Εξοφλώντας του κυκλικού χρόνου τις γραμμικές επιταγές (Κώστας Καρυωτάκης, Charles Baudelaire): Στο όνομα της μάταιης Υστεροφημίας ... Μεθύστε!

Οι επιταγές του χρόνου αξιώνουν εξόφληση. Για τον χρόνο που μας πέρασε και τον περάσαμε, υπέρ αυτού που έπεται. Ευχές!

Ευχές! Φτάνει ξανά μανά ο κυκλικός καιρός. Για την ξανά μανά εξόφληση. Και, από δικής μας πλευράς, νιώθουμε ξανά μανά την ανάγκη έντονη, έγκαιρα ξανά μανά να το εξομολογηθούμε. Ότι: Αν και πάρα πολύ το θέλουμε, όσο πιο πολύ έντιμα, όσο πιο πολύ προσωπικά γίνεται, να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στου κυκλικού χρόνου τις γραμμικές επιταγές, στην πράξη δυσκολευόμαστε.  Το προσπαθούμε – πιστέψτε μας – πάρα πολύ, η περί κοινωνικού καθήκοντος αίσθηση που φέρουμε εντός μας – εμπιστευτείτε μας – κάθε χρόνο ολοένα και πιο επιτακτικά το απαιτεί, όμως – όσο πολύ και αν το θέλουμε, όσο και αν το προσπαθούμε - η ποίησή τους δεν είναι το δυνατό μας κομμάτι.

Όσο εκ τούτου, η ανάθεση του υπέρ χρόνου χρέους, της εξόφλησης των επιταγών του, παραχωρείται από μέρους μας για μια ακόμα φορά στους αρμοδίους. Ποιητές:

Κώστας Καρυωτάκης - Υστεροφημία

Το θάνατό μας χρειάζεται η άμετρη γύρω φύση/ και τον ζητούν τα πορφυρά στόματα των ανθών./Αν έρθει πάλιν η άνοιξη, πάλι θα μας αφήσει,/ κι ύστερα πια μήτε σκιές δεν είμεθα σκιών.

Το θάνατο μας καρτερεί το λαμπρό φως του ήλιου.
Τέτοια θα δούμε ακόμη μια δύση θριαμβική,
κι ύστερα πια δεν είμαστε στα βράδια του Απριλίου,
μήτε η χρυσή που χάνεται σκόνη του δρόμου εκεί.

Αν τη ζωή περνούσαμε την ίδια έχοντας άτι/ ή αρρωστημένα γέρναμε παιδιά του ρεμβασμού/ φεύγουμε δίχως από δω να 'χουμε πάρει κάτι/ ούτε και την ενθύμηση του μάταιου ερχομού

Μόνο μπορεί να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι
δέκα μονάχα στίχοι μας να μείνουνε, καθώς
τα περιστέρια που σκορπούν οι ναυαγοί στην τύχη,
κι όταν φέρουν το μήνυμα δεν είναι πια καιρός

Μεθύστε – Chrarles Baudelaire

Πρέπει να είσαι πάντα μεθυσμένος.
Εκεί είναι  όλη η ιστορία: είναι το μοναδικό πρόβλημα.
Για να μη νιώθετε το φριχτό φορτίο του Χρόνου
που σπάζει τους ώμους σας και σας γέρνει στη γη, πρέπει να μεθάτε αδιάκοπα.
Αλλά με τι;

Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει.
Αλλά μεθύστε.

Και αν μερικές φορές, στα σκαλιά ενός παλατιού,
στο πράσινο χορτάρι ενός χαντακιού,
μέσα στη σκυθρωπή μοναξιά της κάμαράς σας,
ξυπνάτε, με το μεθύσι κιόλα ελαττωμένο ή χαμένο,
ρωτήστε τον αέρα, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι,
το κάθε τι που φεύγει, το κάθε τι που βογκά,
το κάθε τι που κυλά, το κάθε τι που τραγουδά,
ρωτήστε τι ώρα είναι,
και ο αέρας, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι,
θα σας απαντήσουν:

-Είναι η ώρα να μεθύσετε!
Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρίς διακοπή!
Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει.