Δάκτυλος του Διαβόλου στην ορθόδοξη νέο ελληνική συζήτηση για την διδασκαλία (ή μη) της αρχαίας ελληνικής γλώσσας: "Όπως το Μεγαλείο που έχουν τα αυτιά του γαϊδάρου για έναν λαγό ή το μεγαλείο μιας φωσφορίζουσας κάμπιας για ένα σκουλήκι"

Μεγαλειώδης: Αυτός που διαθέτει μεγαλείο θαυμαστό και ανώτερο από αυτό στο οποίο είναι συνηθισμένος ο θεατής, όπως το μεγαλείο που έχουν τα αυτιά του γαϊδάρου για έναν λαγό ή το μεγαλείο που έχει μια φωσφορίζουσα κάμπια για ένα σκουλήκι.

Δεν εξηγείται αλλιώς. Φαίνεται ότι μας έχει διαολίσει αυτή η συζήτηση που έχει – ακολουθεί φράση/ κλισέ, λάβετε τα μέτρα σας – “υποπέσει στην αντίληψή μας” περί της διδασκαλίας ή μη των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία των νεοελλήνων, ώστε να ψάχνουμε τόσο έντονα τρόπους αιρετικά να την επανακαθορίσουμε. 

Σε ότι αφορά το μέγεθος; Σε ότι αφορά τον τρόπο; Δυστυχώς δεν ξέρουμε να σας απαντήσουμε, πάντα έτσι συμβαίνει – χάνουμε τον ειρμό των σκέψεών μας – όταν “εισέρχεται” ο άτιμος ο διάολος μέσα μας. Από το σατανικό του αλφαβητάρι (και) οι τρεις επόμενοι ορισμοί, μπας και μας βοηθήσουν – ποιος ξέρει; - να ανακαλύψουμε ξανά τον χαμένο ειρμό μας…

Ματαιοδοξία: Ο φόρος τιμής του ανόητου στην αξία του πλησιέστερου ηλιθίου

Αρχαΐζων:  Αυτός που πλέον δεν τον χρησιμοποιούν οι δειλοί. Αναφέρεται κυρίως σε λέξεις. Μια λέξη που ένας λεξικογράφος έχει ορίσει ως αρχαΐζουσα αποτελεί για πάντα αντικείμενο τρόμου και φρίκης για τον ανόητο συγγραφέα, μα, αν πρόκειται για καλή και χρήσιμη λέξη που δεν έχει ακριβές ισοδύναμο εξίσου δόκιμο, είναι αρκετή για τον καλό συγγραφέα.

Μέγεθος: Οι διαστάσεις. Καθώς το μέγεθος είναι καθαρά σχετικός όρος, τίποτα δεν είναι μεγάλο και τίποτα δεν είναι μικρό. Αν τα πάντα στο σύμπαν αυξάνονταν σε όγκο κατά χίλιες διαμέτρους τίποτα δεν θα ήταν μεγαλύτερο από πριν. Αν όμως κάτι παρέμενε ως είχε, όλα τα άλλα θα ήταν μεγαλύτερα από πριν. Σε έναν καθαρό νου, εξοικειωμένο  με τη σχετικότητα του μεγέθους και της απόστασης οι χώροι και οι όγκοι που βλέπει με ένα τηλεσκόπιο δεν θα φαίνονταν περισσότερο εντυπωσιακοί από εκείνους που αποκαλύπτει το μικροσκόπιο…

Υστερόγραφο (δικό μας): Καλή σας συνέχεια! Σε αυτή την τεραστίου μεγέθους και μεγαλειώδους σημασίας – περί της σημασίας των αρχαίων ελληνικών – νεοελληνική υπόθεση που ως φόρο τιμής “κουβαλάτε” όσοι την “κουβαλάτε”. Για να κλείσουμε, άλλωστε, με κάτι ορθόδοξο, ξεχνώντας για μια στιγμή τα άτιμα τα  διαβολικά και υπενθυμίζοντας στην ύπαρξη το ελληνορθόδοξο DNA της, κρατήστε κατά νου – τι άλλο; - “μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι”…