Κούγκι, ναρκοπέδια, εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης, εταίροι αγαπημένοι αλλά και εκβιαστές, μια Ζωή στην τρέλα, Φώφη και Βαγγέλας, ΠΑΜΕ γι' άλλα; Μια ματιά στη νεοελληνική πολιτική και κοινωνική καθυστέρηση

Γλώττα λανθάνουσα: Τα μέτρα που μας προτείνανε είναι καλύτερα από την πρόταση Γιούνκερ (Ευκλείδης Τσακαλώτος, υπουργός οικονομικών της Ελλάδας , στη διάρκεια της συνεδρίασης της Βουλής για να του δοθεί η εξουσιοδότηση διαπραγμάτευσης).

Αφελές ερώτημα: Μα καλά, εσείς δεν υποβάλλετε την πρόταση;;

Ακόμα πιο αφελές ερώτημα: Ποιός διάολε συνέταξε την πρόταση που απευθύνεται στους δανειστές;

Κάτι δεν πάει καλά με τον τρόπο σκέψης του πολιτικού προσωπικού στη χώρα των νεοελλήνων. Δεν μας ενδιαφέρει στο παρόν να την αναλύσουμε, απλώς να την αναδείξουμε. Ώστε να συμβάλλουμε με τις ελάχιστες δυνάμεις μας ώστε να ξεπεραστεί. Των ερμηνειών της πραγματικότητας προηγείται καθαυτή η πραγματικότητα, του γιατί συμβαίνει ή συνέβη κάτι προηγείται η καταγραφή του τι συμβαίνει ή συνέβη.

Ας ρίξουμε μια χοντρική ματιά λοιπόν στις ενδείξεις (τις σταχυολογήσαμε από την συνεδρίαση εξουσιοδότησης), την ίδια περίοδο που ο πάλαι ποτέ χαρακτηρισθείς στη χώρα των νεοελλήνων ως … Ολαντρέου διά των τεχνοκρατών και συμβούλων του (ποιος διάολε συνέταξε την πρόταση προς τους δανειστές;) έχει αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στις ύστατες διαπραγματευτικές προσπάθειες της “πρώτης φοράς αριστερά” ελληνικής κυβέρνησης.

“Φτάσαμε σε ναρκοπέδιο” δήλωσε τρεμάμενος από συγκίνηση ο πρωθυπουργός της χώρας θέλοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο να ορίσει το αίσθημα ευθύνης του, ενώπιον της επαπειλούμενης κατ’ αυτόν πλήρους καταστροφής (ανατίναξης). Ωσάν το ναρκοπέδιο άξαφνα να προέκυψε διακόπτοντας μια ηρωική πορεία προς την δικαίωση τελευταίος ηρωικός σταθμός της οποίας ήταν η έκφραση  της υπερήφανης δημοκρατικής βούλησης των ακολούθων πολιτών. Ωσάν αυτό το φονικό ναρκοπέδιο να γεννήθηκε άξαφνα (παρθενογένεση), ωσάν να μην ήταν αναπόφευκτη η συνάντηση μαζί του, συνεπές αποτέλεσμα των συντεταγμένων της υιοθετηθείσας πορείας. Το εύλογο ερώτημα “πώς φτάσαμε στο ναρκοπέδιο;”, “ποια πορεία μας έφτασε στο ναρκοπέδιο;”  στα αζήτητα. Για όλα φταίει το ναρκοπέδιο!

Κούγκι! Ζήτω η τρέλα! Ο πλέον καμένος πολιτικός νους στη χώρα των νεοελλήνων  (εξαιρούνται προφανώς ως εκτός συναγωνισμού οι ναζιστές δολοφόνοι), αυτός που προηγούμενα είχε απειλήσει με ηρωικό Κούγκι αν τα δίκαια του ηρωικού έθνους προσβάλλονταν, δήλωσε ως νέο υπέρτερο χρέος του δικαιολογώντας το “γιατί” το Κούγκι αναβάλλεται, την αποφυγή του εμφύλιου! “Εμφύλιος στο Κούγκι ρε καμένε νου;”: Το ερώτημα ανήκει σε αυτά που χρήζουν μόνο ψυχιατρικής απάντησης.

Υπερβαίνουμε και το σχεδόν ημίωρο παραλήρημα της προεδρεύουσας Ζωής του νεοελληνικού κοινοβουλευτικού παραλόγου ως επίσης εμπίπτον στα συναφή (μη διαλεκτικά) πεδία, προτιμότερη μια ματιά στην “λογική του παραλόγου” των “φωνών”  της αντιπολίτευσης.

Αξιωματικά αρχηγός της από εκεί εκπορευόμενης τρέλας, ο πάλαι ποτέ ranger Βαγγέλης (για τους παλιούς ηρωικούς φίλους Βαγγέλας) δηλωμένος ηγέτης του δηλωμένου ως ταγμένου στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας δεξιού κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο ηγέτης λοιπόν του κάργα φιλοευρωπαϊκού αυτού κόμματος, αναδεικνύει την ευρωπαϊκή του προσήλωση ομολογώντας – προσωπικά απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό – ότι κατανοεί τη δύσκολη θέση που βρέθηκε αντιμέτωπος με εκβιαστές! Η περίφημη συνεννόηση με τους εταίρους στο όνομα της ανάπτυξης της χώρας για την οποία ο εν λόγω και το κόμμα του δήλωναν επί μήνες και χρόνια ταμένοι, αίφνης μεταμορφώθηκε – η κοινή λογική της συνεπαγωγής – σε συνεννόηση με εκβιαστές στο όνομα της (εκβιαστικής;) ανάπτυξης της χώρας! Ζήτω η τρέλα!!

