"Η
ιδεοληψία που ερείδεται στον συρμό είναι λιγότερο συνειδητή και άρα πιο
ανέλεγκτη από την παρωχημένη".
Επειδή κάποια σημεία θέλουν προσοχή, και, όπως
επισημαίνει ο νωρίς και αυτός φευγάτος – πριν ακριβώς τρία χρόνια, 27 Νοεμβρίου
του 2012 – ωραίος συγγραφέας Μίμης Σουλιώτης:
“το αμέσως
προσεχές εκπαιδευτικό ζαβλάκωμα θα επέλθει όχι τόσο από την έλλειψη του λάπτοπ
όσο από την ακραία υποτίμηση του τεχνικού μέσου χαρτί και μολύβι που
συνδυάζεται με την βλακέντια υπεραξίωση και τον φετιχισμό του διαδραστικού
πίνακα”…
Από το πολύ ωραίο κείμενο του Μ. Σουλιώτη με τίτλο
“Βιβλίο ή λάπτοπ;” που εμπεριέχεται στο ωραιότατο βιβλίο του “Η αυθάδεια των
αθώων” – ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ – αντιγράφουμε κάποια διάσπαρτα σημεία που κέρδισαν την
ιδιαίτερη προσοχή μας:
*Η ηλεκτρική κιθάρα δεν μπόρεσε βεβαίως να
υποκαταστήσει την “παραδοσιακή” δακτυλόκρουστη για τον ίδιο λόγο που το λάπτοπ
δεν θα υποκαταστήσει ποτέ το παραδοσιακό βιβλίο.
*Το δίλημμα ωστόσο “βιβλίο ή λάπτοπ;” δεν είναι
πλαστό: οι σημερινοί μαθητές και φοιτητές προκρίνουν αναμφίβολα – και ευλόγως –
το λάπτοπ (βήμα προόδου: οι αμέσως προγενέστεροι προτιμούσαν τα
φωτοαντιγραφημένα κλεψίτυπα εις βάρος των βιβλίων), επειδή εκτός από μοντέρνο
είναι κυρίως μηχάνημα πολλαπλών χρήσεων. Οι έφηβοι πληροφορούνται, εσεμεσάρουν,
ψαύουν και πλοηγούνται και ερωτοτροπούν στο αέναο Διαδίκτυο – ζουν στον
θαυμαστό ψηφιακό κόσμο τους.
*Έναντι του κατά πολλά χρηστικότερου λάπτοπ , το
βιβλίο αντιβάλλει τον παραδοσιακό του μηχανισμό, τον σχεδιασμό, την εκτύπωση
και τη δεσιά του. Την αίσθηση του αναλογικά μεταβλητού βάρους, το αναλλοίωτο
μέγεθος των ατρέμιστων σελίδων και των στεριωμένων στοιχείων, τα διπλοπερασμένα
χρώματα, τις οσμές του χαρτιού, της μελάνης και του δέρματος, την ανεξαρτησία
από το ηλεκτρικό ρεύμα, την ομορφιά της τυπογραφικής τέχνης του και τελικά τη
συναίσθηση της κληροδοσίας – κοντολογίς την επίγνωση μιας πεπερασμένης
αιωνιότητας που μορφοποιείται χάρη στην απτή υλικότητά του. Τα σύγχρονα
λογισμικά έχουν να διδαχτούν από τον αστρολάβο των Αντικυθήρων.
Επιμύθιο
(δικό μας): Δεν
είναι μόνο ότι πέρασαν τρία χρόνια από τον θάνατο του πολύ ωραίου αυτού
ανθρώπου, το οποίον (ως αποκλειστικό κίνητρο) θα καθιστούσε το σημείωμα τούτο
απλά και μόνο “αφιερωματικό”. Είναι και το ότι όσα παραπάνω διαβάσατε
συνδέονται με την έκθεση τέχνης βιβλίου που “ανοίγει τις πύλες της” στο Εγκώμιο
την 10η Δεκεμβρίου. Πώς συνδέονται; Ελάτε και θα το μάθετε ή … θα το
διαβάσετε. Όχι διαδικτυακά, επιτόπια, ζωντανά.



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου