Η εμμονή στη πάση θυσία επιβολή των κυρίαρχων πολιτισμικών συμβόλων, συνδέεται με την αρχή του τέλους τους: "ακριβώς όπως η μύτη της καρφίτσας μπορεί να σκάσει ολόκληρο μπαλόνι"

Υπάρχουν περιπτώσεις στην ιστορία, όπου μια αμελητέα πράξη προκαλεί την έκρηξη, ακριβώς όπως η μύτη της καρφίτσας μπορεί να σκάσει ολόκληρο μπαλόνι.

Αλιεύουμε στοιχεία από την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα Λαϊκή Ιστορία του Κόσμου (ΚΡΙΣ ΧΑΡΜΑΝ, εκδόσεις ΤΟΠΟΣ), ενότητα με τίτλο “από τις χιονόμπαλες στις σφαίρες των μουσκέτων”. Για να δούμε πώς “το πάει”:

Μια τέτοια “μικρή” πράξη σημειώθηκε το Νοέμβριο του 1773 στο λιμάνι της Βοστόνης. Κάποιο πλοίο της Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών παρέδιδε ένα φορτίο τσαγιού – ενέργεια με την οποία οι γιοί του κυβερνήτη ήθελαν να σπάσουν το μποϊκοτάζ εναντίον του φόρου του τσαγιού, που παρέμενε σε ισχύ. Ενώ χιλιάδες διαμαρτύρονταν έντονα στην ακτή, εκατό εξεγερμένοι, ντυμένοι σαν αυτόχθονες Αμερικανοί, επιβιβάστηκαν στο πλοίο και πέταξαν το φορτίο τσαγιού στη θάλασσα!

Οι σεβάσμιοι ηγέτες της αποικιακής κοινής γνώμης έφριξαν. Επρόκειτο για “πράξη βίαιης αδικίας” μαινόταν ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν. Όμως αυτή η ενέργεια είχε πάρα πολύ μεγάλη απήχηση μεταξύ όσων εχθρεύονταν ήδη τη βρετανική κυβέρνηση, ενώ ήταν και η τελική και καταλυτική πράξη που έκανε την κυβέρνηση να χάσει πια την όποια υπομονή της. Διόρισε κυβερνήτη της Μασαχουσέτης τον φερόμενο ως σκληρό στρατηγό Γκέιτζ με εντολή να γονατίσει την αποικία, έστειλε στρατεύματα στη Βοστόνη και υιοθέτησε τους λεγόμενους Επαχθείς Νόμους, που όριζαν ότι όσοι άποικοι παραβίαζαν τους νόμους θα στέλνονταν στη Βρετανία για να δικαστούν.

Το ζήτημα δεν ήταν πια η φορολογία, αλλά το αν οι κάτοικοι των αποικιών θα είχαν λόγο για τους νόμους που τους κυβερνούσαν. Ή, όπως έλεγε ο Τζέφερσον, ξεχνώντας βέβαια πάρα πολύ βολικά ότι στη δική του πολιτεία, τη Βιρτζίνια, οι μαύροι δούλοι και πολλοί φτωχοί λευκοί δεν είχαν ποτέ λόγο για τίποτε, “αν 160.000 που ψηφίζουν στο νησί της Μεγάλης Βρετανίας έχουν δικαίωμα να αποφασίζουν τους νόμους για 4.000.000 στις πολιτείες της Αμερικής”. Όλες οι πολιτείες απειλούνταν. Όλες τους ένιωσαν να θίγονται και συγκροτήθηκαν επιτροπές για να εκφράσουν αυτή τη διάθεση. Το μποϊκοτάζ του τσαγιού εξαπλώθηκε και τα σώματα αντιπροσώπων των δεκατριών αποικιών συμφώνησαν να στείλουν εκπροσώπους σε ένα ακόμη Ηπειρωτικό Κογκρέσο.

Τα μέλη του Κογκρέσου ήταν γενικά αξιοσέβαστοι άνθρωποι με ιδιοκτησία. Είχαν αποκτήσει επιφανή θέση εντός των δομών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και δεν είχαν καμιά επιθυμία να τις ανατρέψουν. Αν μπορούσαν να επιλέξουν, θα ήθελαν τα πράγματα να λειτουργούν όπως προηγουμένως. Δεν είχαν όμως δυνατότητα επιλογής. Και κάλεσαν σε καινούργιο μποϊκοτάζ.

Η σοβαρότητα των μέτρων που είχε πάρει η βρετανική κυβέρνηση σήμαινε ότι αυτό το μποϊκοτάζ δεν θα μπορούσε να αφεθεί στους εμπόρους. Έπρεπε να ενισχυθεί με την οργάνωση της μαζικής αντίστασης. Σε κάθε κομητεία, πόλη και κωμόπολη, οι άνθρωποι έπρεπε να εκλέξουν επιτροπές για να κινηθούν αποτελεσματικά εναντίον της αγοράς ή της κατανάλωσης όχι μόνο τσαγιού πλέον αλλά και άλλων βρετανικών προϊόντων.

Και κάπως έτσι – αρχής γενομένης από τη ρίψη ενός φορτίου βρετανικού τσαγιού που εξώθησε την αποικιοκρατική βρετανική κυβέρνηση σε υπέρμετρα σκληρή στάση – ξεκίνησε να “γράφεται” η ιστορία της λεγόμενης αμερικανικής επανάστασης…

Υστερόγραφο: Λίγο καιρό πριν, νιώθοντας να απειλείται από γοργά αναπτυσσόμενο κύμα αγανάκτησης για την φορολογική της πολιτική και θέλοντας να το κατευνάσει, η αποικιοκρατική βρετανική κυβέρνηση εγκατέλειψε έναν προς έναν όλους της τους φόρους στα προϊόντα λαϊκής κατανάλωσης. Όλους πλην ενός, όλους πλην του φόρου στο συνδεδεμένο έντονα με τη βρετανική κουλτούρα τσάι. Η εμμονή των ανά εποχή κυριάρχων στην πάση θυσία επιβολή (της εξαιρετικότητας) των πολιτισμικών τους συμβόλων, πάντα και παντού συνδέεται με την αρχή του τέλους τους.