Μέγα πάθος - "Εγκώμιο", 17 Νοεμβρίου 2015 - για τους "αντεθνικώς δρώντες": Όταν ο σοφός άνθρωπος δείχνει το φεγγάρι ο εθνικόφρονας κοιτάει το δάκτυλο...

Άναυδοι; Άφωνοι; Αλαφιασμένοι; Χαζεύοντας την αποκαλυπτική φωτογραφία της κοσμοσυρροής, του μεγάλου πλήθους και του ακόμα μεγαλύτερου πάθους;

Ηρεμήστε παρακαλούμε πολύ. Δανεικές είναι οι φωτογραφίες, προϊόν διαδικτυακής αναζήτησης. Δεν ήταν τόσοι πολλοί αυτοί που τίμησαν την πρόσκλησή μας για μια εκ βαθέων συζήτηση σχετική με τους διαχρονικά “Αντεθνικώς Δρώντες” όπως αυτοί είναι αντιληπτοί για τα καθυστερημένα μέτρα του νεοελληνικού μικρόκοσμου. Μια συζήτηση επ’ αφορμή της λεγόμενης “γιορτής του Πολυτεχνείου”, με σημείο εκκίνησης/ αναφοράς την “γενιά του Πολυτεχνείου” της Θεσσαλονίκης, τους αυστηρά και συγκεκριμένα δοσμένους “αντεθνικώς δρώντες” του Χρίστου Ζαφείρη.

Δεν ήταν τόσοι πολλοί όσοι αυτοί της φωτογραφίας, αλλά ευτυχώς ήταν κάμποσοι. Πολύ περισσότεροι από όσους περιμέναμε μια μέρα όπως η συγκεκριμένη, σε μια χώρα όπως η συγκεκριμένη, για ένα θέμα όπως το συγκεκριμένο. Κάμποσες δεκάδες άνθρωποι, αν κρίνουμε δε από τα διαδικτυακά μηνύματα δικαιολόγησης της απουσίας όσων δεν μπόρεσαν, πολλοί περισσότεροι ήταν αυτοί που ήθελαν και ήταν νοητά μαζί μας.

Καλή, δεν λέμε, και η “νοητή συμμετοχή”, αλλά επειδή ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι αυτά που νομίζουν οι νοητά παρόντες είναι και αυτά που σε παρόντα χρόνο συμβαίνουν, ας τους τα συμπυκνώσουμε σε μια παράγραφο:  

“Γενιά του Πολυτεχνείου”: Την εποχή της χούντας, χαρακτηρίστηκαν από το παράφρον φασιστικό καθεστώς αντεθνικώς δρώντες, ως τέτοιοι δολοφονήθηκαν ή βασανίστηκαν ή κυνηγήθηκαν. Αργότερα, ανακηρύχτηκαν στο όνομα αυτών που επί εφτά χρόνια “έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι” και τη μέρα της πτώσης κραύγαζαν “δώστε τη χούντα στο λαό” ως νέα ελληνική γενιά ηρώων, και ας μην ήταν παρά μερικές εκατοντάδες “ψυχές” μιας γενιάς εκατοντάδων χιλιάδων. Για να χαρακτηριστούν μερικά χρόνια αργότερα κάπηλοι και/ή προδότες των “οραμάτων της γενιάς τους”, χρεωμένοι αυτοί – μερικές εκατοντάδες άνθρωποι – το χρέος του διαρκούς νεοελληνικού ψέματος, τον φόβο για την αλήθεια κάμποσων εκατομμυρίων.

Δυο λόγια, αντί επιλόγου, για τους αληθώς παρόντες. Αν μη τι άλλο παρασύρθηκαν από την συζήτηση, αγάπησαν τους “αντεθνικώς δρώντες”, κατάλαβαν τι πράγματι είναι, πλέον είναι και νιώθουν βέβαιοι ότι αυτό που πράγματι (σε πραγματικό, παρόντα κάθε φορά χρόνο) οι αντεθνικώς δρώντες είναι δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που οι νοητά (φερόμενοι ως) παρόντες νομίζουν και τους καταλογίζουν ότι είναι. Η αρχή για την απαλλαγή από τα βαρίδια της εθνικοφροσύνης έγινε…

*Ο σοφός άνθρωπος δείχνει το φεγγάρι και ο εθνικόφρονας βλάκας κοιτάει το δάκτυλο: Εξαιρετικά αφιερωμένη η παράφραση της Κινέζικης ρήσης (εναλλακτικός ορισμός της εθνικοφροσύνης) στους αληθώς παρόντες όταν το διαχρονικό παιχνίδι της προόδου “συναντιέται” με τις μεγάλες “ιστορικές” στιγμές του…