Επειδή οι πρώτες πράξεις λένε πάρα πολλά σε αυτούς που ξέρουν να (τις) διαβάζουν: Ας δοκιμάσουμε να κάνουμε μια πρώτη προσπάθεια...

Η Δεξιά έκανε τελικά την κίνησή της στις 17-18 Ιουλίου…

*Πρώτες πράξεις Ισπανικού Εμφυλίου (1936 – 1939), πάντα οι “πρώτες πράξεις” λένε πολλά σε αυτούς που “ξέρουν να διαβάζουν”, αξιοποιώντας την μελετημένη – του Κρις Χάρμαν – “Λαϊκή Ιστορία του κόσμου” ας κάνουμε και εμείς την δική μας μικρή προσπάθεια:

Οι στρατηγοί προσπάθησαν να αποκτήσουν τον έλεγχο όλων των πόλεων της Ισπανίας και του ισπανικού Μαρόκου. Η δημοκρατική κυβέρνηση ήταν υπερβολικά τρομοκρατημένη για να κάνει οτιδήποτε, και μάλιστα έβγαλε ανακοίνωση που αρνούνταν ότι γινόταν πραξικόπημα. Ο πρωθυπουργός Κιρόχα παραιτήθηκε. Ο αντικαταστάτης του, ο Μπάριο, προσπάθησε να επιτύχει συμβιβασμό με τους στασιαστές, και κατόπιν παραιτήθηκε (και αυτός) υπό την πίεση εχθρικών εργατικών διαδηλώσεων.

Οι στρατιωτικοί περίμεναν ότι θα έπαιρναν την εξουσία μέσα σε ώρες. Η δειλία και η σύγχυση των δημοκρατών πολιτών του Λαϊκού Μετώπου τους έδιναν αυτή τη δυνατότητα. Όμως η αντίδραση των εργατών ανέτρεψε τα σχέδιά τους. Τα συνδικάτα της UGT και της CNT κάλεσαν σε γενική απεργία.

Όμως οι εργάτες δεν περιορίστηκαν στο να απεργήσουν παθητικά. Στις περισσότερες πόλεις και κωμοπόλεις της ηπειρωτικής Ισπανίας οργανώθηκαν για να επιτεθούν στους στρατώνες και να αφοπλίσουν τον στρατό. Αγωνιστές της CNT, της UGT και των εργατικών κομμάτων άρπαζαν όπλα από όπου μπορούσαν. Μερικές φορές κατάφεραν να πάρουν με το μέρος τους τμήματα της γενικά φίλο-δημοκρατικής Guardia de Asalto (σημ. αστυνομική δύναμη για την τήρηση της τάξης στις πόλεις που δημιουργήθηκε από τη Δημοκρατία το 1931) και ακόμη, όπως στη Βαρκελώνη, της παραδοσιακά αντεργατικής Guardia Civil. Όμως σημασία είχε η πρωτοβουλία των εργατών. Όπου οι εργάτες κινούνταν αποφασιστικά, χωρίς ταλαντεύσεις ή στάση συμφιλιωτική απέναντι στους δεξιούς αξιωματικούς, νικούσαν παντού.

Το πραξικόπημα πέτυχε μόνο στις πόλεις όπου οι ηγέτες των εργατών αποδέχτηκαν τους ισχυρισμούς των αξιωματικών ότι υποστήριζαν τη δημοκρατία. Σε μέρη όπως η Σεβίλλη, η Σαραγόσα, το Κάδιξ και το Οβιέδο, αυτοί οι αξιωματικοί περίμεναν να διασκορπιστούν οι ένοπλοι εργάτες και τότε διακήρυσσαν την υποστήριξή τους στο πραξικόπημα και τουφέκιζαν όποιον αντιστεκόταν. Αυτό το τίμημα πλήρωσαν οι εργάτες επειδή εμπιστεύτηκαν εκείνα τα τμήματα της παραδοσιακής άρχουσας ελίτ που ισχυρίζονταν ότι ήταν με τη “δημοκρατία”. Χάρη στο γεγονός ότι η εμπιστοσύνη δεν ήταν γενικευμένη, τον Ιούλιο του 1936 οι δυνάμεις του Φράνκο δεν απέκτησαν τον έλεγχο ολόκληρης αλλά μόνο της μισής χώρας.

Περί ανάγνωσης της ιστορίας, καταληκτικό σχόλιο: Έχοντας ως πρωταγωνιστές της αυτούς που δεν ξέρουν “να τη διαβάζουν” με ακρίβεια μαθηματική “η ιστορία (δεν μπορεί παρά να) επαναλαμβάνεται σαν φάρσα”…