"Να παράδες δώσε μου κοκκάλες" - πιθανώς διότι - "εκείνοι που έχουν δόντια δεν έχουν παξιμάδια" - όμως όπως και να έχει - "ο βλάχος άρχοντας και αν γίνει βλαχίλα θα μυρίζει"

Είναι πάμπολλες, είναι αμέτρητες οι Ελληνικές παροιμίες περί χρήματος και χρεών. Θα άξιζε τον κόπο άραγε κάποιες από αυτές να υιοθετηθούν ως “καλές πρακτικές” για το μέλλον; Αν ναι ποιες;  Ιδού μια γενναία ένδειξη από το μέγα σύνολο των περί χρεών και χρήματος παροιμιών, κρίνετε και μόνοι σας:   

Αν δεν κάνουμε το χρήμα υπηρέτη, θα γίνει κύριός μας.

Αν έχεις κάτι, είσαι κάτι!

Βάλε το χέρι σου δυο φορές στη δραχμή πριν την αποχωριστείς.

Γρόσια έχεις; Έγνοιες έχεις…

Δανείσου, καλοπλήρωνε για να σε ξανά δανείσουν.

Δε βγαίνει βούτυρο

Δε δίνει νερό τ’ αγγέλου του…

Δύσκολο να κάνεις περιουσία κι ακόμα πιο δύσκολο να την κρατήσεις.

Εκείνοι που έχουν δόντια δεν έχουν παξιμάδια.

Έμεινε πανί με πανί…

Έριξε κανόνι…

Έχει καβούρια στην τσέπη του…

Έχεις γρόσια, έχεις και μεγάλη γλώσσα.

Έχεις φλουριά; Έχεις θωριά! 

Ζύγιζε και χάριζε, μα βερεσέ μη δίνεις.

Η κατάκτηση μιας γυναίκας είναι αδύνατη με άδειο πορτοφόλι.

Θέλεις πλούτη και τιμή μην κοιμάσαι την αυγή...

Κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις.

Και με τα εκατό στη φυλακή και με τα χίλια μέσα. 

Κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρει.

Κι οι πλούσιοι και οι φτωχοί στο ίδιο χώμα μπαίνουν.

Κοιμήθηκε φτωχός και ξύπνησε πλούσιος.

Λίγο λίγο το λαδέλι  κι είν’ ο χρόνος σαν πγαδέλι…

Μάζευε κι ας είναι ρώγες.

Μάζευε όταν μπορείς, για να ’χεις όταν πρέπει.

Μας φόρεσε φέσι.

Μη ξοδεύεις, όπου μπορείς να κάνεις οικονομία.

Μην κάνεις οικονομία εκεί που πρέπει να ξοδέψεις.

Να παράδες, δώσε μου κοκάλες… 

Ο βήχας κι ο παράς δεν κρύβονται.

Ο βλάχος άρχοντας κι αν γίνει, βλαχίλα θα μυρίζει.

Ο καβγάς ήταν για το πάπλωμα. (χρήμα)

Ο παράς είναι στρογγυλός και κυλά. 

Ο πλούσιος έχει τα φλουριά κι ο φτωχός τα γλέντια.

Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. 

Όποιος βγάνει και δε βάνει, γρήγορα στον πάτο φτάνει…

Όποιος βρίσκει και πορεύεται, τύφλα κι αν παντρεύεται.

Όποιος έχει λεφτά, φυσάει τη φλογέρα.

Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.

Όποιος λυπάται το καρφί, χάνει και το πέταλο.

Όποιος μαζεύει έχει.

Όποιος πολύ απλώνεται, γρήγορα μαζεύεται.

Όσο πιο πολλά έχεις τόσο πιο πολλά θες.

Όταν δεν κερδίζεις από το χέρι, κέρδιζε από το δόντι.

Όταν έχεις φύλαγε. Σαν δεν έχεις δούλευε. 

Ούτε τη θέρμη (ζέστη) τον Αύγουστο.

Πληρώσαμε τα μαλλιοκέφαλά μας. 

Πολλά λίγα κάνουν ένα πολύ.

Σε ξέρω σαν κάλπικη δεκάρα.

Σπαταλώντας το χρυσάφι, κάνεις το βουνό χωράφι. 

Σταλαγματιά - σταλαγματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά.

Σταλιά - σταλιά γίνεται η λίμνη.

Τα «έχει» πάνε κι έρχονται, μα η αρχοντιά απομένει.

Τα άσπρα, κατεβάζουν τ’ άστρα.

Τα λεφτά πάνε στα λεφτά…

Τα μικρά δεν ήθελες, τα μεγάλα γύρευες.

Το ακριβό πράγμα είναι και φτηνό.

Το γεμάτο πορτοφόλι, έχει, πολλούς φίλους.

Το χρήμα δεν κάνει τόσους αληθινούς φίλους, όσους εχθρούς.

Το χρήμα όπως το λίπασμα θα κάνει καλό αν δε σκορπιστεί.

Τ’ αγώι ξυπνάει τον αγωγιάτη. 

Φασούλι το φασούλι, γεμίζει το σακούλι.

Χρωστάει και της Μιχαλούς…

Οι ωραίοι έχουν χρέη.