Στην κάποτε άγια δύση της νυν άγριας ανατολής μας: Ιστορίες για αγρίους αγίους μέσα στον καυτό ήλιο του καλοκαιριού, πρώτη και καλύτερη (ποιά άλλη;) αυτή του "γιού του ήλιου"...

Πέθανε μακάριος από την βεβαιότητα ότι είχαν συγχωρεθεί τα κρίματά του, ενώ στα δυτικά σύνορα της αυτοκρατορίας του οι Γότθοι επιχειρούσαν πάλι μια νέα κάθοδο.

Κάποτε, πολλούς αιώνες πριν, στα δυτικά της σημερινής μας ανατολής. Άγια Δύση, ιστορίες για αγρίους:

Η σωρός του μεταφέρθηκε θεαματικά στην Κωνσταντινούπολη και εκτέθηκε για προσκύνημα σε ψηλή εξέδρα στη μεγάλη αίθουσα των Βασιλείων. Η ρωμαϊκή σύγκλητος τον ανακήρυξε “Θεό”. Η Εκκλησία “άγιο” και “ισαπόστολο”. Η ιστορία θα τον χαρακτήριζε “μεγάλο” – όπως τον Πέτρο της Ρωσίας και το Ναπολέοντα.

Λέγεται πως όταν χαροπάλευε, στον ανοιξιάτικο ουρανό της Βιθυνίας φάνηκε ένας κομήτης. Αυλικοί και στρατιωτικοί τον θεωρήσανε κακό οιωνό. Αφού τέτοιον τον θεώρησαν τέτοιος και ήταν! Τέσσερις μόλις μήνες μετά το θάνατό του ξέσπασε ανάμεσα στους γιούς του ένας φονικότατος ανταγωνισμός.

Ο Κωνστάντιος (ο δευτερότοκος και πιο αδίστακτος) υποκίνησε επανάσταση συκοφαντώντας τους δυο θείους του πως είχαν δηλητηριάσει τον πατέρα του για να του πάρουν το θρόνο. Στη φοβερή εκείνη αιματοχυσία σφάχτηκαν – εκτός από τους δυο ετεροθαλείς αδελφούς του Κωνσταντίνου Δαλμάτιο και Κωνστάντιο – εφτά ανίψια του και μερικοί επιφανείς συγγενείς. 

Το 340 ο Κωνσταντίνος Β! σκοτώθηκε σε μια σύγκρουση με τον Κωνστάντιο διεκδικώντας την κληρονομιά του. Δέκα χρόνια αργότερα ο Κώνστας που είχε λάβει μέρος στην επανάσταση ενός Γερμανού στρατηγού, δολοφονήθηκε από τον αρχηγό της σωματοφυλακής του στασιαστή, βαλμένο από τον Κωνστάντιο. Την ίδια εποχή, ένας ανιψιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο Νεπότιος, αυτοανακηρύχτηκε Αύγουστος στη Ρώμη, μα η βασιλεία του κράτησε μόνον είκοσι οχτώ ημέρες. Ο Κωνστάντιος κατάφερε να τον εξοντώσει. Έτσι εξουδετερώθηκε και ο τελευταίος μνηστήρας για τη μονοκρατορία.

Με βλέμμα αλαζονικό ο Κωνστάντιος κοίταζε ολόισια όταν τον επευφημούσαν. Ξύριζε ολόκληρο το πρόσωπό του για να φαίνεται η ωραία ρόδινη επιδερμίδα του. Ήτανε ήρεμος, με φωνή μελωδική, λιτοδίαιτος, μα σιχαινότανε τα φρούτα. Ευκίνητος, χάρη στα κοντά πόδια του ανάλογα με το ρωμαλέο του κορμό, δεινός ιππέας και ακοντιστής, είχε διατηρήσει τη συνήθεια του καλοαναθρεμμένου άρχοντα να μη φτύνει και να μη καθαρίζει την μύτη του μπροστά σε κόσμο.

Συγκεντρωτικός όσο και καχύποπτος, υπερηφανευότανε περισσότερο από όλα για την ικανότητά του να πνίγει στο αίμα τις εναντίον του συνωμοσίες και επαναστάσεις. Την βαθιά θρησκευτική του ευσέβεια  βεβαιώνανε τα κτητορικά σε όλους τους ναούς, ενώ ταυτόχρονα κανένας στην εποχή του δεν αμφισβητούσε ότι είχε αφιερώσει το βίο του στην προστασία των γραμμάτων και των τεχνών. Έγραφε ποιήματα που οι αυλικοί του τα θαυμάζανε ως μεγάλα αριστουργήματα, όμως όσα διασώθηκαν ήταν από πολύ μέτρια ως τελείως ηλίθια. Στο βάθος του υπήρξε μια τελείως απαίδευτη φύση…

*Αντί να ταλαιπωρείτε το νου σας αναζητώντας πιεστικά απαντήσεις για τα γεωπολιτικά τρέχοντα με εστίαση στη δύση της ανατολής, χαλαρώστε λιγάκι μέσα στο ντάλα καλοκαίρι (Ιούλιο και Αύγουστο) του καυτού ήλιου διαβάζοντας εύπεπτες παλαιές πλην όμως της ιδίας χωρικής προέλευσης ιστορίες για αγρίους. Να είστε βέβαιοι – τα λίγα που πιο πάνω διαβάσατε είναι αλιευμένα από την μεστή βιογραφία του Ιουλιανού του Παραβάτη, του γνωστού στους καιρούς του ως “γιού του ήλιου”, που έχει επιμεληθεί ο Τάσος Αθανασιάδης – ότι με το φευγιό του καλοκαιριού θα αντιληφτείτε (και) το νου σας να έχει ψυχράνει και να λειτουργεί πιο ξεκούραστα…