Η μεγάλη και η μικρή Κρίστια, η Νικόλ και ο Baoonz: Εκκινώντας από την θεμελιώδη αρχή ότι "η σοβαρή εκπαίδευση στη τέχνη χορού σημαίνει, καταρχάς, τη συνείδηση της σημασίας της"

Είχε την τύχη στα κρίσιμα εκπαιδευτικά χρόνια πολύ εκλεκτών δασκάλων. Χωρίς αυτούς και αυτές δεν θα γινόταν αυτό που έγινε, δεν θα κατάφερνε όσα κατάφερε. Ήταν μια εκ των πρωτοπόρων του σύγχρονου χορού στην Κύπρο, μετέχοντας – δεκαετίες του 80 και του 90 – στις παραστάσεις της χορευτικής ομάδας του ομίλου “Διάσταση” στη Λεμεσό. Και όταν ο σπουδαίος αυτός κύκλος δημιουργικότητας και προσφοράς τελείωσε, τι άλλο ως συνέχεια από την μεταβίβαση της εμπειρίας και γνώσης στις επόμενες γενιές. Τα τελευταία 10+ χρόνια – για την (μεγάλη) Κρίστια Γαβριηλίδου ο λόγος – μέσω του Εργαστηρίου Χορού και Θεατρικής Έκφρασης της Έλενας που διανύει φέτος τον 27^ο χρόνο ζωής του.

Ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετική η μικρή Κρίστια (Πιτσιλλίδου) στην πρώτη της πρωταγωνιστική συμμετοχή σε χορευτική παράσταση υψηλών επαγγελματικών απαιτήσεων (FRONTEARS, Αμφίδρομο Χοροθέατρο). Τεχνική αρτιότητα, μπόλικη δύναμη, θαυμαστή χάρη, έντονη προσωπικότητα, πολύ “γεμάτη” σκηνική παρουσία. Για πολλά χρόνια είχε διδαχτεί τον χορό (και) από την πρωτοπόρο των καιρών της μεγάλη Κρίστια. Πλέον μαζί – παρελθόν, παρόν και μέλλον – στο “Εργαστήρι” προετοιμάζουν επόμενες γενιές. Η μικρή Κρίστια έχει στα επαγγελματικά της ενδιαφέροντα προσθέσει και τη yoga, πάντα οι νέες γενιές κάτι νέο προσθέτουν, έτσι προχωράει η ζωή.

Αποπνέει σοβαρότητα από την πρώτη στιγμή που την αντικρίζεις. Από αυτό το είδος σοβαρότητας που είναι αληθινή, ευγένεια ανάμεικτη με φινέτσα, καμιά σχέση με το δήθεν (σοβαρό) που επιχειρεί να ξεγελάσει επιδεικνύοντας υπέρμετρη αυστηρότητα. Για να διαλέξει η Έλενα τη Νικόλ (Γιάννακα), για να διαλέξει η Νικόλ την Έλενα και το Εργαστήρι της και να κάνει κάμποσες την εβδομάδα φορές το πήγαινε έλα Λεμεσό Λευκωσία, ήταν σίγουρα η σοβαρότητα αμφοτέρων που αμφότερες με πολύ σοβαρότητα μέτρησαν, ίσως και ακόμα περισσότερα. Ποια; Δύσκολο να απαντηθεί με σαφήνεια το ερώτημα. Στα σίγουρα πάντως μια δασκάλα του χορού που έχει πριν σπουδάσει τη μαθηματική επιστήμη – από εκεί ξεκίνησε η Νικόλ πριν επιλέξει να εξειδικευτεί στη τέχνη της Τερψιχόρης – διαθέτει αν μη τι άλλο ένα επιπλέον εχέγγυο ικανότητας εμβάθυνσης στην διόλου εύκολη χορευτική γλώσσα. Σε πραγματική, σε σοβαρή εμβάθυνση αναφερόμαστε, όχι σε δήθεν.

Αντίστοιχη σοβαρότητα αποπνέει και ο Baoonz, έστω και αν ο ίδιος – υπόθεση επ’ αυτού κάνουμε, δεν τον έχουμε ανακρίνει σχετικά – θα αρνιόταν να δεχτεί αυτόν τον χαρακτηρισμό. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι χαρακτηρισμοί η ζωή αλλά δεδομένα που την ορίζουν και περιγράφουν, αυτού λοιπόν (του κανόνα) δεδομένου η ποιότητα και ποσότητα της ενασχόλησης του κοινωνικά ενεργού ακτιβιστή (και εκλεκτότατου γραφίστα) με το breakdance, είτε το θέλει είτε όχι τον ορίζουν αντικειμενικά ως έναν εκ των πλέον σοβαρών δασκάλων του. Για όσους και όσες βέβαια – μεταξύ αυτών, αυτό δα έλειπε, η Έλενα – μπορούν να αντιληφτούν και κατανοήσουν ότι η αληθινή σοβαρότητα είναι το διαμετρικό αντίθετο της σοβαροφάνειας.

Η ικανότητα επιλογής των κατάλληλων συνεργατών – για να σοβαρευτούμε και στο κομμάτι του γραπτού λόγου μας λιγάκι – δεν διδάσκεται (μόνο), δεν απονέμεται ως δίπλωμα (μόνο), δεν είναι έμφυτη (μόνο). Συμπυκνώνει τα πιο πάνω μα και πολλά περισσότερα. Προϋποθέτει δε υπεράνω όλων, το μακράν υπέρτερο όλων – για τους ανθρώπους οι οποίοι μυούν στη γλώσσα της τέχνης χορού παιδιά από την νηπιακή ηλικία – εσώτερο κίνητρο: Τη συνείδηση ότι ανοίγουν νέους δρόμους, καλλιεργούν δυνατότητες και απελευθερώνουν προοπτικές, ενδυναμώνοντας νέους ανθρώπους που τους επιλέγουν και εμπιστεύονται ώστε να ζήσουν μια πιο ποιοτική και πλήρη ζωή. Τη συνείδηση – προσέξτε παρακαλούμε πολύ την καταληκτική μας διατύπωση – ότι η μύηση στη τέχνη του χορού οφείλει να είναι αντιληπτή πρωτίστως ως εκπαιδευτική ενασχόληση/λειτούργημα και όχι ως εμπορική/ κερδοσκοπική επιχείρηση.