Φωτιά στο δάσος (και όχι μόνο), δυο ενδιαφέροντα τεκμήρια: Από τον "μοιρασμένο" νου των ποιητών...

*Το ποίημα είναι άτιτλο, ανήκει στην συλλογή του Κώστα Γ. Παπαγεωργίου με τον τίτλο “το σκοτωμένο αίμα” είναι το έκτο στη σειρά ποίημα της συλλογής. Μιας και άτιτλο, του χαρίζουμε εμείς έναν τίτλο – “Φωτιά στο δάσος” -  με στόχο μας μοναδικό (μέρες που είναι άγριου καύσωνα με τις πυρκαγιές να μαίνονται) να "θερμάνουμε" το αναγνωστικό σας ενδιαφέρον.

Φωτιά στο δάσος φώναξε πριν γίνει δέντρο

Τα έπιπλα είναι υπάκουα ζώα στην αρχή

από τη θέση τους ακίνητα σε παρακολουθούν

σε αποστηθίζουν μες στη στιλπνή ή θαμπή

γυαλάδα τους

τραβούν κινήσεις μέλη εικόνες απ' το σώμα σου

ταΐζουν μ' αυτές τα ξύλινά τους σπλάχνα

τα έπιπλα αγριεύουν με τον καιρό

ξυπνούν τη νύχτα τρίζουν ή γαυγίζουν σα σκυλιά

με δόλο από την κλειδαρότρυπά τους σε κοιτούν

ή ουρλιάζοντας γυρεύουν τη φωτιά

θέλουν να ξαναγίνουν δέντρα η μνήμη τους

κοιμάται πράσινη παντού

— ξυπνάει

όταν τινάζει τα μαλλιά του ο ξυλοκόπος

*Δεν υπάρχει μα την αλήθεια στην ιστορία ετούτου του μάταιου κόσμου ποιητής ή συγγραφέας που να μην έχει αφιερώσει κάμποσους στίχους ή αράδες στο “φαινόμενο της φωτιάς”, είτε στην καταστροφική/εφιαλτική είτε στη δημιουργική/λυτρωτική – εξαρτάται από την οπτική γωνία – ισχύ του. Από τα χιλιάδες τεκμήρια, ένα ακόμα, Τάκης Σινόπουλος το όνομα του ποιητή, “Ο καιόμενος” τιτλοφορείται το ποίημα: 

Κοιτάξτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας από το πλήθος.

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν στ’ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου. Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος; Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι. Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος. Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο. Γινόταν ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.