Το ξύλο βγήκε από το παράδεισο: Η σοφή ματιά του Ζήνωνα Σιερεπεκλή στα εσώτερα μυστικά της βίας, στα κυρίαρχα αρχέτυπα των ζωτικών ανθρώπινων συγκρούσεων

Ηρεμία! Ψυχραιμία παρακαλούμε πολύ. Αδιαμφισβήτητα υπάρχουν πολλά σημεία τριβής σε τούτη τη ζωή, πολλά βαθιά μυστικά η αίσθηση της ύπαρξης των οποίων μπορεί να διαστείλει το συναίσθημα στα όρια, πολλές και διάφορες προκλήσεις που ενεργοποιούν νευρώσεις ή δεν επιτρέπουν στις υφιστάμενες να καταλαγιάσουν. Όμως, όλα αυτά έχουν νόημα, μόνο όταν υπάρχουν δομημένες άμυνες, η απαραίτητη εκείνη ποσότητα γνώσης και σοφίας που κτίζει το πεδίο της προσωπικής ελευθερίας. Μόνο όταν η ύπαρξη δεν είναι αφημένη και απροστάτευτη, χαμένη και ευάλωτη: να άγεται και να φέρεται από τον κάθε τυχοδιώκτη ή τσαρλατάνο που της εγγυάται δεσμευτικά την πρόσβαση στα βαθιά και στα δύσκολα ενώ στην πράξη και στην ουσία την παρεμποδίζει να μάθει και να εξελιχτεί.

Ηρεμία! Ψυχραιμία! Μη διχάζεστε με ψεύτικους όρους, στο όνομα ανύπαρκτων διλημμάτων, είναι πάρα πολύ σπουδαία υπόθεση η σύγκρουση σε τούτη τη πεπερασμένη ζωή για να μην είναι αληθινή. Πριν την εύκολη διατύπωση από μέρους σας της δοσμένης σημασίας των πραγμάτων που σας έχει υποβληθεί να νομίζετε, κάντε τον τραχύ κόπο – “το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο” – και γνωριστείτε με το πρωτογενές περιεχόμενο αυτής της σημασίας. Είναι και αυτό δοσμένο, από σοφούς του κόσμου αυτού ανθρώπους, απλώς δεν είναι διόλου προς αυτό προσανατολισμένες οι κεραίες σας…

“Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο”, μαρτυρία του εκλεκτού αρχιτέκτονα και γλύπτη Ζήνωνα Σιερεπεκλή, σας την παραδίδουμε παρακαλώντας θερμά να τη σεβαστείτε, να μη την κακοποιήσετε:

Με το ξύλο έχω ερωτική σχέση. Η μυρωδιά του μου προκαλεί πραγματική μέθεξη. Η αφή του μου φέρνει ρίγη που ανάλογα μόνο στο γυναικείο σώμα νιώθω. Γεννήθηκα μέσα στα ξύλα. Είχα την ευκαιρία, αφού ο πατέρας ήταν πελεκάνος, να αγκαλιάσω από πολύ μικρός αυτό το απίστευτα φιλικό και ερωτικό υλικό, να το νιώσω, να ακούσω τα βαθιά μυστικά του, να ψηλαφίσω τα νερά του, να χαϊδέψω τις νευρώσεις του, να δω και να διεισδύσω στα ανισότροπα μονοπάτια των ιδιοτροπιών του. Το ξύλο δεν είναι σαν την πέτρα, ούτε σαν το μέταλλο. Το ξύλινο φιλότιμο έχει μια ζέση που σου λέει είμαι ζωντανό. Η πέτρα είναι σκληρή, είναι κρύα. Στα κατάλοιπά της απάνω δεν θα μπορούσα ποτέ να κοιμηθώ. Ενώ στου ξύλου τα ροκανίδια, στο φυλλακούδι απάνω θα μπορούσα να λαξεύσω τα ομορφότερα όνειρα.

Όταν δουλεύεις το ξύλο βρίσκεσαι σε καθεστώς ερωτισμού. Το αγκαλιάζεις, το γλύφεις, το χαϊδεύεις, το μυρίζεσαι, το κρατάς άλλοτε σφιχτά και άλλες φορές χαλαρά. Με το ξύλο γίνεσαι ένα γιατί οι αντιστάσεις του είναι στα μέτρα τα ανθρώπινα.

*Οι Εκκρεμότητες του Ζήνωνα Σιερεπεκλή, οι μαρτυρίες της γλυπτικής και όχι μόνο σοφίας του, δεν είναι επτασφράγιστες και διαθέσιμες μόνο σε πολύ λίγους και εκλεκτούς. Έναντι συμβολικού αντιτίμου, μια ωραιότατη έκδοση – στο Εγκώμιο – περιμένει να αγκαλιαστεί από όσους και όσες θέλουν να μάθουν πραγματικά τι και γιατί σε τούτη τη ζωή αγκαλιάζουν. Για τους άλλους και άλλες; Για αυτούς και αυτές “το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο” στη λογική της πεντάρας (μόνο) που υποβάλλουν οι θεωρούμενες ως κλασικές κωμωδίες της χώρας των νεοελλήνων, πρόβλημά τους!