Συντροφιά με την "ματιά" του ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ στο Αιγαίο: "Τη θάλασσα και την έρημο για να τις ζήσεις έχεις ανάγκη τη συνεργασία"

“Μεγάλωσα στη θάλασσα και η φτώχεια ήταν για μένα χλιδή. Ύστερα έχασα τη θάλασσα και όλη η πολυτέλεια τότε μου φάνηκε γκριζωπή, η μιζέρια αβάσταχτη. Κι από τότε περιμένω. Περιμένω τα πλοία του γυρισμού, το σπίτι των νερών, τη διάφανη μέρα”

“Και μόνοι με τον ορίζοντα. Τα κύματα έρχονται απ’ την αόρατη ανατολή, ένα ένα. Ατέλειωτη πορεία που δεν άρχισε ούτε τελείωσε ποτέ… Ποτάμια μικρά και μεγάλα περνούν, η θάλασσα περνά και μένει. Έτσι θα ‘πρεπε ν’ αγαπώ, πιστά και φευγαλέα. Σμίγω με τη θάλασσα”

ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΙ

*Συντροφιά με τον Αλμπέρ Καμύ στο Αιγαίο. Αποσπάσματα από τα βιβλία του βραβευμένου συγγραφέα. Οι εξαιρετικές επιλογές έχουν γίνει από τον κύριο Νίκο Μαστροπαύλο και προτείνονται μέσω του περιοδικού ΒΗΜΑgazino (τεύχος 765/ 14 Ιουνίου 2015). Μεταξύ των επιλογών που φιλοξενούνται στις σελίδες του περιοδικού, οι δικές μας προσωπικές υπακούουν στην ιδιαίτερη αγάπη μας για κάποιους από τους αιγαιοπελαγίτικους “σταθμούς” που επιτάχυναν – ή μήπως επιβράδυναν; - την ωρίμανση της νιότης μας. Εσείς, ατυχώς, φίλοι αναγνώστες, άλλη επιλογή δεν έχετε από το να τις διαβάσετε…

… Κρυφή παραλία Βότσαλα της Σχοινούσας. Απέναντι από την Κέρο, τον παράδεισο των κυκλαδικών ειδωλίων, των αενάως μοντέρνων, που τέρπουν και μαθαίνουν την αφαίρεση των περιττών και την πρόσθεση των ουσιωδών, όσο απλών και μικρών και αν είναι. Κι αυτά τα λευκά και γκρίζα βότσαλα, ίσως και μερικά καφέ και κίτρινα, στον έρημο κόρφο της Σχοινούσας, είναι ακόμα πιο αφηρημένα, αλλά και ακόμα πιο σαφή ως προς την αίσθηση και το υλικό, πρωτότυπα των κυκλαδικών ειδωλίων. “Είχα πάντα την αίσθηση πως ζούσα στο πέλαγος, σε κίνδυνο, στην καρδιά μιας μεγαλόπρεπης ευτυχίας”.

Το καίκι του καπετάν Πράσινου, σαν μικρός άγγελος των Μικρών Κυκλάδων, γυρίζει την πρύμνη του στα Βότσαλα και βάζει πλώρη για τα Γλαρονήσια και την Κέρο, με τελικό προορισμό το Πάνω Κουφονήσι. Σήμερα παίζουν τα βιολιά και μια παρέα παιδιών από τη Σχοινούσα πηγαίνει εκεί για να ξεφαντώσει…

…Άκου τον ικαριώτικο χορό. Σαν να κυματίζει το Ικάριο Πέλαγος. Στα εκατό και βάλε πανηγύρια που γίνονται ολοχρονίς στο νησί, οι άνθρωποι αγκαλιάζονται σφιχτά και χορεύουν εκστασιασμένοι απέναντι στον ήλιο που ανατέλλει. Όπως το πανηγύρι του Αγίου Ισιδώρου, στις 14 Μαίου, που ανοίγει τον μεγάλο κύκλο του καλοκαιριού.

Το γλέντι τους είναι μια τελετουργία συνεργασίας και προσφοράς. Αιώνες απομονωμένοι και με μετρημένα εφόδια, έβαζαν στο κέντρο της κοινότητας το βρισκούμενο για να διασκεδάσουν και να χαρούν όλοι μαζί. Κατσικίσιο κρέας και κρασί. Αυτά μόνο. Α, και κέφι, και αρχοντιά, και διάθεση για ζωή. Ακόμη και τώρα, το πρώτο πιάτο του πανηγυριού, το “καλώς όρισες”, είναι το βραστό κρέας και το ζουμί του. Το λένε πρόθεση και προσφέρεται ακόμη δωρεάν. Όπως και το σφιχταγκάλιασμα του ικαριώτικου χορού.

Τη θάλασσα και την έρημο για να τις ζήσεις έχεις ανάγκη τη συνεργασία.