Τεχνικές και πολιτικές λεπτομέρειες ουσίας για τα δυο προτεινόμενα είδη ΟΧΙ (το σκέτο και το double) στο επικείμενο νεοελληνικό δημοψήφισμα (της πλάκας): Εντοπίζοντας με βασικές τεχνικές σκέψεις το κενό πεδίο πολιτικής

Αν έχουμε καταλάβει καλά, αν δεν μας ξεγελάει ο πεπερασμένος νους μας, δεν είναι δυο αλλά τρεις οι επιλογές για όσους μετάσχουν στο επικείμενο δημοψήφισμα της χώρας των νεοελλήνων. Εκτός από τις δυο προβεβλημένες επιλογές (ΝΑΙ – ΟΧΙ) υπάρχει και μια τρίτη προτεινόμενη από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ). Είναι η επιλογή του διπλού (double) ΟΧΙ, δηλαδή ένα όχι στην πρόταση των “θεσμών” και άλλο ένα όχι στην πρόταση της κυβέρνησης, το οποίο πολιτικά μεταφράζεται σε ψήφο υπέρ της απαλλαγής της χώρας από την Ε.Ε. μονομερή διαγραφή του χρέους e.t.c. ώστε “ο λαός να πάρει τις τύχες του στα χέρια του”. Κάπως έτσι εξηγήθηκε αρμοδίως (δια στόματος γραμματέα) η συγκεκριμένη επιλογή, παρά το ώριμο της ηλικίας μας τα αυτιά μας ακόμα δεν μας ξεγελούν.

Στο όνομα της δημοκρατίας, δηλαδή της ισοτιμίας της ψήφου, πόσο μάλλον σε μια διαδικασία που φέρει τον χαρακτήρα δημοψηφίσματος, ας μας επιτραπούν κάποιες ουδέτερες, αποστασιοποιημένες παρατηρήσεις. Σχετικές με κρίσιμες λεπτομέρειες που κατά τη γνώμη μας έχουν διαφύγει της προσοχής της εξελισσόμενης σε υψηλούς τόνους αντιπαράθεσης, η διευκρίνιση των οποίων κρίνουμε ότι είναι απαραίτητη.

Τεχνικά κρίνοντας, αν κάνουμε σε αυτό το σημείο λάθος τότε όλο το κείμενο είναι λάθος, η υιοθέτηση της προτεινόμενης από το ΚΚΕ επιλογής καταχωρείται στην διάρκεια της καταμέτρησης στα “άκυρα”. Επειδή το πλαίσιο άσκησης της λεγόμενης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι δομημένο στη βάση τεχνικών κριτηρίων, αν η τεχνική κρίση δεν ανταποκρίνεται στην πολιτική ανάγκη αντιπροσώπευσης τότε υπάρχει κενό. Όχι τεχνικό αλλά δημοκρατικό κενό. Με την διευκρίνιση ότι σκοπός του παρόντος κειμένου δεν είναι η κριτική για την κριτική αλλά η επί-διόρθωση στο όνομα της δημοκρατίας κάποιων λαθών σχετικών με τις κρίσιμες λεπτομέρειες που έχουμε εντοπίσει, προχωράμε στις απαραίτητες επεξηγήσεις. Περί του κενού:

Ισχυριζόμαστε με απόλυτη πεποίθηση ότι και σε αυτή την εκλογή όπως και σε όλες τις προηγούμενες δεν μπορεί παρά να “τοποθετηθούν” και διαχρονικοί εραστές του άκυρου η επιλογή των οποίων στο ελάχιστο δεν έχει να κάνει με την προτεινόμενη του ΚΚΕ. Πολλοί ή λίγοι θα είναι κάμποσοι – αδιαμφισβήτητα – αυτοί που θα επιλέξουν να δημιουργήσουν το δικό τους άκυρο και θα αδιαφορήσουν για το συντεταγμένο άκυρο του “κόμματος της εργατικής τάξης”. Με βάση τα δεδομένα όπως ισχύουν μέχρι τη στιγμή συγγραφής του παρόντος, οι δυο κατηγορίες άκυρων (το έγκυρο πολιτικά – άκυρο τεχνικά και το άκυρο – άκυρο) τεχνικά θα καταγραφούν στα άκυρα. Συνειδητοποιήστε το αυτό παρακαλώ, διότι από αυτό εκκινεί το κενό.

Αντιπαρερχόμαστε για λίγες στιγμές το πιθανότερο όλων σενάριο εμφάνισης (στους τηλεοπτικούς δέκτες, το βράδυ της ερχόμενης Κυριακής) ενός εκλογικού αποτελέσματος με το “άκυρο” σε ποσοστά ανταποκρινόμενα στην εκλογική επιρροή του ΚΚΕ όπως είχε στις τελευταίες εκλογές αποτυπωθεί συν κατιτίς προερχόμενο από τους παραδοσιακούς εραστές της άκυρης ψήφου. Όχι ότι και σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει κενό (τεχνικό που απολήγει πολιτικό) μιας και οι κληθέντες να αθροίσουν συντεταγμένα double ΟΧΙ δεν θα μπορούν να ξέρουν καν πόσοι τελικά είναι, όμως στη παράνοια της εποχής τούτη η λεπτομέρεια (αδυναμία αποτίμησης της εκλογικής επιρροής μιας πολιτικής πρότασης) δύσκολα κατανοείται ως κρίσιμη. Άρα, ας προχωρήσουμε σε μια εμφανέστερη.

Πως προστατεύεται δημοκρατικά, αναρωτιόμαστε, η – όσο μικρή και αν είναι - πιθανότητα εμφάνισης (σε ένα δημοψήφισμα δυο τεχνικά αλλά τριών πολιτικά επιλογών)  της τρίτης επιλογής σε ποσοστό άνω του 50%; Αν δηλαδή τα άκυρα μετρηθούν άνω του 50%, δίχως όμως να είναι μετρημένο πόσα από αυτά είναι του double ΟΧΙ και πόσα όχι, πως ακριβώς θα μετριέται τι έχει αποφανθεί πλειοψηφικά ο “υπερήφανος” λαός;  Πολιτικά θα διατυπώνεται ο ισχυρισμός από αυτούς που του πρότειναν την τρίτη επιλογή ότι “ο λαός μίλησε” όμως τεχνικά και εν γνώσει τους αυτό που είπε καταχωρείται στα άκυρα;

Η αποδοχή καταχώρησης (τεχνικά) στα “άκυρα” μιας επιλογής που δίνεται από ένα εντός δημοκρατικού πλαισίου υπάρχον κόμμα  ως “πολιτική”, μάλιστα δε σε μια εκλογική διαδικασία που φέρει τον χαρακτήρα δημοψηφίσματος, δημιουργεί εξ ορισμού “κενό πεδίο” στη δημοκρατική διαδικασία. Τι θα γίνει – υπόθεση εργασίας – αν οι τηλεοπτικές οθόνες Κυριακή βραδάκι εμφανίσουν 51% άκυρα; Θα επιχειρηθεί να εντοπιστεί με συγκρίσεις και αναγωγές το πραγματικό ποσοστό των “πολιτικών” άκυρων του ΚΚΕ ώστε να υπολογιστεί αν είναι πάνω ή κάτω του 50%; Τι θα γίνει – ακόμα πιο απίθανη υπόθεση εργασίας – αν εμφανιστούν 60% άκυρα; Αφήστε, μην το σκέφτεστε, επιστρέφουμε στις (πιο) ρεαλιστικές υποθέσεις:

Τι θα γίνει άραγε αν εμφανιστούν 25% άκυρα και μια σχέση 51% - 49% των δυο άλλων έγκυρων (τεχνικά) επιλογών; Ακόμα πιο ρεαλιστική υπόθεση: 15% άκυρα και σχέση 51% - 49% των δυο άλλων έγκυρων επιλογών; Θα χαθούμε στην μετάφραση, ναι ή όχι; Σκεφτείτε, για παράδειγμα, ότι οι υποστηρικτές του ΝΑΙ δηλώνουν πως το ΟΧΙ είναι επιλογή ρήξης με την Ευρώπη και βάσει αυτού διεκδικούν υπερψήφιση της επιλογής που προτείνουν, ενώ οι αντίστοιχοι του ΟΧΙ δηλώνουν την υπερψήφιση της προτεινόμενης από αυτούς επιλογής ως στάση υπερήφανη μη υποταγής. Αν το ΝΑΙ τεχνικά επικρατήσει (με 50 και κάτι λίγο τοις εκατό) πως αυτό θα ερμηνευτεί από τους πολιτικά προτείνοντες το τεχνικά έγκυρο όχι; Ως τεχνικά νομιμοποιημένο αλλά πολιτικά αμφισβητούμενο;

Ο μόνος τρόπος να μην υπάρξει εξαφάνιση (της πολιτικής) στην μετάφραση είναι η πλήρης αγνόηση των άκυρων όσα και αν είναι αυτά. Δηλαδή, η πλήρης αγνόηση (αναφερόμαστε στην Κυριακή το βράδυ) της τρίτης επιλογής ως πολιτικής παρότι τέτοια δηλώνεται ότι είναι και η τεχνική καταχώρησή της στα “άκυρα”. Ζήτω η λογική του παραλόγου! Προσπαθούμε μέσα μας να αντιπαρέλθουμε τις όποιες σκέψεις έχουν ως βάση την απίθανη πιθανότητα απρόσμενα υψηλού αριθμού άκυρων τεχνικά ψήφων που μας ενεργοποιεί την ανάγκη να “σκάσουμε στα γέλια”, διότι η όλη κατάσταση στη χώρα των νεοελλήνων μοιάζει δυστυχώς να είναι για κλάματα.  

Το κενό πεδίο (δημοκρατίας) στο οποίο αναφερόμαστε είναι η εκ των προτέρων επιβολή πολλαπλών μεταφράσεων σε μια διαδικασία που φέρει τα χαρακτηριστικά δημοψηφίσματος (ναι ή όχι). Τεχνικά και πολιτικά κρίνοντας, αυτό που το ΚΚΕ πράττει θέτοντας στη διαδικασία δημοψηφίσματος μια πολιτική επιλογή που είναι τεχνικά άκυρη, είναι σαφώς να ορίζει και εμμέσως πλην σαφώς να αναγνωρίζει την τεχνική ακυρότητα αυτής της (δοσμένης ως) πολιτικής επιλογής ανεξάρτητα του όποιου βαθμού επιρροής της. Γιατί; Μα διότι το ΚΚΕ υπάρχει αδιαμφισβήτητα και αυταπόδεικτα (χρηματοδοτείται) σε ένα πλαίσιο λειτουργίας του λεγόμενου δημοκρατικού πολιτεύματος όπου ο συνδυασμός τεχνικά άκυρο – πολιτικά έγκυρο δε νοείται.

Τούτο το θέμα δεν επιλύεται, καμιά πρόταση άμεσης εφαρμογής δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε “κενό πεδίο”. Δεν αφορά κατ’ ελάχιστο το “κόμμα του Περισσού”, αφορά ευρύτερα την αδυναμία του καθυστερημένου πολιτικού συστήματος της χώρας να κατανοήσει την κόκκινη γραμμή ανάμεσα στις επιφάσεις (προσχήματα) λειτουργίας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και την αντιπροσωπευτική δημοκρατία ως επίφαση (πρόσχημα). Αν κάπου μπορεί να υπάρξει μια μικρή διόρθωση της τελευταίας στιγμής – εννοούμε πριν το κατ’ επίφαση δημοψήφισμα – τούτο εντοπίζεται στη στοιχειώδη διευκόλυνση της μετεκλογικής μετάφρασης. Θα είναι που θα είναι – με μαθηματική ακρίβεια – για τα (πολιτικά) πανηγύρια, ας είναι τεχνικά τουλάχιστον ολίγον πιο οριοθετημένο το πεδίο της.

Επιβεβλημένη μικρό-διόρθωση: Τα “πολιτικά έγκυρα – τεχνικά άκυρα” του ΚΚΕ (double ΟΧΙ) προτείνεται όπως καταμετρηθούν ξεχωριστά από τα λοιπά double (και πολιτικά και τεχνικά) άκυρα. Ώστε αν μη τι άλλο στην απίθανη περίπτωση (τεχνικά μιλώντας, δεν πρέπει η δημοκρατία να προστατεύει ισότιμα όλες τις εκλογικές πιθανότητες;) που τα double ΟΧΙ του ΚΚΕ υπερβαίνουν το 50%, να μπορεί εκ των υστέρων έστω να καταγραφεί και μεταφραστεί ως πολιτικά πλειοψηφική μια επιλογή ρήξης που έχει τεχνικά εκ των προτέρων καταχωρηθεί στις άκυρες; Σύντροφοι! Αξιώστε άμεσα την ξεχωριστή καταμέτρηση και ξεχωριστή ανακοίνωση των τεχνικά άκυρων όμως πολιτικά προτεινόμενων ως έγκυρων double ΟΧΙ σας, αυτή η κρίσιμη λεπτομέρεια μπορεί να κάνει όλη την (επαναστατική) διαφορά. Στην χειρότερη και με βάση τα δεδομένα πιο πιθανή των περιπτώσεων – ποσοστό πολιτικά έγκυρων και τεχνικά άκυρων στα επίπεδα της καταγραφείσας τον περασμένο Ιανουάριο εκλογικής επιρροής του ΚΚΕ – δεν θα επιτρέψετε στους “άλλους” να μεταφράσουν κατά το δοκούν το ποσοστό της δικής σας επιρροής. Κάτι είναι και αυτό στη δύσκολη πορεία προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας…

Πλάκα κάνουμε;  Επιτρέψτε μας να απαντήσουμε ότι για τα δεδομένα της χώρας των νεοελλήνων όπως έχουν διαμορφωθεί, αυτού του είδους η πλάκα (τεχνικά κρίνοντας) στο δικό μας νου είναι αντιληπτή (πολιτικά μεταφράζοντας) ως πάρα πολύ σοβαρή υπόθεση. 

     

OUT OF THE BOX (δώστε προσοχή, θερμοπαρακαλούμε):  Το φερόμενο ως δημοψήφισμα της Κυριακής στην Ελλάδα, δεν παράγει κάποιο αδιαμφισβήτητο, αντικειμενικά αποδεκτό (σε όλους) αποτέλεσμα. Ο υπερήφανος λαός δεν αποφασίζει, για παράδειγμα, αν θα επιστρέψει ή οριστικά θα εκλείψει ο άναξ, δεν αποφαίνεται για τον τύπο του πολιτεύματος. Αυτό που οι μεν (του ΝΑΙ) λένε είναι ερμηνευτικό, ότι δηλαδή η υπερψήφιση του ΟΧΙ θα σημάνει την έξοδο της χώρας από “την ζώνη του ευρώ” , εξίσου ερμηνευτικό είναι και αυτό που λένε και οι δε (του ΟΧΙ), ότι δηλαδή η υπερψήφιση της πρότασής τους θα έχει ως αποτέλεσμα μια καλύτερη συμφωνία με τους εταίρους – δανειστές της χώρας τους. Ακριβώς επειδή ότι λένε και οι μεν και οι δε είναι ερμηνευτικό, εξίσου εύλογα μπορούν να διαψεύδουν και να αμφισβητούν αλλήλους (ερμηνείες διαψεύδονται, όχι δεδομένα),  το ίδιο εύκολα μπορούν και οι όποιοι “από έξω” να συντάσσονται υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς απλώς διαψεύδοντας την εξ’ ορισμού αμφισβητούμενη (το έχουν αυτό οι ερμηνείες) ερμηνεία της άλλης.

Υπόθεση εργασίας: Ισχύει, λέμε τώρα, η ερμηνεία της πλευράς των ΟΧΙ,  δηλαδή ότι το μήνυμα αποδοκιμασίας της (υποτιθέμενης, λέμε τώρα) συμφωνίας που προτείνουν οι δανειστές θα “ταρακουνήσει την Ευρώπη” και θα λειτουργήσει υπέρ των ελληνικών συμφερόντων. Γίνεται το δημοψήφισμα και προκύπτει ένα αποτέλεσμα – ξαναλέμε τώρα – 51% ΝΑΙ, 49% ΟΧΙ και 20% άκυρα. Τελειώνουν εδώ οι διαφορετικές ερμηνείες άραγε ή υπάρχει εύλογη δυνατότητα και προοπτική για επόμενους γύρους; Τεχνικά κρίνοντας το ΝΑΙ έχει επικρατήσει, όμως πολιτικά κρίνοντας – δεδομένου ότι το double ΟΧΙ του ΚΚΕ εμπεριέχει την απόρριψη της προτεινόμενης συμφωνίας – το πεδίο συνέχισης των αντικρουόμενων ερμηνειών παραμένει ανοιχτό.

