Σάββατο 25 Ιουνίου 2016

Επειδή τα πάντα σε τούτη τη μικρή ζωή είναι "ζήτημα μόρφωσης": Το Brexit με την επιμορφωτική ματιά του "εχθρού του λαϊκισμού - παιδιού του λαού" της σύγχρονης Ελληνικής πολιτικής σκηνής

“Ποιοι ψήφισαν Brexit; Κυρίως οι συνταξιούχοι, οι λιγότερο μορφωμένοι και οι άνεργοι των αποβιομηχανοποιημένων περιοχών. Οι πιο ευάλωτοι, δηλαδή, στο λαϊκισμό πολιτικών, μέσων κοινωνικής δικτύωσης και παραδοσιακών ΜΜΕ. Δεν έχω αμφιβολία ότι αν αύριο γινόταν δημοψήφισμα, το Brexit θα έπεφτε από το 51,9% στο 30%. Η κατάρρευση της στερλίνας και μόνο, θα είχε κάνει ήδη πολλούς να μετανιώσουν για την ψήφο τους”*.

*Σταύρος Θεοδωράκης, επικεφαλής του ελληνικού μεταρρυθμιστικού κόμματος – έτσι προσδιορίζεται - υπό την επωνυμία “Ποτάμι”.

Υποθέτοντας ότι το πόσο ευάλωτος είναι κάποιος δεν μπορεί παρά σε κάποιο βαθμό να σχετίζεται και με την ποσότητα έκθεσής του σε αυτό που τον καθιστά ευάλωτο (δηλαδή στον λαϊκισμό), πιθανολογούμε ότι ένα μεγάλο κομμάτι των ηλικιωμένων και υπερηλίκων συνταξιούχων του Ηνωμένου Βασιλείου ξημεροβραδιάζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εξαιρουμένων βέβαια αυτών της Σκωτίας και – κατά μείζονα λόγο – του Γιβραλτάρ. 

ΟΚ, ας είμαστε πιο δίκαιοι, ο μορφωμένος πρόεδρος (παιδί απλό του λαού, η πορεία προς την μόρφωση και τη καταξίωση ακολούθησε το πρότυπο Νίκου Ξανθόπουλου) αναφέρεται και στον λαϊκισμό των πολιτικών συν αυτόν των παραδοσιακών ΜΜΕ. Άρα ας δεχτούμε πως (αυτό που θέλει να πει είναι ότι) τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι αυτά που κατά μείζονα λόγο επηρέασαν τους πολλούς άνεργους των αποβιομηχανοποιημένων περιοχών (που ως άνεργοι, στην πλειοψηφία τους δε και χρόνιοι, ξημεροβραδιάζονται στις οθόνες των υπολογιστών τους), οι λαϊκίστικες παραδοσιακές εφημερίδες τους μη μορφωμένους, ο δε συνδυασμός εφημερίδων και λαϊκιστών πολιτικών τους “γέρους”. Πάνω κάτω όλα αυτά, σε πολύ γενικές γραμμές, είναι  προφανές ότι οι συνδυασμοί επιρροών είναι πιο πολλοί και πιο σύνθετοι, όμως δεχτείτε ότι και εμείς από πλευράς μας – ζήτημα ισορροπίας - μόνο με/σε γενικές γραμμές μπορούμε να αναφερόμαστε σε γενικότητες.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν “μιλώντας” – όχι εμείς, ο σύγχρονος Νίκος Ξανθόπουλος της ελληνικής πολιτικής και προϊόν της όποιας βιομηχανίας θεάματος στην ηρωική χώρα των νεοελλήνων - στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου ξημεροβραδιάζονται (εκτός από αυτόν;) οι χρόνιοι άνεργοι των αποβιομηχανοποιημένων περιοχών του Ηνωμένου Βασιλείου, γνωμοδότησε δίχως την παραμικρή αμφιβολία ότι “αν αύριο γινόταν δημοψήφισμα, το Brexit θα έπεφτε από το 51,9% στο 30%”. ΟΚ, ας είμαστε ξανά δίκαιοι, τάξη μεγέθους είναι το 30% και όχι “ακριβής προ-εκτίμηση της εκ της φύσεως της ανακριβούς και ανεκτίμητης φαντασίας”, δεκτό και αυτό έστω και αν ο σύγχρονος Νίκος Ξανθόπουλος (μας λέει ο ίδιος ότι) γνωμοδότησε δίχως αμφιβολία. Δεκτό ακόμα και αυτό το γεμάτο βεβαιότητα “μόνο” -  "η κατάρρευση της στερλίνας και μόνο, θα είχε κάνει ήδη πολλούς να μετανιώσουν για την ψήφο τους" – μιας και μήνυμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έγραψε ο δόλιος ο άνθρωπος και όχι ανάλυση εκτενή και περισπούδαστη, και στα μηνύματα δεν αποτυπώνεται παρά “η έμφαση που θέλεις να δώσεις”. Λέμε και καμιά …υπερβολή – δίχως την παραμικρή αμφιβολία – για να αποτυπώσουμε την έμφαση, να περνάει και η ώρα…  
   
Πάντα σε γενικές γραμμές “μιλώντας” – τώρα μιλάμε εμείς, όχι ο σύγχρονος της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής σκηνής Ξανθόπουλος – το πιο εμφατικό σημείο της έμφασης του μηνύματος είναι το “περί μετάνοιας”. Υποδηλώνει βαθιά πίστη του κομιστή στην ύψιστη νομοτέλεια, εξηγώντας μας ταυτόχρονα με έναν άλλο (δια της μεταφυσικής οδού) τρόπο την ροπή του λόγου του προς τις βεβαιότητες. Ποια είναι η ύψιστη νομοτέλεια, η πλήρης αναγνώριση της οποίας – παρεμπιπτόντως – είναι κομμάτι του μορφωτικού DNA του κάθε “Νίκου Ξανθόπουλου” στον κόσμο ετούτο τον μικρό τον μέγα; Σχετικά με αυτή – αφορά πιο ειδικές γραμμές σκέψης – θα αναφερθούμε κάποια άλλη φορά, προς το παρόν “ας το πάρει το ποτάμι”.

Ταπεινά απολογούμαστε αν στο κομμάτι σχολιασμού μας του “εμφατικού σημείου της έμφασης” δεν είμαστε – σε γενικές γραμμές – τόσο “δίκαιοι” όσο σε όλα τα άλλα. Έχει να κάνει με το μορφωτικό DNA μας που είναι “ξένο” με αυτό του (κάθε) Νίκου Ξανθόπουλου, δεν μπορεί να αναγνωρίσει ύψιστες νομοτέλειες. Τα πάντα είναι σε τούτη τη μικρή ζωή - πώς να το κάνουμε; - “ζήτημα μόρφωσης”…  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου