Επειδή η πλέον χοντρή βλακεία (στα όρια της παράκρουσης) είναι η ομαδική: παρακαλούμε πολύ διαβάστε όσο περισσότερο γίνεται προσωπικά όμως μην παίρνετε "προσωπικά" αυτά που διαβάζετε...

Η χοντρή βλακεία είναι η ομαδική…

Είναι από τις τελευταίες φορές, το υποσχόμαστε με όλη μας την ειλικρίνεια, που σπεύδουμε να αντιγράψουμε κάτι από το "Εγχειρίδιο Βλακείας" του Δ. Χαριτόπουλου (εκδόσεις ΤΟΠΟΣ). Μα να, σε αυτό το Και ΝΑΙ και ΟΧΙ και/ή Και ΟΧΙ και ΝΑΙ αν και όταν γίνει δεύτερο (μετά του 74) δημοψήφισμα των νεοελλήνων, οι μόνες θέσεις/σκέψεις τις οποίες νιώθουμε μέσα μας ως στοιχειωδώς χρήσιμες για το ιερό δημοκρατικό "εκλογικό σώμα", σε αυτό το απλό και εύπεπτο εγχειρίδιο (βλακείας) συμπυκνώνονται. Χωρίς βέβαια (προφανώς) τούτο να σημαίνει ότι στο ακέραιο τις υιοθετούμε. 

Αυτό που ενώνει ένα πλήθος είναι τα συναισθήματα και οι πεποιθήσεις (θρησκεία, ιδεολογία, ηθική, εχθροί, φίλοι, σύμμαχοι) ενώ ο ρόλος της νοημοσύνης τείνει να εξαφανιστεί. Όποιος εντάσσεται σε αυτό αφήνει εκτός, ενσυνείδητα ή όχι, ένα μέρος του εαυτού του: η ατομικότητα και η ξεχωριστή νοημοσύνη παραμερίζονται. Ιδίως στις μαζικές συγκεντρώσεις, συναυλίες, κερκίδες αγώνων, πορείες και διαδηλώσεις, όλοι γίνονται ένα καθώς το ετερογενές διαλύεται μέσα στο ομοιογενές. Το πλήθος δεν σκέφτεται, απλώς αισθάνεται, πιστεύει και άγεται. Και ας μην μας διαφεύγει: το λάθος δεν ένωσε λιγότερες φορές τους ανθρώπους από όσες τους ένωσε η αλήθεια. Το αντίθετο…

Οι άνθρωποι που “ανήκουν” σε μάζες τείνουν προς τη διανοητική τους εξίσωση. Προφανώς προς τα κάτω…

Παρακαλούμε πολύ, προς θεού, μη σας διαφεύγει ότι αντιγράφουμε από το εγχειρίδιο βλακείας, άρα θερμά παρακαλούμε μην τα παίρνετε προσωπικά αυτά που διαβάζετε, μην μας ζητήσετε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες. Άλλωστε, με όλη μας την εντιμότητα σας καλούμε να αναλογιστείτε, ότι ακόμα και αν νιώθετε ότι έχετε κάθε λόγο να μην μας υπολογίζετε στους δικούς σας άλλο τόσο δεν έχετε κανένα λόγο να μας υπολογίζετε με τους “άλλους”. Ναι ή Όχι; Όχι ή Ναι;

Στις πρώτες εκλογές στην Ελλάδα την περίοδο της λεγόμενης μεταπολίτευσης (1974) η δεξιά παράταξη νίκησε με το πρωτάκουστο για τα δεδομένα της επιρροής της 54% των ψήφων. Την αμέσως επόμενη Κυριακή έγινε και η πρώτη και μεγαλύτερη πορεία για το Πολυτεχνείο με περισσότερους από 1.000.000 ανθρώπους στους δρόμους της Αθήνας. Εκ των συνθημάτων που κυριάρχησαν ήταν και το “λαέ, ντροπή σου για την εκλογή σου”. Μα την αλήθεια αλλόκοτο αν αναλογιστεί κανείς (απλή αριθμητική) ότι για τους μισούς (που το φώναζαν) ήταν ένα σύνθημα – χαρακίρι μιας και ανήκαν σε αυτούς που θα έπρεπε να “ντρέπονται”!

Εξήγηση: Στο πλήθος μεταδίδεται ενθουσιασμός, οργή, λύπη, με τον ίδιο τρόπο που από άνθρωπο σε άνθρωπο μεταδίδεται το γέλιο, η δυσθυμία ή το χασμουρητό. Κάθε άνθρωπος υπόκειται σε αυτή τη μετάδοση όταν συντάσσεται με τις διαθέσεις του πλήθους, αφού το πλήθος έχει την κυριαρχική “ικανότητα” να ομογενοποιεί τα διαφορετικά επίπεδα νόησης. 

Συνεννοηθήκαμε; ΝΑΙ ή ΟΧΙ;