Η επί επτά δεκαετίες αντιληπτή από την αστυνομία ως επτασφράγιστο μυστικό, δηλωμένη προπαγάνδα ενός δηλωμένου αναρχικού!

Ο RAVACHOL αγαπούσε πολύ την προπαγάνδα και το δήλωνε. Ποτέ του δεν έκανε προπαγάνδα χωρίς να το δηλώνει στους ανθρώπους στους οποίους απευθυνόταν. Πώς και έτσι, πώς διάολε είναι αυτό δυνατό όταν δηλωμένη βασική αρχή της προπαγάνδας είναι να μη δηλώνεται ποτέ ως τέτοια; Ήταν αναρχικός, προφανής η απάντηση.

11 Ιουλίου 1892, στην ηλικία των 33 χρόνων του Ιησού Χριστού και πλήρης μαχών υπέρ αναρχικής πίστεως στον κόσμο ετούτο τον μικρό τον μέγα ο RAVACHOL “αναλήφθηκε στα ουράνια”. Στη μνήμη του, επιτρέψτε μας να σας μεταφέρουμε ένα  περιεκτικό αποτύπωμα του διδασκαλικού μια ζωή ολόκληρη λόγου του. Ένα μικρό απόσπασμα από υπαγόρευση του “ορκισμένου” Γάλλου αναρχικού στην αστυνομία ενώ ήταν έγκλειστος στη φυλακή. Η υπαγόρευση αυτή εντοπίστηκε στα αρχεία της παρισινής αστυνομίας 72 χρόνια μετά το θάνατο του RAVACHOL, το 1964.

Από τις σημειώσεις στα αρχεία της παρισινής αστυνομίας αντιγράφουμε:

O άνωθεν, αφού έφαγε το συσσίτιό του, μας μίλησε ως εξής: “Είναι συνήθειό μου, όπου και αν είμαι, να κάνω προπαγάνδα. Γνωρίζετε τί είναι αναρχισμός;”

Απαντήσαμε “όχι” σ’ αυτή την ερώτηση.

“Δεν με εκπλήσσει”, απάντησε, “αναρχία είναι η εξάλειψη της ιδιοκτησίας”. Και συνέχισε:

“Υπάρχουν αυτή τη στιγμή πολλά άχρηστα πράγματα· πολλά επαγγέλματα είναι επίσης άχρηστα, για παράδειγμα, τα λογιστικά. Με την αναρχία δεν υπάρχει πια ανάγκη για χρήματα, καμιά επιπλέον ανάγκη για τήρηση βιβλίων και των άλλων μορφών απασχόλησης που απορρέουν απ’ αυτό.

Υπάρχουν αυτή τη στιγμή πάρα πολλοί πολίτες που υποφέρουν ενώ άλλοι κολυμπούν στη χλιδή, στην αφθονία. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί· όλοι θα έπρεπε να κερδίζουμε από την υπεραξία των πλουσίων· αλλά ακόμη περισσότερο να αποκτήσουμε, όπως αυτοί, όλα αυτά που είναι αναγκαία. Στη σημερινή κοινωνία, δεν είναι δυνατόν να φτάσουμε σ’ αυτόν το στόχο. Τίποτα, ούτε ακόμη η φορολόγηση του εισοδήματος, δεν θα μπορούσε να αλλάξει την όψη των πραγμάτων. 

Παρόλα αυτά, το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων πιστεύει πως εάν ενεργούσαμε μ’ αυτόν τον τρόπο, τα πράγματα θα βελτιωνόντουσαν. Είναι λάθος να σκεφτόμαστε έτσι. Αν φορολογήσουμε τον ιδιοκτήτη, θα αυξήσει τα ενοίκιά του και μ’ αυτό τον τρόπο θα κάνουμε εκείνους που υποφέρουν να πληρώνουν τα νέα τέλη που τους επιβάλλονται. Σε κάθε περίπτωση, κανένας νόμος δεν μπορεί να αγγίξει τους ιδιοκτήτες, απ’ το να είναι κύριοι των περιουσιακών τους στοιχείων, δεν μπορούμε να τους εμποδίσουμε να κάνουν ότι θέλουν με αυτά. Τί θα έπρεπε, τότε, να γίνει; Εξαλείψτε την ιδιοκτησία και, έτσι, εξαφανίζονται αυτοί που τα παίρνουν όλα. Εάν αυτή η κατάργηση λάβει χώρα, θα πρέπει να απαλλαγούμε επίσης και απ’ τα χρήματα, προκειμένου να αποτραπεί οποιαδήποτε ιδέα συσσώρευσης, η οποία θα ανάγκαζε στην επιστροφή στο υπάρχον καθεστώς.

