Απαλλαγή από όλα τα χρέη, ο υπέρτατος πόθος: Η "Σεισάχθεια" ως ερωτικό μυθιστόρημα, απαλλαγμένη από την ενοχική της ταύτιση με το δίκαιο

Αχ αυτή η λέξη. Ιερή μα την αλήθεια. Από την πρώτη στιγμή της γέννησης, της ύπαρξής της. Την ιερότητά της έκτοτε ανακαλύπτουν όταν τα χρέη συσσωρεύονται φλερτάροντας με τα όρια αντοχής, χιλιάδες έμποροι των πόθων του θρησκευόμενου ποιμνίου. Σεισάχθεια…

Στην αρχαία Αθήνα ήταν ο νόμος του δίκαιου Σόλωνα που απελευθέρωσε όσους λόγω χρεών βίωναν την ταπείνωση της υποδούλωσης. Στη σύγχρονη Ελλάδα του 21^ου αιώνα της μεγάλης κρίσης είναι η “υπόσχεση αγώνα ιερού μέχρι τέλους”. Με τρόπο ευλαβικό διατυπωμένη, από τους εμπόρους των πόθων που “πουλάνε” στο - εκ του πυρήνα της ύπαρξής του - εκτεθειμένο στην αδικία τούτου του κόσμου ποίμνιο την ιερά πεποίθηση ότι η λύτρωσή του είναι υπόθεση αποκλειστικά και μόνο εφαρμογής δίκαιων νόμων. 

Απαλλαγή από τα χρέη, ο υπέρτατος αδιαμφισβήτητα πόθος. Απαλλαγμένη και η ίδια η λέξη που συμπυκνώνει αυτό τον πόθο, απαλλαγμένη η Σεισάχθεια από την ιερότητα που της “φορτώνει” άδικα η ταύτισή της με το δίκαιο από την εποχή του Σόλωνα, μοιάζει εντέλει να συμπυκνώνει – στην πραγματική ζωή και στον έρωτα - τον νόμο της “καθαρής” δύναμης, αυτής που ελευθερώνει όσους έχουν υποδουλωθεί στον φόβο. Δεν υπάρχουν κανόνες, και, αν υπάρχει αλήθεια, το σημαντικό δεν είναι να την ανακαλύψεις αλλά να απελευθερωθείς από αυτήν, από την διαρκή ψευδαίσθηση της ανάγκης να την ανακαλύψεις...

Η “Σεισάχθεια” – ερωτικό μυθιστόρημα με την συγγραφική υπογραφή της Εύας Ομηρόλη (1997, εκδοτικός οργανισμός ΛΙΒΑΝΗ) είναι ένας ανώδυνος τρόπος, ίσως και ο πλέον ανώδυνος τρόπος: Για όσους στην παραπλανημένη χώρα των νεοελλήνων επιμένουν να βιώνουν ως ενδεχόμενη αλήθεια την απόλυτη ψευδαίσθηση διεκδίκησης του υπέρτατου πόθου, με τον πρέποντα ερωτικό/μυθιστορηματικό τρόπο να διεκδικήσουν αν μη τι άλλο να την "διασκεδάσουν", για λίγο έστω να την υπερβούν. Δεν είναι και λίγο.