Εξαιρετικά αφιερωμένο ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ από τον μεγάλο "ποιητή των κολασμένων" Charles Baudelaire

Στον αναγνώστη:

Η ανοησία, το αμάρτημα, η απληστία κι ἡ πλάνη κυριεύουνε τη σκέψη μας και φθείρουν το κορμί μας, κι ευχάριστα τις τύψεις μας θρέφουμε στην ψυχή μας, όπως θρέφουν πάνω τους τις ψείρες οι ζητιάνοι.

Στα μετανιώματα άναντροι κι αμαρτωλοί ως τα άκρα, ζητάμε πληρωμή ακριβή για κάθε μυστικό μας και ξαναμπαίνουμε εύκολα στο βούρκο τον παλιό μας, θαρρώντας πως ξεπλένεται με τα δειλά μας δάκρυα.

Πάνω από το προσκεφάλι μας ο Σατανάς γερμένος πάντα στα μάγια του κακού το νου μας νανουρίζει, τη πιο ατσαλένια θέληση μεμιάς την εξατμίζει, αυτός ο Μέγας χημικός...

Ο Διάολος, το νήμα αυτός κρατά που μας κουνά! Τα πράματα τα βρωμερά πιότερο τα αγαπάμε, κι όλο και προς τη Κόλαση κάθε στιγμή τραβάμε, με δίχως φρίκη, ανάμεσα στο σκότος που βρωμά.

Σαν τον φτωχό που πιπιλά με ζάλη μιας παλιάς πόρνης αγκαλιά, κλεφτάτα αρπάζουμε κι εμείς καμιά ηδονή θλιμμένη, που την ξεζουμίζουμε σαν σάπιο πορτοκάλι.

Σαν ένα εκατομμύριο σκουλήκια, μέσα στο μυαλό μας κυριαρχούν του Δαίμονα τα πλήθη, κι όταν ανάσα παίρνουμε, ο Θάνατος στα στήθη σαν άυλος ποταμός κυλά, σιωπηλά θρηνώντας.

Αν το φαρμάκι κι η φωτιά και η βία και το μαχαίρι δεν έχουνε τα φανταχτά κεντίδια, μας κάνει ακόμα το πρόστυχο της μοίρας μας άθλιο καραβοπάνι, γιατί το θάρρος είναι αυτό που λείπει απ’ την ψυχή και από το χέρι…

Μα μέσα στις σκύλες, τους σκορπιούς, τα φίδια, τα τσακάλια, τους πάνθηρες, τους πίθηκους, τους γύπες, τα θηρία που σκούζουν, σέρνονται, αλυχτούν κι ουρλιάζουν με μανία μέσα  στων παθών μας το κλουβί, προβαίνει θεριό πολύ πιο βρώμικο, κακό, την ασχήμια να δείξει!

Και ξέρεις, αναγνώστη, αυτό το τέρας πως δαγκώνει! Ω αναγνώστη υποκριτή, αδέρφι που μου μοιάζεις!

Charles Baudelaire*

*Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές όλων των εποχών, πέθανε σα σήμερα το 1821. Αφιερωμένο σε αυτόν και τους εκατομμύρια μέσα στα χρόνια αναγνώστες του…