Η ανανέωση δεν είναι προϊόν της ανάγκης της, είναι αποκλειστικά και μόνο γνώση της διαδικασίας της: Πιστοποιητικά από αρχές Σεπτεμβρίου στο Εγκώμιο

Εμείς φεύγουμε. Για λίγο, όσο χρειάζεται. Ο ένας εκ των δυο έχει ήδη φύγει, κινείται κάπου στα άκρα του παγκόσμιου χωριού, αυτά που διαβάζετε και θα διαβάζετε είναι από την “κάβα” που μας έχει αφήσει. Σε δέκα μέρες συναντιέται στην Αθήνα με την “ψυχή βαθιά” του Εγκώμιου Πολιτιστικού Κέντρου, και από κοινού αναχωρούν προς το απέραντο γαλάζιο. Μερικές εβδομάδες κατάδυσης ως εκεί κάτω βαθιά όπου η ανάσα κόβεται.

Η ανανέωση της ανάσας είναι πραγματική και όχι μόνο σχήμα λόγου – “πήραμε και εμείς ρε παιδί μου μια ανάσα” – μόνο όταν το "είναι" καταδύεται στα πολύ βαθιά, εκεί όπου πράγματι η "παλιά" ανάσα κόβεται. Μέσα του Αυγούστου η προγραμματισμένη επιστροφή. Μέχρι τότε: Σημείο επαφής με τους δικούς μας όλο το χρόνο ανθρώπους το blog που διαβάζετε. Ανανεωμένη ανάσα δεν σημαίνει και νέος τρόπος σκέψης. Ο ίδιος, σταθερά και απαρέγκλιτα, με περισσότερη μόνο έμπνευση δοσμένος. Όχι, δεν ανανεωνόμαστε για να αλλάξουμε – κλισέ των ηλιθίων που προσπαθεί να ξεγελάσει τη μιζέρια τους – αλλά για να συνεχίσουμε με ακόμα μεγαλύτερη έμπνευση, σταθερά και απαρέγκλιτα να κάνουμε αυτό που κάνουμε.

Τι να κάνουμε; Η ανανέωση της ανάσας δεν είναι αυτοσκοπός, ποτέ μα ποτέ αυτό που κάνουμε δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός, η ανανέωση της ανάσας ήδη γίνεται και θα συνεχίσει να γίνεται, φροντίζει γι’ αυτό το απέραντο γαλάζιο που είναι πάντα εκεί, αυτό “κάνει όλη τη δουλειά”, εμείς απλά και μόνο θα “βουτήξουμε”. Είτε έτσι είτε αλλιώς, είτε φευγάτοι είτε όχι, ο νους πάντα “εδώ” θα είναι, στα σταθερά σημεία αναφοράς του δοσμένος, σε αυτά και μόνο από τα οποία μπορεί να φύγει επειδή σε αυτά και μόνο είναι ταμένος να επιστρέψει.

Αυτά που θα κάνουμε μετά την ανανέωση της ανάσας, αυτά που θα ο νους μας θα σχεδιάσει όσο η διαδικασία αυτής της ανανέωσης διαρκεί, έχουν ήδη ξεκινήσει να σχεδιάζονται, πολύ πριν από τη στιγμή που κοιταχτήκαμε και με την απαραίτητη συνωμοτικότητα συνεννοηθήκαμε ότι “εμείς φεύγουμε”. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Αν δεν είχαν ήδη ξεκινήσει να σχεδιάζονται δεν θα μπορούσαμε να κοιταχτούμε και συνεννοηθούμε ότι “εμείς φεύγουμε”, η ανάγκη του σχεδιασμού θα μας κρατούσε “εδώ”.  Όλες οι φαινομενικά αυθόρμητες “αποδράσεις” διαφεντεύονται έγκαιρα από το νου.

Το εργαστήρι χορού και δημιουργικής έκφρασης θα είναι ωραιότερο από ποτέ την χρονιά που από Σεπτέμβριο μας “έρχεται”. Η γοητεία του GYROKINESIS – ειδάλλως, γιατί σκοτώθηκε στη δουλειά και στο διάβασμα η Έλενα επί μήνες; - θα είναι κάτι παραπάνω από καταλυτική. Και πολλά, πάρα πολλά άλλα. Διότι αν μη τι άλλο εμείς ξέρουμε το στοιχειώδες: Η πραγματική ανανέωση δεν είναι ο διαρκώς επαναλαμβανόμενος ισχυρισμός της ανάγκης της (ωσάν να αποτελεί κι' αυτή ένα ακόμα προϊόν εμπορεύσιμο) είναι μόνο η καλλιεργημένη σε βάθος γνώση της αναγκαίας διαδικασίας της.