"Η Μεγάλη Περιπέτεια": Το υπέροχο θέαμα του έναστρου ουρανού πέρα ακόμα και από την πιο αχαλίνωτη φαντασία...

Στους τοίχους απόκρυφων σπηλαίων, σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο, έχουν καταγραφεί σκηνές από την καθημερινή ζωή των προϊστορικών μας προγόνων. Πολλές όμως από τις απεικονίσεις αυτές περιλαμβάνουν επίσης και σκηνές που διαδραματίζονταν, όχι μόνο στην περιορισμένη έκταση της γύρω περιοχής, αλλά και στην αχανή έκταση του ουράνιου θόλου. Γιατί από την αυγή ακόμα της ιστορίας, ο νυχτερινός ουρανός υπήρξε για τον άνθρωπο το πραγματικά απώτερο όριο των κοσμικών του αναζητήσεων.

Και καθώς ο ανθρώπινος πολιτισμός σιγά-σιγά αναπτύχθηκε, ο άνθρωπος άρχισε να κατασκευάζει τα μεγαλιθικά του ουράνια παρατηρητήρια, με τα οποία κατέγραφε και προέβλεπε τις κινήσεις των άστρων, των πλανητών, του Ήλιου και της Σελήνης. Παρόλο όμως που έτσι μάθαμε τον τρόπο με τον οποίο οι πλανήτες κινούνται, η ανακάλυψη της φύσης και της δομής τους απαιτούσε μια τεχνολογία που ήταν πέρα ακόμα και από την πιο αχαλίνωτη φαντασία των αρχαίων μας προγόνων. Έτσι σήμερα οι προϊστορικές τοιχογραφίες στους πέτρινους θόλους των σπηλαίων έχουν αντικατασταθεί από τους σιδερένιους θόλους των σύγχρονων αστεροσκοπείων. Θόλοι, πάνω στους οποίους δεν απεικονίζονται πλέον τα δρώμενα στον ουρανό, αλλά αντίθετα ανοίγοντας αποκαλύπτουν στα τηλεσκόπια και στα άλλα αστρονομικά μας όργανα το υπέροχο θέαμα του γεμάτου άστρα ουράνιου θόλου.

*Και εξελισσόμενος κάπως έτσι, από τους πέτρινους θόλους των σπηλαίων έως τους σιδερένιους των αστεροσκοπείων, ο καλογραμμένος πρόλογος οδεύει προς το τέλος του, για να ξεκινήσει σιγά-σιγά “Η Μεγάλη Περιπέτεια”. Εντός εισαγωγικών διότι οι υποδομές που διαθέτει το “Εγκώμιο” της επιτρέπουν να είναι αποκλειστικά και μόνο αναγνωστική –εικονογραφική. Έστω και έτσι, όμως, μας κάνει εντύπωση που ήταν πολύ λίγα τα παιδιά και ακόμα λιγότεροι οι ενήλικες που την ξεφύλλισαν, αυτά τα δυο γεμάτα χρόνια που τους ήταν και είναι διαθέσιμη. Καιρός απ’ ότι φαίνεται, να τους την υπενθυμίσουμε…