Πραγματικά - και όχι κατ' όνομα - χορογραφικά Εργαστήρια, (δεν σημαίνουν παρά) δουλεμένες υποθέσεις εργασίας, από την φύση τους δεσμευμένες μόνο στην πράξη να επιβεβαιώνονται (Εγκώμιο, από 31/10 μέχρι 8/11)

Ορατότητα: Η αόρατη στους πολλούς ομορφιά της χορογραφικής διαδικασίας διεκδικεί πρόσβαση στο νου και τις αισθήσεις. Του λεγόμενου κοινού (είτε είναι απολύτως εξειδικευμένο/καλλιτεχνικό κοινό είτε όχι). Αντιληπτού άραγε, καταρχάς ως κοινού νου η ενεργοποίηση του οποίου καθορίζει και το επίπεδο της αισθητικής απόλαυσης; Μήπως με αντίθετη φορά, ως δηλαδή ενός κοινού (μέσου) όρου αισθητικών δυνατοτήτων η ενεργοποίηση των οποίων απελευθερώνει την αντιληπτική (νοητική) ικανότητα; Συνδυασμός και των δύο κατευθύνσεων, ανάλογα με τις δυνατότητες ή και προθέσεις του χορογράφου καλλιτέχνη; 

Καμιά, πιστέψτε μας, δεν έχει σημασία: Η πραγματική χορογραφική τέχνη, η πράγματι υψηλή χορογραφική τέχνη, είναι ταυτόχρονα πνευματική και αισθαντική για το κοινό. Για τον κοινό νου και τον κοινό (μέσο) όρο αισθητικών δυνατοτήτων.

Άρα; Άρα ο φωτισμός της διαδικασίας που απολήγει στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα δεν είναι υπόθεση κοινού. Πώς γίνεται (μετασχηματίζεται σε) υπόθεση κοινού; Μόνο όταν δίνεται και κατόπιν μελετάται ως αμφίδρομη υπόθεση εργασίας: Ο δημιουργός τέχνης χορογράφος διεκδικεί επαφή με τον κοινό νου και τις κοινές αισθητικές δυνατότητες, προσφέροντας ως αντιστάθμισμα/ αντάλλαγμα αυτής της διεκδίκησης τη δυνατότητα πρόσβασης του κοινού στην ομορφιά της καλλιτεχνικής χορογραφικής διαδικασίας.

Καταρχάς η οριοθέτηση και ακολούθως η “από κοινού” μελέτη αυτής της υπόθεσης εργασίας είναι κάτι το πολύ δύσκολο. Απαιτεί αν μη τι άλλο πλήρη συνείδηση της έντονης δυσκολίας από πλευράς των καλλιτεχνών (χορογράφων) που το επιχειρούν. Την οποία, μοιάζει περίπου βέβαιο ότι διαθέτουν οι δυο ταλαντούχες νέες χορογράφοι (Μαρίνα Πογιατζή και Αλίκη Ευγενίου) οι οποίες – στα πλαίσια του γεμάτου χορό δεκαήμερου που διοργανώνει το Dance Lab Nicosia από 31/10 μέχρι 8/11 – έχουν αναλάβει την ευθύνη του σχετικού Εργαστηρίου (workshop) υπό τον τίτλο “άνοιγμα χορογραφικής διαδικασίας/ χορογραφική σύνθεση”. Περίπου βέβαιο και όχι απολύτως βέβαιο, διότι όλες μα όλες οι υποθέσεις εργασίας που δηλώνονται ως σοβαρές είναι από την φύση τους δεσμευμένες να επιβεβαιώνονται αποκλειστικά και μόνο στην πράξη.

*Ένα πραγματικό Εργαστήρι (workshop) Τέχνης – μην το μπερδεύετε με τις πάμπολλες ανοησίες που “δηλώνουν” κάτι τέτοιο - δεν είναι παρά μια πάρα πολύ σοβαρή υπόθεση εργασίας με τα χαρακτηριστικά όπως πιο πάνω επιγραμματικά δόθηκαν. Εκτός από την δυσκολότατη υπόθεση εργασίας που έχουν αναλάβει οι ριψοκίνδυνες κυρίες Πογιατζή και Ευγενίου, άλλα τέσσερα Εργαστήρια στη διάρκεια του γεμάτο χορό δεκαήμερου – από την Στέλλα Ευτυχίου, την Smadar Goshen (Ισραήλ), την Maura Morales (Γερμανία) και την Odelya Kuperberg (Ισραήλ) – συν μία εκτενής παρουσίαση/διάλεξη περί “του χορού των λέξεων και των λέξεων του χορού” ώστε “να ξέρουμε τι λέμε πριν σπεύδουμε να αναλύσουμε γιατί το λέμε”, φιλοδοξούν να δημιουργήσουν έναν “εργαστηριακό” πήχη σοβαρότητας η έλλειψη του οποίου – για να σοβαρολογούμε – είναι εμφανής.

Τα Εργαστήρια (workshop) του δεκαημέρου (που ξεκινάει με το Moving Images International video dance Festival 31/10 - 1/11 και ολοκληρώνεται με το Dance waves festival 7 και 8/11) , θα παρουσιαστούν αναλυτικά, ένα προς ένα, από το www.egomiocy.blogspot.se πλησιάζοντας προς τις ημερομηνίες πραγματοποίησής τους. Επίσης, συνεντεύξεις στο διαδικτυακό egomio radio με τα πρόσωπα που έχουν αναλάβει την ευθύνη τους, θα επιχειρήσουν να λειτουργήσουν ως προκαταρκτικές συστάσεις, ως προεργασία εξοικείωσης όσων αποφασίσουν να μετάσχουν με το θέμα και το περιεχόμενό τους.