"Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας": Επειδή το μετά-πολιτικό καλλιτεχνικό "αμφίδρομο" δεν μπορεί να υπακούει στο πολιτικά ορθό (και μονοσήμαντο)

Αργοπεθαίνει

όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,

όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει

όποιος έχει την τηλεόραση για μέντορά του

Αργοπεθαίνει

όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου…

Διεκδικώντας διαρκώς, ερωτοτροπώντας ακατάπαυστα με την πρώτη και ύστατη ανάγκη της αθωότητας. Σημάδια κόκκινα, σαν το αίμα που κυλάει στις φλέβες, πυξίδες της αέναης κίνησης που εμπνέεται από το καθάριο λευκό. Την πρωταρχική αλλά και την τελική, αποχαιρετιστήρια προτίμηση.

Ο θάνατος, το τέλος, όπως η γέννηση, η αρχή, είναι ο κανόνας, το “αναπόφευκτο”. Καθετί που γεννιέται πεθαίνει. Το βλέμμα είναι αυτό που αλλάζει. Προσανατολισμός εξ αρχής χρεωμένος από την (κάθε) αρχή προς το τέλος, ακατανίκητη αίσθηση του μαύρου, ή ενσυνείδητα και επίμονα παθιασμένος από το (κάθε) τέλος προς την αρχή, απελευθερωτική διεκδίκηση του λευκού;

Άγνωστος Χ. Η αναπνοή, η κίνηση στον κόσμο ετούτο, η στιγμιαία και διαρκής συνάμα ισορροπία ανάμεσα στο κάθε σήμερα και κάθε αύριο πριν γίνει και αυτό σήμερα και αμέσως μετά χθες, δεν εντοπίζεται με όρους αληθινής/ υψηλής τέχνης στις συμβατικές εξισώσεις αλλά μέσω της (μετά-συμβατικής, μετά-πολιτικής) υψηλής αισθητικής. Το καλλιτεχνικό μετά-συμβατικό, μετά-πολιτικό “αμφίδρομο” δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπακούει στο πολιτικά ορθό και συμβατικό “κοινωνικό”. Μπορεί (και πρέπει) το 90% όσων λέγονται, ακούγονται, δείχνονται, προβάλλονται, να είναι 100% κοινά και ως τέτοια συμφωνημένα και συνηθισμένα (έτσι συνυπάρχουμε), όμως η άλλη ουσία, η ουσία της αθωότητας, η εν δυνάμει διεκδίκηση, ο έρωτας, "όλα όσα κάνουν τη διαφορά", 100% μόνο στο υπόλοιπο 10% μπορούν (και έτσι πρέπει) να εντοπίζονται.   

     

Σε αυτό το 10%, σε αυτό το όποιο κάτι εντός αυτού του 10%, θα είναι αφιερωμένη πεισματικά, παθιασμένα η σκέψη και η πράξη τέχνης του Αμφίδρομου Χοροθεάτρου για την επόμενη χρονιά, ίσως (ποιός μπορεί να ξέρει;) και για την μεθεπόμενη και για όλες τις άλλες. Σε αυτούς και σε αυτές που δεν αποφεύγουν ένα πάθος, σε αυτούς και σε αυτές που δεν προτιμούν εξ’ αρχής το μαύρο έναντι του λευκού. Μόνο σε αυτούς και σε αυτές, όχι σε όλους και όλες, μόνο σε αυτούς και σε αυτές που αντιστέκονται, θέλουν όσο τη μια και μόνη ζωή ζουν να μην καθημερινά αργοπεθαίνουν. Σε εσάς; Δική σας υπόθεση ο του δικού σας νου, της δικής σας ύπαρξης άγνωστος Χ, δική σας και η δυνατότητα – θα θέλαμε να ελπίζουμε και ανάγκη – της απάντησης…

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας…