Σχετικά με τα περίφημα “μηνύματα” που μια “μαύρη επέτειος” όπως αυτή της
τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974 (υποτίθεται ότι) θα πρέπει να κομίζει,
μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της φίλης Μαρίας Γιαννακάκη
εκτιμούμε ότι τα συμπυκνώνει όλα. Κρίνετε
και εσείς:
“Κάποιοι
καταδρομείς είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε το ΡΙΚ, το δικό μας ραδιοσταθμό,
και τον Μπαϊράκ των Τουρκοκυπρίων, που μετέδιδε και στα ελληνικά.
Σύμφωνα με το ΡΙΚ, νικάγαμε παντού, είχαμε τάχα γεμίσει τις θάλασσες
τούρκικα πτώματα, που επέπλεαν. Πιάναμε και Αθήνα. Το ίδιο τροπάριο: παντού
εμείς ήρωες και παντού νικητές, σαν να ήρθαν ενισχύσεις από την Ελλάδα ή μάλλον
από την Αρχαία Ελλάδα, γιατί όλο ακούγαμε για σαλαμινομάχους, μαραθωνομάχους,
Παλαιολόγους, Κολοκοτρώνηδες και τέτοιες ένοπλες δυνάμεις… Και όλοι μαζί,
παλιοί και νέοι Έλληνες, κατατροπώναμε τους βαρβάρους Ασιάτες, τους Μογγόλους,
τους προαιώνιους εχθρούς. Όμως εμείς δεν βλέπαμε άλλες φίλιες δυνάμεις, ούτε
αρχαίες ούτε νέες.
Παρόλα αυτά το
πιστεύαμε το ραδιόφωνό μας τουλάχιστον τις πρώτες μέρες. Μαζευόμασταν γύρω από
τα τρανζιστοράκια να ακούσουμε αν επιτέλους κήρυξε η Ελλάδα τον πόλεμο στην
Τουρκία, αν επιτέθηκαν οι Έλληνες στον Έβρο, αν πήραν την Αδριανούπολη και πάνε
για την Πόλη, αν απογειώθηκαν τα ολοκαίνουρια Φάντομ από την Κρήτη, για να τους
λιανίσουν…
Ευτυχώς ακούγαμε
και καμιά αλήθεια από τον ραδιοσταθμό των Τουρκοκυπρίων, τον Μπαϊράκ.
Τουλάχιστον αυτός έλεγε ό,τι βλέπαμε και εμείς με τα μάτια μας. Αρχίσαμε να
εμπιστευόμαστε και να ακούμε τον Μπαϊράκ και όχι το ΡΙΚ. Φαντάσου, ο ελληνικός
στρατός να ενημερώνεται από τον ραδιοσταθμό του εχθρού του… Εντέλει, αν αυτός ο
πόλεμος δεν είχε αίματα και δάκρυα, θα ήταν μια θαυμάσια αποκριάτικη
παράσταση”.
Βασίλης
Γκουρογιάννης, Κόκκινο στην πράσινη
γραμμή, Μεταίχμιο, Αθήνα 2008
*Η αντίληψη της έννοιας του μαύρου (της επετείου) θα ήταν κάτι παραπάνω από
καλό και χρήσιμο – θα ήταν αληθώς λυτρωτικό - να αντλούσε με την πάροδο των
χρόνων το περιεχόμενό της από στρώσεις της συνείδησης ολίγον βαθύτερες αυτής
που εξαντλείται στον τελετουργικό ομαδικό θρήνο και κάθαρση. Όσο εξακολουθεί να
είναι μόνο η μαύρη ένδυση των
τελετουργικών του θρήνου αυτή που αποκλειστικά
υποβάλλει και επιβάλλει την περί της έννοιας του μαύρου (επιφανειακή) αντίληψη,
η βαθύτερη/ αληθής κάθαρση που προϋποθέτει την βαθύτερη (ιστορική και πολιτική)
συνειδησιακή της αντίληψη πρακτικά θα αποκλείεται.
Υποθέτοντας ότι όσοι και όσες μας διαβάζετε δεν μπορεί παρά επαρκώς
και να αντιλαμβάνεστε το τι η έννοια του “μαύρου” βαθύτερα – ιστορικά και
πολιτικά – σημαίνει, σας συστήνουμε από βάθους καρδιάς όπως από δω και μπρος
όταν περί της “μαύρης επετείου” ο νους σας έντονα στριφογυρίζει, σε αυτή αποκλειστικά
και μόνο τη βαθύτερη αντίληψη (της έννοιας του μαύρου) να τον κατευθύνετε. Ο
κόπος αξίζει, είναι επιβεβλημένος. Ακόμα και αν δύσκολο πολύ (μοιάζει να) είναι,
αποτελεί την κρίσιμη προϋπόθεση –
εμπιστευτείτε μας - για την βαθύτερη, την αληθή κάθαρση…
Μαύρο, η βαθύτερη έννοια (με τρεις λέξεις, διαβάζονται μαζί ως τρίπτυχο): "Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια"
Μαύρο, η βαθύτερη έννοια (με τρεις λέξεις, διαβάζονται μαζί ως τρίπτυχο): "Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου