Ο έντεχνος - κλασικός και σύγχρονος - ατελείωτος χορός της καθυστέρησης στην αδιανόητη χώρα των νεοελλήνων

Ενώ…

Από τη μία: Ελληνικές ομάδες χορού διαπρέπουν στο εξωτερικό και στην Ελλάδα. Διεθνούς εμβέλειας Έλληνες χορευτές στελεχώνουν τις μεγαλύτερες ομάδες του εξωτερικού. Σπουδαίοι χορογράφοι προσφέρουν τις γνώσεις και το ταλέντο τους στο ελληνικό θέατρο. Προικισμένοι δάσκαλοι χορού μεταδίδουν με υπευθυνότητα και έμπνευση τις γνώσεις τους όχι μόνο σε σχολές χορού στην Ελλάδα αλλά και σε επίλεκτα πανεπιστήμια της Ευρώπης…

Από την άλλη: Στην αδιανόητη χώρα των νεοελλήνων, το πτυχίο του χορευτή, χορογράφου και δασκάλου χορού εξακολουθεί να είναι αδιαβάθμητο, σε πολλές δε περιπτώσεις να μην εξισώνεται καν με ανώτερης σπουδής αλλά με… απολυτήριο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης! Οι χορευτές, δάσκαλοι χορού και χορογράφοι, εξακολουθούν να είναι αρμοδίως αντιληπτοί ως …αόρατοι, δίχως την παραμικρή κατοχύρωση, επαγγελματικά δικαιώματα και τις αναγκαίες μέριμνες που πηγάζουν από την φύση του έργου τους. Ακόμα χειρότερα, όχι απλά και μόνο ως αόρατοι το οποίο παραπέμπει στη μεταφυσική, αλλά ως σπάνια όντα με υπερφυσικές δυνάμεις, δεδομένου ότι για να μπορέσουν να συνταξιοδοτηθούν καλούνται να συντρίψουν τους φυσικούς νόμους χορεύοντας σε ρυθμούς επαγγελματικούς μέχρι τα βαθιά τους γεράματα…

Από τη μια – Από την άλλη: Και ανάμεσά τους, η αυτό-προσδιοριζόμενη αριστερή/ προοδευτική νυν ηγεσία του υπουργείου πολιτισμού της αδιανόητης χώρας. Η οποία, δια του διευθυντού γραφείου του τρισμέγιστου υπουργού Μπαλτά καταδέχτηκε να διαθέσει – ύστερα από επίμονη προσπάθεια του σωματείου εργαζομένων στον χώρο του χορού (ΣΕΧΩΧΟ) – λίγα μόνο λεπτά για “ακρόαση των αιτημάτων σας”. Και, αφού τους ακροάστηκε, τους κατευόδωσε ως την έξοδο: “Δεν είναι τίποτε, αργά ή γρήγορα θα σας περάσει!”  

     

Σε αυτή την αδιανόητη χώρα (και σε όποια άλλη αντίστοιχή της) οι άνθρωποι των τεχνών και του πολιτισμού, αυτοί που σε κάθε άλλη στοιχειωδώς μη καθυστερημένη χώρα θα αντιμετωπίζονταν με στοιχειώδη δημοκρατικό σεβασμό αν όχι ως οι εν δυνάμει εκφραστές της κοινωνικής πρωτοπορίας το οποίο και by the book είναι, αντιμετωπίζονται ως ανίατοι ασθενείς. Κρατήστε αυτή την διατύπωση, είναι ένας άλλος (εναλλακτικός) ορισμός της κοινωνικής καθυστέρησης.

Κρατήστε και κάτι άλλο: Αυτό που πρόσθετα μοιάζει να αποδεικνύει η ολιγόλεπτη “ακρόαση των αιτημάτων σας” και η εν γένει στάση του “πρώτη φορά αριστερά” υπουργείου πολιτισμού, είναι ότι ο ταραγμένος εμφανώς από μεταφυσικές ανησυχίες νους του υπουργού (πρώην παιδείας) αντιλαμβάνεται την αριστεία – την οποία στην πράξη, εντός και εκτός συνόρων, διεκδικούν και ενίοτε κατακτούν οι Έλληνες “άνθρωποι του χορού” – ως δύναμη υπερφυσική που μόνο σπάνια όντα διαθέτουν. Το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι δεν αναφερόμαστε σε ελαφριά ή σε μέση αλλά σε πολύ βαριά καθυστέρηση…