφορά τα συναφή θέματα, ωσάν η ύπαρξη κενού λογικής να είναι ενδόμυχη υποχρέωση αυτών που θεσμοθετούν. Στην πράξη, η κάλυψη (και) αυτής της υποχρέωσης, του κενού λογικής δηλαδή ώστε η αναγκαιότητα, το δίκαιο και η πραγματικότητα να “κουμπώνουν” απόλυτα, επαφίεται διακώς και πάντοτε στην κοινωνία απαιτώντας την συνεχή της εγρήγορση. 

“Γενικώς και αορίστως” κοινωνία; Όχι βέβαια. Μιλώντας με τους όρους της νεοελληνικής ανάγκης αναφερόμαστε σε αληθείς - προχωρημένες κοινωνικές πρωτοπορίες, όπως καλή ώρα η Κίνηση Χειραφέτησης ατόμων με αναπηρία. Αυτές και μόνο αυτές εννοούμε. Διότι σε ότι αφορά τους λεγόμενους θεσμικούς εκπροσώπους των αναπήρων, η κοινωνική πραγματικότητα της εμφανώς καθυστερημένης χώρας των νεοελλήνων “κραυγάζει” ότι στην καλύτερη περίπτωση αρκούνται στην θεωρητική διατύπωση της αναγκαιότητας, ενώ στην χειρότερη (και συνηθισμένη) στην εκμετάλλευσή της υπέρ ολίγων και εκλεκτών/κολλητών. Και όταν η πραγματικότητα “κραυγάζει” αν μη τι άλλο είναι ντροπή γι’ αυτούς που (δεν μπορεί παρά να) ξέρουν να συνεχίσουν και στις υφιστάμενες συνθήκες ακραίας κρίσης να παριστάνουν ότι δεν μπορούν να κρίνουν …