“Η Ελλάς θα ζήσει! Το Ποτάμι δεν εξουσιοδοτεί. Απαιτεί!”. Λίγο πριν τον αρχηγό ένας παραπόταμος είχε διατυμπανίσει επίσης περιεκτικά το σημαντικού βάθους πολιτικό μήνυμα “Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”. Αμάν, μνήμες δημοτικού σχολείου (δεκαετία του 70) ανασύρονται ως προτροπές στο όνομα του μέλλοντος. Κανένας άλλος ολίγον πιο οικείος στο σήμερα; “Νιώθω σήμερα ότι συμμετέχω για 512^η φορά στην Εθνική ομάδα” δήλωσε συγκινημένος έτερος ποταμίσιος ταγός διεθνής επί πολλά χρόνια υδατοσφαιριστής. Ελλάς! Ελλάς! Όλοι με σκουφάκια άραγε στις διαπραγματεύσεις, αυτό ήθελε να πει ο διεθνής προτείνοντας λύσεις για την διεθνή πορεία της χώρας; “Καλό και άγιο το νερό αλλά η υπερβολική με αυτό σχέση βλάπτει, περιορίζει τους ορίζοντες της σκέψης”, μοιάζει να κραυγάζει ο συμβατικής λογικής αντίλογος…

“Κεντρικός επιστημονικός σχεδιασμός της οικονομίας ώστε ο λαός να πάρει τις τύχες στα χέρια του στο όνομα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας”: Και να ήθελε κάποιος (καλοπροαίρετα) να μετρήσει ως λογικές τις φωνές από την “φωλιά” του Κου-κου-έ η επόμενη πολιτική φράση – συνεπαγωγή δυσκολεύει το έργο: “Οργάνωση από αύριο στους χώρους δουλειάς για να μην περάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα”.  Σχετικά με το πώς συνδέεται η οργάνωση στους χώρους δουλειάς με τον κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό της οικονομίας (θα τον αναλάβουν παρέα οι Κανέλλη και Μαίλης;) ώστε …, η κοινή λογική μας (ξανά) σηκώνει τα χέρια ψηλά. ΠΑΜΕ για άλλα.

Πάμε για άλλα μεν πουθενά δεν φτάνουμε δε. Παιδικές χαρές της λεγόμενης (επί χρόνια)  επαναστατικής αριστεράς ανακυκλώνουν περιορισμένα ακροατήρια διαβάζοντας τις κοινωνικές συνθήκες αποκλειστικά και μόνο όπως η φαντασία τους τις υποβάλλει. Τσάμπα κόπος, ας επιστρέψουμε στα “εντός συστήματος” για να ολοκληρώσουμε όπως της πρέπει την πλάκα μας.

“Το δικό μας ΝΑΙ δεν είναι συγχωροχάρτι, αλλά στάση ευθύνης κ.λπ.” Άστραψε και βρόντηξε η νέα πρόεδρος του πάλαι ποτέ κραταιού λεγόμενου σοσιαλιστικού κινήματος. Η συμπαθής κυρία αφιέρωσε λίγη ώρα για να κομπάσει αναφερόμενη σε διεθνείς γνωριμίες και αξιοποίησή τους προς άσκηση επιρροών “υπέρ πατρίδας”. Λογικό ως εκεί, έτσι κάνουν όλοι οι ανασφαλείς “νέοι”. Όπως φυσιολογικά και η ίδια, η οποία κουβαλώντας το ιστορικό επώνυμο του πατέρα της (αν μας διαφεύγει κάποιο άλλο προσόν της διορθώστε μας) ανέλαβε να εξελίξει σε σύγχρονο και ξανά μανά πρωταγωνιστικό το απαξιωμένο κόμμα της καταπολεμώντας τις συνδεδεμένες με τις ευρύτερες νεοελληνικές χρόνιες παθογένειές του, όπως για παράδειγμα (έχετε αντίρρηση;) την οικογενειοκρατία και ευνοιοκρατία. Καληνύχτα σας!

Παραλείψαμε τις άναρθρες κραυγές των ναζιστών εγκληματιών της Χρυσής Αυγής; Τις αθλιότητες των καθαρμάτων που έσπευσαν να “εμφανιστούν” ως υπέρμαχοι της συνταγματικής τάξης; Απολογούμαστε, αλλά για όσο χρόνο παραμένει εκκρεμής η καταβολή από μέρους τους του ισόβιου τιμήματος των σκαστών εγκλημάτων τους (στις φυλακές Κορυδαλλού ή όποιες άλλες) αδυνατούμε. Η πλάκα έχει, η πλάκα οφείλει να έχει, τα όρια της.

*Συμπέρασμα τελικό: Είναι εμφανής, τις κρίσιμες στιγμές αποκαλύπτεται ξεκάθαρα, η πολιτική και κοινωνική καθυστέρηση στη χώρα των νεοελλήνων. Τα ατελείωτα ψέματα επί ψεμάτων έχουν φτάσει στο όριό τους. Η επιβολή ενός πήχη – ακόμα και του πιο βίαιου, του πιο δύσκολου, του πιο άδικου – είναι ο μόνος τρόπος διεκδίκησης της πιθανότητας σοβαρής αμφισβήτησης της καθυστέρησης. Και, αν και όταν, η καθυστέρηση αμφισβητηθεί, τότε και μόνο τότε θα ανοίξει αληθινός δρόμος ώστε να είναι εφικτή, αληθινή, η όποια εκδοχή αμφισβήτησης. Ακόμα και η πλέον ανατρεπτική/επαναστατική.

Του “γιατί συμβαίνει” κάτι – της ερμηνείας – προηγείται η αντίληψη του “τι συμβαίνει”.  Όρος της αληθινής αμφισβήτησης είναι η αυτογνωσία. Αυτογνωσία δίχως πήχη, δίχως κριτήρια, δε νοείται…