Κινηματογραφικές βραδιές στο Εγκώμιο - ήδη εκκινήσαμε από τη "Φωνή Αίματος", Σάββατο 13 Ιουνίου: Υποβάλλοντας εαυτούς και αλλήλους στην απελευθερωτική υποχρέωση κατανυκτικού σεβασμού έναντι της προοδευτικής αλήθειας

Από τις οκτώ και κάτι άρχισαν να καταφτάνουν οι πρώτοι, ήταν ακόμα μέρα, φως.  Δέκα λεπτά πριν την προγραμματισμένη ώρα της προβολής – “Φωνή Αίματος” του Αντώνη Αγκαστινιώτη – ο χώρος ήταν γεμάτος. Συνέχισαν να καταφτάνουν μέχρι και τις εννέα παρά είκοσι. Τους περιμέναμε. Άλλωστε θα έπρεπε να νυχτώσει για τα καλά ώστε η προβολή – στον έξοχο εξωτερικό τοίχο του Εγκωμίου – να είναι στο δέοντα βαθμό υποβλητική.

Μέχρι τις εννέα παρά τέταρτο οι πρώτοι και οι μετέπειτα έγιναν ένα, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί ή μια παγωμένη σπιτική λεμονάδα ήταν ότι έπρεπε για να σπάσει ο πάγος, άναψε η κουβέντα στα όρθια γι’ αυτό που ανέμεναν να παρακολουθήσουν. “Σε ένα λεπτό ξεκινάμε”! Δεν χρειάστηκαν παρά ελάχιστα δευτερόλεπτα μέχρι να τακτοποιηθούν όλοι στη θέση τους, κρατημένες οι ανάσες, ωσάν κατανυχτικά όλοι να μετείχαν στη νοητή αντίστροφη μέτρηση. Ξεκινάει!

Η απαγορευμένη αλήθεια του ντοκιμαντέρ, ή αλλιώς το διαρκές εθνικιστικό ψέμα που απαγορεύει στις κοινωνίες και τους ανθρώπους να συμφιλιωθούν με όσα θα έπρεπε να λογίζονται ως αυτονόητα εχέγγυα της προοπτικής προόδου τους, ζήτησε δεν ζήτησε πενήντα λεπτά της ώρας χρόνο για να δοθεί. Πλήρης ο σεβασμός έναντι της, κατανυχτική σιωπή σε όλη την διάρκεια της προβολής. Ήταν και αυτή η άτιμη η νύχτα τόσο όμορφη, τόσο διακριτική, τόσο ανεπαίσθητα δροσερή, που από μόνη της θαρρούσες ότι ήταν ικανή να απελευθερώσει τις βασικές αισθήσεις και πόσο μάλλον τη βασικότερη που τις συμπυκνώνει όλες, αυτή της κατάνυξης. Ήταν και η συλλογική αντίστροφη μέτρηση που προηγήθηκε της δόσης της αλήθειας, που υποβάλλοντας και αυτή με τον δικό της τρόπο στην κατάνυξη έπαιξε τον ρόλο της.

Τίτλοι τέλους! Αυτό ήταν. Άναψαν κάποια διακριτικά φώτα, πάρθηκαν και οι κρίσιμες διακριτικές ανάσες, αναγκαία αποθεραπεία μετά την έντονη φόρτιση, όλοι ένιωθαν σα να θελαν να σωπάσουν για να το σκεφτούν μπας και το ξανανιώσουν αλλά και πανέτοιμοι συνάμα να πουν κάτι, να απελευθερωθούν από την ανάγκη του “ξανά και ξανά”, να ξεσπάσουν. Να το συζητήσουμε λίγο; Ελεύθερα! Ότι νιώθετε την ανάγκη να πείτε, μην το βιάζετε. Αρκετά, άλλωστε, έχει βιαστεί το συναίσθημα, η αλήθεια σε αυτό τον τόπο…

Ένας ένας άρχισαν να παίρνουν τον λόγο, πολλοί ήταν αυτοί που στην αρχή δεν έδειχναν ότι θα το επιχειρήσουν, αλλά η κάθε σκέψη που ακουγόταν κάποια κάποιου άλλου συγγενική σκέψη ενεργοποιούσε, εντέλει οι πρώτοι και οι μετέπειτα έγιναν ένα σε αυτή την συζήτηση που ενώ αρχικά έμοιαζε ταγμένη να ολοκληρωθεί μέσα σε λίγα λεπτά τελικά βάσταξε μέχρι τα μεσάνυχτα. Αυτή η άτιμη η κατάνυξη η διαδικασία της οποίας εκκίνησε πριν καν η απαγορευμένη αλήθεια δοθεί, μπορεί μα την αλήθεια να είναι και να αποδεικνύεται πολύ απελευθερωτική.  Πόσο μάλλον όταν παραέχει κρατήσει ο βιασμός του ελεύθερου συναισθήματος, η απαγόρευση της αλήθειας σε αυτόν τον τόπο.

Τι ειπώθηκε, τι προτάθηκε, τι απαντήθηκε, τι συζητήθηκε, τι εντέλει πήραν μαζί τους φεύγοντας κατά τα μεσάνυχτα όσοι μετείχαν, το ξέρουν καλά (το νιώθουν μέσα τους) μόνο οι ίδιοι. Καμιά μα καμιά σημασία δεν έχει να επιχειρήσουμε υποθετικά και καθοδηγητικά να το συμπυκνώσουμε, οι καθοδηγητικές υποθέσεις άλλωστε είναι αυτές που επί χρόνια βίασαν και βιάζουν σε αυτό τον τόπο το ελεύθερο συναίσθημα, την ζωτική προϋπόθεση πρόσβασης (της σκέψης) στην απαγορευμένη αλήθεια. Αρκούμαστε σε αυτό που κατ’ εμάς είναι το μείζον, το χρήσιμο ως “συμπέρασμα” για τα περί του “Κυπριακού ζητήματος” λίαν προσεχώς: Για να αποδοθεί αποτελεσματικά η απαγορευμένη αλήθεια, για να δοθεί απελευθερωτικά, αναγκαία προϋπόθεση είναι η υποβολή στους όποιους αποδέκτες της απελευθερωτικής υποχρέωσης κατανυκτικού σεβασμού έναντι της. Η αληθώς προοδευτική σκέψη δεν είναι η φαντασιακή γνώση ενός υποτιθέμενου όλου μιας καθοδηγήτριας αλήθειας, είναι η βαθύτερη αίσθηση της κρίσιμης διαδικασίας που μπορεί να “γεννήσει” τις κρίσιμες στιγμές - καταρχάς της εξοικείωσης και ακολούθως - της απελευθερωτικής αναγνώρισης της μόνης αληθώς κρίσιμης προοδευτικής αλήθειας: Έναντι του διαρκούς εθνικιστικού ψέματος.

*Θερινές προβολές στον υπαίθριο χώρο του Εγκώμιου Πολιτιστικού Κέντρου. Επίλεκτα ντοκιμαντέρ και κινηματογραφικές ταινίες από όλο τον κόσμο. Στο όνομα της μόνης αληθώς κρίσιμης προοδευτικής αλήθειας. Μέχρι τα μέσα Ιουλίου. Και, κατόπιν, από 17 Αυγούστου μέχρι 10 Σεπτεμβρίου. Την ερχόμενη Τετάρτη 17 Ιουνίου θα σας ενημερώσουμε αναλυτικά. Είσοδος, αυτό δα έλειπε, δωρεάν.