By the book: Ένα κατ' ευφημισμό "ανοιχτό πανεπιστήμιο" μιας κατ' ευφημισμόν "ανοιχτής" δυτικής κοινωνίας

By the book, ένα λεγόμενο ανοιχτό πανεπιστήμιο σε όποια χώρα του δυτικού κόσμου, υπάρχει και λειτουργεί ώστε να προσφέρει τη δυνατότητα πρόσβασης στα ανώτερα και ανώτατα πεδία της παιδείας σε ανθρώπους οι οποίοι – για όποιους λόγους – την στερούνται και/ή την έχουν στερηθεί. Αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής του, αυτός ( by the book πρέπει να) είναι και ο συνακόλουθος του λόγου ύπαρξης τρόπος λειτουργίας του. Ώστε εκτός από πανεπιστήμιο να είναι και “ανοιχτό”.

Κοπέλα σκληρά εργαζόμενη, ο καθημερινός κόπος της συντηρεί σε μεγάλο βαθμό τριμελή οικογένεια. Δυσκολεύεται πολύ να βρει τα πατήματά του ο σύζυγος, τρέχει συνεχώς ψάχνοντας κάτι αλλά μαζί του “τρέχουν” και τα καθημερινά έξοδα, τρέχουν και οι βασικές ανάγκες της γλυκύτατης κόρης που έχει πλέον εισέλθει στο τελευταίο στάδιο της προσχολικής ηλικίας. Τρέχουν όλοι και όλα ασταμάτητα, σε έναν αγώνα δρόμου που δεν μοιάζει να τελειώνει ποτέ, που μοιάζει να μην πρόκειται να τελειώσει ποτέ. Μοναδική ανάσα για την σκληρά εργαζόμενη κοπέλα, αυτή την κοπέλα η οποία συντηρεί ως επικεφαλής την οικογενειακή κούρσα ώστε να μπορεί να συνεχίζεται, να υπάρχει, οι σπουδές της στο ανοιχτό πανεπιστήμιο. Διοίκηση επιχειρήσεων, αυτό το άτιμο “του ανοιχτού” χαρτί, το μοναδικό ορατό “άνοιγμα” στην προοπτική για το κάτι καλύτερο.

Αυτή η άτιμη η προοπτική λειτουργεί μα την αλήθεια σαν το πιο ζωογόνο κίνητρο. Αρκεί, βέβαια, να είναι η ανάγκη της αληθινή, επιτακτική, ζωογόνος και η ίδια. Πώς άραγε τα καταφέρνει η σκληρά εργαζόμενη κοπέλα να ανταποκρίνεται απολύτως στις ακαδημαϊκές απαιτήσεις, να παραδίδει όλες τις εργασίες της, αλλά και να είναι όλες επαρκείς, η μια καλύτερη από την άλλη; Πώς τα καταφέρνει όλα αυτά ενώ τρέχει, συνέχεια τρέχει, για να μπορούν να συνεχίσουν ασταμάτητα να τρέχουν και όσα συγκροτούν τον αγωνιώδη της μικρόκοσμο; Μην αναζητάτε την απάντηση όσοι και όσες δεν έχετε την εμπειρία αυτή του διαρκούς και ατελείωτου δρόμου. Αρκεστείτε στην διαβεβαίωση ότι τα καταφέρνει όπως ακριβώς ανά πάσα στιγμή τα καταφέρνει μια ανάσα να ανασάνει ζωή. Τα καταφέρνει γιατί αυτή η “ανάσα” του λεγόμενου ανοιχτού πανεπιστημίου είναι ολόκληρη η προοπτική της, η ανάσα της ζωής της.

Φρένο! Διαγράφεστε από το ανοιχτό πανεπιστήμιο, ως εδώ ήταν. Γιατί; Διότι καθυστερήσατε λίγες μέρες να καταβάλετε την πέμπτη και τελευταία δόση (130€, λιγότερο από το 1/5 του συνόλου) του αντιτίμου σπουδών σας. Κανένα δικαίωμα αιτιολόγησης, καμιά δυνατότητα ένστασης, καμιά προοπτική επανεκκίνησης, κανένα περιθώριο για εξηγήσεις. Τι θα έλεγαν αυτές; Ότι η καθυστέρηση των λίγων ημερών δεν “πρόδιδε” αδιαφορία ή αμέλεια, αλλά ήταν το υποχρεωτικό αποτέλεσμα της καθυστέρησης καταβολής της μισθοδοσίας από τον εργοδότη. Ότι τα ελάχιστα που είχαν από τον προηγούμενο μήνα περισσέψει έπρεπε υποχρεωτικά να καταναλωθούν ως καύσιμα για τη συντήρηση της οικογενειακής κούρσας, ώστε να μπορεί η κούρσα αυτή να συνεχίζεται, να υπάρχει. Συνθήκη ικανή αλλά και αναγκαία, ώστε να μπορεί να υπάρχει και να έχει νόημα για την ακούραστη επικεφαλής της, η ανάσα – άνοιγμα στην προοπτική του λεγόμενου ανοιχτού πανεπιστημίου. Ψιλά γράμματα αυτά: Διαγράφεστε! 

By the book: Δεν ξέρουμε και δεν μας ενδιαφέρει να ξέρουμε (όχι ότι δεν μπορούμε να υποθέσουμε) πόσο πανεπιστήμιο πράγματι – με κριτήρια ακαδημαϊκής επάρκειας - είναι αυτό της ιστορίας μας, όμως στα σίγουρα είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από ανοιχτό. Παραείναι διάολε κλειστό. Κατ’ ευφημισμό “ανοιχτό πανεπιστήμιο” μιας κοινωνίας που έχει καταφανέστατα μπερδέψει τους ισχυρισμούς με την αλήθεια, την αυταπάτη με την πραγματικότητα, τα αξιώματα με τις αξίες, τους τίτλους με το περιεχόμενο. Σε ποια αναφερόμαστε; Εσείς σε ποια λέτε; Που ζούμε;