Συνεννοούμαστε; Αν όχι σας το κάνουμε ακόμα πιο λιανά: Ο ασκών χρέη πρωθυπουργού στην Ελλάδα μπορεί ή όχι εύλογα να ισχυριστεί (αθροίζοντας τα έγκυρα με τα double ΟΧΙ)  ότι … με τις όποιες “διαφοροποιήσεις επί των λεπτομερειών”  η πλειοψηφία των Ελλήνων “συναντάται” στην απόρριψη της πρότασης των δανειστών;  Αν δεν το πράξει νομιμοποιούνται οι “σύντροφοι” του ΚΚΕ να τον εγκαλέσουν γι’ αυτό που ήδη τον εγκαλούν, ότι δηλαδή ψευδώς παριστάνει πως απορρίπτει την πρόταση των δανειστών στο όνομα του ελληνικού λαού;

Οι δανειστές από πλευράς τους πολλοί εκ των οποίων έχουν δηλώσει ότι ενδιαφέρονται σφόδρα για την άποψη του Ελληνικού λαού ερμηνεύοντας ήδη το έγκυρο ΟΧΙ ως όχι στην παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πως θα ερμηνεύσουν ένα κλειστό αποτέλεσμα μεταξύ των έγκυρων απαντήσεων με μεγάλο ταυτόχρονα το ποσοστό των τεχνικά άκυρων double ΟΧΙ;  Αν το κάνουν παριστάνοντας ότι οι τεχνικά άκυροι ψήφοι δεν απηχούν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους υπαρκτή πολιτική θέση υπαρκτών πολιτών, η οποία στο δικό τους νου δεν μπορεί παρά να αθροίζεται στα ΟΧΙ στην Ευρώπη, δε νομιμοποιείται η εκτίμηση ότι είναι υποκριτές διότι ερμηνεύουν τεχνικά τα αποτελέσματα μιας διαδικασίας που οι ίδιοι σήμερα αποδέχονται ως πολιτική; Δεν είναι εκτεθειμένοι σε μια διαρκή τέτοια ερμηνεία; Την ίδια ώρα που ο ασκών χρέη πρωθυπουργού στην Ελλάδα θα μπορεί εύλογα να ισχυρίζεται ότι αθροίζοντας τις δυο ποικιλίες των ΟΧΙ δεν φέρεται υποκριτικά απέναντι στη βούληση του υπερήφανου ελληνικού λαού;

Αν σας μοιάζει αδιανόητη η ως άνω υπόθεση εργασίας και τα δυνητικά ερωτήματα που εξ’ αυτής προκύπτουν, αν δηλαδή νομίζετε ότι το επικείμενο δημοψήφισμα παράγει κάποιο αδιαμφισβήτητο, αντικειμενικά αποδεκτό (σε όλους) αποτέλεσμα, σταματήστε εδώ την ανάγνωση. Αν όχι, πάμε μαζί στο δια ταύτα:

Η αδιανόητη συνύπαρξη ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ εκμεταλλευόμενη την κοινωνική και πολιτική καθυστέρηση στη χώρα των νεοελλήνων επενδύει και θα συνεχίσει να επενδύει (πάτε στοίχημα;) στη διαιώνιση μιας διαδικασίας ατελείωτων ερμηνειών, που είναι έτσι (εξ ορισμού, από την φύση της) δομημένη ώστε διαρκώς να ανατροφοδοτείται. Πρόκειται για μια κατ’ ευφημισμόν δημοκρατική συνύπαρξη βάση της οποίας είναι η διαρκής “δίκη προθέσεων”.  Το “τεχνικό” διαρκώς και ανάλογα με τη στιγμή (μπορεί να) μπερδεύεται με το “πολιτικό”, σας θυμίζει  κάτι άραγε αυτό από την εμπειρία του τελευταίου πενταμήνου; Όχι; Ούτε αυτό; Πάει καλά, ας το διατυπώσουμε ακόμα πιο κοφτά: Αυτό που συμβαίνει είναι ότι κάθε δοσμένη σε παρόντα χρόνο “θέση” είναι ταγμένη βολικά να εντάσσεται στις ατελείωτες του διαρκούς μέλλοντος ερμηνείες. Δεν υπάρχουν δεδομένα παρά μόνο βολικές ερμηνείες που παράγουν κατά το δοκούν δεδομένα "έτοιμα" να παράξουν να παράξουν νέες βολικές ερμηνείες. Το οποίο σημαίνει βίαιη άρνηση στο όνομα της δήθεν προόδου κάθε υπαρκτής πιθανότητας εξόδου της χώρας από την καθυστέρηση.  Τελεία. Δυστυχώς.