Τέχνη χορού (όταν είναι) αληθινή: Εν αναμονή του επόμενου έργου

Εν αρχή το βλέμμα από ψηλά. Παρατεταμένο, όσο χρειάζεται. 

Μέχρι ο νους να μπορέσει να συλλάβει τη στιγμή, να εστιάσει στην ουσία της, μέχρι το flash στις κρίσιμες λεπτομέρειες που τη συνθέτουν.

Η σύνθεση! Εκεί όπου οι λεπτομέρειες όλες – μια προς μια - συσπειρωμένες πλέον καταλαμβάνουν τον μικρότερο δυνατό χώρο, εκεί όπου λαμβάνει το σχήμα της η όποια ιδέα, εκεί όπου πλέον διεκδικεί να κοινωνήσει το περιεχόμενό της.

Σε ποια γλώσσα; Ώστε η διεκδίκηση να φλερτάρει με τους περισσότερους δυνατούς αποδέκτες, να αποζητήσει αν γίνεται όλους – έναν προς έναν – να τους κατακτήσει; Σε ποια άλλη από την πλέον ερωτική, την πλέον αρχετυπική όλων των ανθρώπινων γλωσσών, την γλώσσα του χορού.

Το έργο! Ποιο έργο; Μα το βαθιά ερωτικό, αυτό που υποχρεωτικά ξεκινά με βλέμμα από ψηλά, γεμάτο υπομονή και προσμονή, ησυχία και ανησυχία, ταμένο κατόπιν σε ατελείωτη διεκδίκηση του αδύνατου: να εξελιχτεί σε “ματιά” τόσο έντονα ερωτική, τόσο μαγνητική, τόσο υποβλητική, ώστε να είναι πειστική στον καθένα ότι μπορεί να είναι και δική του, να γίνεται ένα με τη δική του.

Τέχνη χορού, όταν είναι αληθινή…

Ποιο έργο; Αναμένουμε (αναμείνατε και εσείς μαζί μας), κάποια στιγμή, σύντομα, θα έρθει και τότε θα ξέρουμε (ξέρετε)…