Όταν (ωριμάζουν) οι καλλιτέχνες, τείνουν να είναι αυτό που "λένε" και να λένε αυτό που "είναι": Recollect/ δεύτερη βραδιά - Αλεξία Νικολάου, Δημήτρης Σπύρου - το θέατρο επιβάλλεται να είναι κατάμεστο

Η Αλεξία ήταν εξαιρετική, είχαν όλοι να το λένε. Έρεε η κίνησή της μέσα στο παραστατικό όλο, έρεε και η παράσταση καθοδηγημένη από το όλο της σοφής κίνησής της. Όμως αυτός ο Δημήτρης, άλλο πράμα…

Ήταν αυτός που καθοδηγούσε με μοναδική ηχητική σοφία την σοφία της κίνησης της Αλεξίας που ήταν αυτή που καθοδηγούσε και καθοδηγείτο συνάμα από το πάνσοφο παραστατικό όλο. Εντέλει, αυτή η παράσταση, ήταν όλα αυτά που υποσχόταν, σε τελική ανάλυση όλα τα υπεσχημένα της – αρχής γενομένης από τον τίτλο – ήταν ακριβώς αυτή η παράσταση. Recollect: Σοφή παραστατική διαδρομή στις διάσπαρτες αναμνήσεις, συλλεκτικό ζητούμενο αυτή καθαυτή η διαδρομή. Η μύηση στη σοφία της. Με όρους τέχνης σύγχρονου χορού, στην ένδειξη “συλλεκτικό” μπορούμε να νοήσουμε (διεσταλμένα) το “εικαστικό”. Ως ενδεικτικό της μύησης. Η “διαδρομή” είχε έντονο (και) τον εικαστικό χαρακτήρα.

Νόμος: Όταν οι καλλιτέχνες αληθώς ωριμάζουν τείνουν να είναι αυτό που λένε και να λένε αυτό που είναι. Και όταν έτσι συμβαίνει, η συνύπαρξη/ συνεργασία τους είναι όσο ρέουσα άλλο τόσο και καθοδηγητική καθενός εκάστου, καθοδηγώντας και συνάμα καθοδηγούμενη από το “σοφό” παραστατικό όλο. Αυτός ο νόμος – ότι και αν “θέλουν” καθενός εκάστου οι ανώριμες αυταπάτες – δεν παραβιάζεται. Αποδείχτηκε για πολλοστή φορά, το απέδειξαν Τετάρτη βράδυ 2 Δεκεμβρίου στο Εγκώμιο, οι Αλεξία Νικολάου (χορός) και Δημήτρης Σπύρου (μουσική) ενώπιον κάμποσων δεκάδων “τυχερών” που απήλαυσαν την παράστασή τους.

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου, Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο, Recollect, δεύτερη βραδιά, ώρα έναρξης 20:30. Αν την πρώτη το κοινό ήταν ικανοποιητικό, αυτή τη βραδιά το black box θέατρο πρέπει να είναι κατάμεστο. Διότι ο νόμος της καλλιτεχνικής ωριμότητας υπάρχει και φυλάσσεται μεν από τους (λίγους) καλλιτέχνες που έχουν στη διάρκεια του χρόνου ωριμάσει μέσα τους την ανάγκη του, όμως η διάχυσή του σε όσο το δυνατόν πιο πολλούς επαφίεται στον – παραστατικά εννοούμενο – πατριωτισμό του λεγόμενου κοινού (νου). Έτσι μόνο “προχωράει” η τέχνη, και όχι μόνο η τέχνη. Έτσι μόνο, εκκινώντας από εντός (αναγνωρίζοντας την σοφότερη δυνατή διαδρομή στις αναμνήσεις της) μπορεί η όποια κοινωνία να διεκδικήσει και επιβάλλει όρους διαφυγής από την καθυστέρηση.