Αυτό το "θέλω", το "έτσι θέλω", αυτή η αστείρευτη πηγή της κάθε ανατροπής, το υπαρξιακό εν δυνάμει του πολιτισμού: Γεννημένο από το "όταν η ζωή ήταν όμορφη" σε ροή αδιάκοπη "μέχρι να γίνει ξανά"...

Δίχως να ενημερώσουμε τη συγγραφέα του. Άνευ αδείας. Άνευ αναστολής. Με το “έτσι θέλω”. Προσπερνώντας κάθε “τυπικό” από αυτά που (εύλογα) απαιτούνται για την αναδημοσίευση κειμένων. Στο υπέρτερο κατ’ εμάς όνομα όσων φέρεται αυτό το blog να υπηρετεί και πρεσβεύει. Με μια λέξη, στο όνομα του πολιτισμού.

Eleni Amorgos (έτσι συστήνεται στα μέσα της λεγόμενης κοινωνικής δικτύωσης η πηγή μας. Αυτή από την οποία με το “έτσι θέλω” αντλήσαμε. Πηγή πολιτισμού:  

Στη θάλασσα, οι δικοί μου, είχαν πάνω τους μαχαίρια. Όταν η ζωή ήταν όμορφη, τα είχαν για το ψάρεμα την αυγή, για να κόψουν κανένα παράνομο κιούρτο που βασάνιζε τα ζωντανά, για κάνα δάγκωμα φιδιού, ή για κρίταμα που βγαίνουνε στα βράχια. 

Μετά κάτι έγινε και σκοτείνιασε νωρίς.Έτσι τα μαχαίρια τα ίδια, τα πήραν για να κόβουν τα σκοινιά να σωθούν οι άνθρωποι. Να κόβουν τα ψεύτικα σωσίβια να τραβήξουν από μέσα το κορμί με την υποθερμία. Να ανοίξουν τις κούτες με τα στεγνά ρούχα και τα φάρμακα. Να κόψουν το ψωμί, να βουτήξουν στο καυτό τσάι να στυλωθεί αυτός που τρέμοντας βγήκε μέσα από το νερό και το θάνατο και το πόλεμο σε μια στεριά της ζωής και στην αγκαλιά της αλληλεγγύης.

Αυτά τα μαχαίρια, σταμάτησαν χθες στη Λέσβο. Τα άλλα, εκείνα που έχουν ακόμα πάνω τους τα "τέρατα με παράξενες στολές" για αυτούς που επίσης τρέμοντας βγήκαν μέσα από το θάνατο και τον πόλεμο, δε τα σταμάτησαν ποτέ.

Οι δικοί μου, έχουν πάνω τους μαχαίρια. Για τον Παύλο, για τον Σεχζάτ, για τη θάλασσα, για όταν η ζωή ήταν όμορφη και μέχρι να γίνει ξανά.

*Υστερόγραφο (δικό μας): Το “θέλω”, το “έτσι θέλω”, η αστείρευτη πηγή της κάθε ανατροπής, το υπαρξιακό ανίκητο εν δυνάμει του πολιτισμού. Αυτό και μόνο αυτό, έντονο στο DNA του όσο και η ίδια η ένταση, ζωογόνο όσο και η ίδια η ζωή, γεννημένο από το “όταν η ζωή ήταν όμορφη”, σε ροή αδιάκοπη “μέχρι να γίνει ξανά”…