Έκανε μια μικρή παύση και μας είπε:

Στην ουσία το χρήμα είναι η πηγή για όλες τις διχόνοιες, όλα τα μίση, για όλες τις φιλοδοξίες· είναι, με μια λέξη, ο δημιουργός της ιδιοκτησίας. Αυτό το μέταλλο, στην πραγματικότητα, δεν έχει τίποτα παρά μια συμφωνημένη τιμή, προερχόμενη απ’ τη σπανιότητά του. Εάν δεν ήμασταν πια υποχρεωμένοι να δίνουμε κάτι ως αντάλλαγμα γι’ αυτά τα πράγματα που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε, ο χρυσός θα έχανε την αξία του και κανείς δεν θα τον αναζητούσε. 

Ούτε θα μπορούσαν αυτοί να πλουτίζουν, επειδή τίποτε απ’ ότι θα συσσώρευαν δεν θα μπορούσε να χρησιμεύσει για την απόκτηση μιας καλύτερης ζωής απ’ ότι εκείνης των άλλων. Δεν θα υπήρχε πια καμιά ανάγκη για νόμους, καμιά ανάγκη για αφεντικά.

Όσο για τις θρησκείες, θα είναι κατεστραμμένες, επειδή η ηθική τους επιρροή δεν θα έχει πια κανένα λόγο ύπαρξης. Δεν θα υπήρχε πια ο παραλογισμός τού να πιστεύεις σ’ ένα Θεό που δεν υπάρχει, απ’ τη στιγμή που μετά θάνατον όλα τελειώνουν. Γι’ αυτό θα έπρεπε να μείνουμε σταθερά προσκολλημένοι στη ζωή, αλλά όταν λέω ζωή εννοώ ζωή, πράγμα που δεν σημαίνει δουλεία όλη μέρα για να παχαίνουν τα αφεντικά και, ενώ λιμοκτονεί κάποιος, να γινόμαστε οι δημιουργοί της δικιάς τους ευημερίας.

*Είπε και άλλα πολλά ο RAVACHOL που με μεγάλη σχολαστικότητα κατέγραψαν οι της παρισινής αστυνομίας και ως επτασφράγιστα μυστικά διαφύλαξαν στα αρχεία τους επί δεκαετίες ολόκληρες όπου στον αιώνα τον άπαντα θα παρέμεναν αν τελείως τυχαία – από τον ιστορικό Jean Maitron – δεν ανακαλύπτονταν. Από φόβο διάολε, από βλακεία ή και από τα δυο σε πνεύμα ένα διαφύλαξαν ως μυστικά επτασφράγιστα την δηλωμένη προπαγάνδα ενός δηλωμένου αναρχικού, είναι ένα ζήτημα που ας μας επιτρέψετε να προσπεράσουμε. Αρκούμενοι να επισημάνουμε ότι στα αστυνομικά μυαλά τα χρόνια εκείνα – όπου ο ρόλος των ΜΜΕ ήταν πολύ πιο περιορισμένος του σημερινού τους – φάνταζε πολύ δύσκολο, περίπου αδιέξοδο, να δηλώσουν κάποιον δημόσια ως “αναρχικό” και ως “προπαγάνδα” επικίνδυνη στη συνέχεια να πιστοποιήσουν τις δημόσιες ιδέες του, όταν ο ίδιος από μόνος του και εξ’ αρχής ως τέτοιος (αναρχικός) δηλωνόταν και ως τέτοιες (προπαγάνδα) πιστοποιούσε τις δημόσιες ιδέες του. Στην τρέχουσα εποχή της “κυριαρχίας των μέσων” αυτού του τύπου τα (νοητικά) αστυνομικά αδιέξοδα έχουν παραμεριστεί, επ’ αυτού αναμείνατε εκτενή ανάλυση συντόμως. Μετά το καλοκαίρι.