Γραφή ακραία λογική "στο άλογό μου" σε γλώσσα ακραία ποιητική/ στοργική: "Πόσοι άνθρωποι δεν κοιμούνται όρθιοι περπατώντας δίχως να έχουν τη δική σου νόηση; Ας είναι..."

Αν αρχίσω τα “θυμάσαι” δεν θα τελειώσω ποτέ. Λατρεύω τη συντομία! Θα σου θυμίσω μονάχα τρεις νύχτες μας.

Τόσο στοργικά όσο μίλησε στο άλογό του δεν μίλησε σε κανέναν άλλο ο ποιητής. Και πάρα πολύ πιθανόν, ποιος άραγε ξέρει, στην γλώσσα των μεγάλων ποιητών, το “στοργικά” μεταφράζεται σε “λογικά”…

Θυμάσαι τη νύχτα με τη βροχή; Ανελέητα και οι δυο μουσκεμένοι, προχωρούσαμε μέσα στη νύχτα. Μόνοι. Σε οδηγούσα ή με οδηγούσες; Κάρφωνα τα νυσταγμένα μου μάτια στο νυχτερινό παραπέτασμα, όπως δεν τα κάρφωσα τότε που αναζητούσα φανάρια στη Βόρειο Θάλασσα. Η όσφρησή σου μας έσωσε. Ένας στάβλος μας έγινε άσυλο. Παραμερίσαμε το σανό και ανάψαμε μεγάλη φωτιά. Λέω, ανάψαμε. Εσύ μου έδινες θάρρος. Ξαπλωμένος σε άκουσα να μασάς. Κατόπι σου μίλησα. Ποτέ δε συμφώνησα με τους ανθρώπους όπως τότε με σένα. Κοιμηθήκαμε συζητώντας. Εγώ ξαπλωμένος στο χόρτο. Εσύ όρθιο. Πόσοι άνθρωποι δεν κοιμούνται όρθιοι περπατώντας δίχως να έχουν τη δική σου νόηση; Ας είναι…

Η δεύτερη νύχτα: Τότε που μπήκαμε μ’ άλλους πολλούς μέσα στη μάχη. Μπορούσε κοντά από κει να κουβαλήσουμε τραυματίες. Ακούσαμε μαζί το θόρυβο του πολέμου και τον συνηθίσαμε. Πήραμε το παλικάρι με το πληγωμένο πόδι και φύγαμε. Ποτέ μου δε σε είδα πιο προσεχτικό και τόσο αλαφροπάτητο. Είχες ξεχάσει κείνο το νευρικό σου συνήθειο να πηδάς σηκώνοντας το σαμάρι. Τα είχες όλα νιώσει ίσως πριν από μένα.

Και τώρα, η τρίτη νύχτα στο βουνό με τη λάσπη: βαρυφορτωμένοι, κατάκοποι προχωρούσαμε. Είναι αφάνταστη η λύπη κι η κακομοιριά που δοκιμάζεις σαν αισθάνεσαι να είσαι και να βλέπεις ανθρώπους και ζώα και τα πάντα μέσα στη λάσπη. Άλογα και μουλάρια πεσμένα μας κόψανε το δρόμο. Εμείς προχωρούσαμε. Άξαφνα έπεσες. Πέσαμε θέλω να πω. Με τα δυο σου πόδια σπασμένα, με το κεφάλι χωμένο στις λάσπες. Θυμάσαι πόσο προσπάθησα. Δεν το κατόρθωσα. Πρέπει να νιώσεις καλά πως δεν φταίω. Ποτέ δεν προσπάθησα τόσο. Έμεινα δίπλα σου ολόκληρη νύχτα. Πιο πέρα από μας ένας Ιταλός σκοτωμένος. Πάνω μας η Μεγάλη Άρκτος, το Βόρειο Στέμμα, ο Αστερισμός του Ωρίωνα ψιχάλιζαν φως.

Δεν είδα ποτέ πως πεθαίνουν οι άνθρωποι. Γύρισα πάντα τα μάτια μου από τον θάνατο. Μα φαντάζομαι…

Παύω. Φοβάμαι μήπως πω λόγο μεγάλο. 

             

Πάρα πολύ πιθανόν, ποιος άραγε ξέρει, στη γλώσσα των μεγάλων ποιητών – Νίκος Καββαδίας/ “Στο άλογό μου”, Μάρτης 1941 – το “λογικά” μεταφράζεται σε “στοργικά”. Τόσο λογικά όσο μίλησε στο άλογό του δεν μίλησε σε κανέναν άλλο ο ποιητής…