Κάποιοι συμβατικοί λόγοι για να εντάξετε την σπάνια Ηρακλειά Κυκλάδων στους επείγοντες ταξιδιωτικούς προορισμούς σας (με τους δικούς μας λόγους μην ασχολείστε, είναι ...δικοί μας)

Οι επικρατέστεροι άνεμοι είναι οι βόρειοι. Εξαιρετικά μεγάλη είναι η ηλιοφάνεια ενώ το ύψος των βροχοπτώσεων – που συχνά έχουν τη μορφή σύντομων καταιγίδων – είναι μικρό. Το κλίμα επηρεάζεται από τον ορεινό όγκο της Νάξου που βρίσκεται μόλις τρία ναυτικά μίλια βόρεια. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να περιορίζονται οι βροχές όταν φυσάει βοριάς, αφού το βουνό (1004 μέτρα) λειτουργεί ως φυσικό φράγμα για τα νέφη. Άλλο αποτέλεσμα είναι η μικρότερη ένταση των βορείων ανέμων στο τρίγωνο Ηρακλειά – Σχοινούσα – Νάξος που είναι ίσως η πιο προστατευμένη από ανέμους περιοχή των Κυκλάδων.

Η Ηρακλειά έχει μεγάλη ποικιλία βιοτόπων: Μακκία βλάστηση, φρυγανότοποι, εγκαταλειμμένες αναβαθμίδες, ελαιώνες, πεδινές εκτάσεις με μη αρδευόμενες χειμερινές καλλιέργειες, απόκρημνες ακτές, σπηλιές, βραχονησίδες και εγκαταλειμμένοι μικροί οικισμοί έχουν ως αποτέλεσμα μια βιοποικιλότητα απρόσμενη μεγάλη για το μικρό μέγεθος ενός νησιού.

Το νησί ανήκει στο δίκτυο NATURA 2000, στα πλαίσια του οποίου έχει ενταχθεί σε Ζώνη Ειδικής Προστασίας (SPA-GR 4220021) και είναι επιλεγμένος τόπος του Κοινοτικού ενδιαφέροντος (SCI-GR4220013).

Έχει χαρακτηριστεί ως Σημαντική για τα Πουλιά περιοχή από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία (IBA 155), μεγάλο τμήμα του είναι αναγνωρισμένο ως καταφύγιο άγριας ζωής, ενώ στο σύνολό του είναι καταγεγραμμένο/ χαρακτηρισμένο από το Υπουργείο Πολιτισμού ως Περιοχή Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους (ΠΙΦΚ).

*Οι πιο πάνω λόγοι – αλιευμένοι ενδεικτικά από το βιβλίο/ έρευνα “Η Ηρακλειά του χθες και του σήμερα” που υπογράφει ο επί σειρά δεκαετιών κοινοτάρχης του νησιού Φάνης Γαβαλάς – είναι πιθανώς επαρκείς σε πολλούς και πολλές από εσάς που μας τιμάτε με την αναγνωστική προσοχή σας για να εντάξετε την Ηρακλειά Κυκλάδων στους ταξιδιωτικούς προορισμούς σας. Για εμάς όχι. Είναι πολύ βαθύτεροι οι δικοί μας λόγοι, αυτοί που πεισματικά μας θέλουν και μας στέλνουν εκεί πέρα στα μακριά “αιχμάλωτους” να δοκιμάζουμε κάθε χρόνο ολοένα και περισσότερο τα όρια της ελευθερίας μας. Και ως πολύ βαθύτεροι, είναι από αυτούς που δεν μοιράζονται.

Πάμε! Φύγαμε! Σαλπάρουμε!