Επειδή η διεκδίκηση της Ελευθερίας προϋποθέτει (μια κάποια) γνώση: Εραστές του ωραίου και φίλοι συγχρόνως της απλότητας

Είμαστε εραστές του ωραίου και φίλοι συγχρόνως της απλότητας.

Καλλιεργούμε το πνεύμα μας χωρίς να θυσιάζουμε το θάρρος μας. Ο πλούτος μας χρησιμεύει ως μέσο για να εκτελούμε έργα, παρά για να ξιπαστούμε. Και δεν θεωρούμε ντροπή να λέμε πως είμαστε φτωχοί, αλλά το να μην καταβάλλει καθένας από εμάς κάθε προσπάθεια για να ξεφύγει από την φτώχεια.

Δεν θέλουμε να σας ξεγελάσουμε. Υπεράνω όλων η αλήθεια μας. Ο Επιτάφιος του Περικλή δεν μας “λέει” πολλά, παραείναι “υπάκουος” ο άτιμος στις προφανέστατες ανάγκες του προσώπου που τον εκφωνεί. Η “περιφορά” του, συνεπώς, είναι μια από τις  “παραδόσεις” της χώρας των νεοελλήνων που μπορεί μεν να θεωρείται “ιερά” για τους πιστούς φιλολόγους της όχι όμως και για εμάς.

Όπως όλα τα κείμενα της ιεράς παράδοσης, όμως, έτσι και αυτό έχει το ενδιαφέρον του. Σε ελεύθερη μετάφραση, φέρει την ειδική ικανότητα να επικαιροποιείται, δηλαδή να φαντάζει συμβατό με συνθήκες σε συγκεκριμένους τόπους και χρόνους. Αν όχι το σύνολό του, τουλάχιστον κάποια σημεία/στοιχεία του. Για παράδειγμα, αυτό το οποίο επιλέγουμε να θέσουμε υπόψη σας μοιάζει να “κουμπώνει” με δημόσιες σκέψεις και προβληματισμούς που κυριαρχούν στην υπέρ-καχύποπτη Ελλάδα του σήμερα. Κρίνετε και μόνοι σας…  

Στην πόλη μας εκείνοι που φροντίζουν για τις προσωπικές υποθέσεις τους δεν αμελούν προς τούτο τις δημόσιες και μολονότι ο καθένας αναλαμβάνει διαφορετικό έργο στα κοινά, όλοι κατανοούν επαρκώς τα πολιτικά πράγματα. Μόνο εμείς τον άνθρωπο που δεν μετέχει στα κοινά τον θεωρούμε όχι φιλήσυχο αλλά άχρηστο πολίτη.

Και αν δεν λαμβάνουμε οι ίδιοι την πρωτοβουλία για τις αποφάσεις που πρέπει να πάρει η πόλη, κρίνουμε τουλάχιστον για τα μέτρα που κάποιοι από εμάς εισηγούνται, καθώς πιστεύουμε ότι τα έργα τα ζημιώνει όχι η συζήτηση, αλλά το να μη διαφωτίζεται κανείς με τη συζήτηση πριν έρθει η ώρα της δράσης. Γιατί και σε αυτό διαφέρουμε από τους άλλους, στο ότι είμαστε εξαιρετικά τολμηροί όταν δρούμε και συγχρόνως μελετάμε οι ίδιοι σε βάθος όσα πρόκειται να επιχειρήσουμε.

Αντίθετα, στους άλλους η αμάθεια οδηγεί στο θράσος και η σκέψη στον ενδοιασμό. Γενναίοι, λοιπόν, ας θεωρούνται εκείνοι που, παρά την καθαρή τους αντίληψη για τα δεινά του πολέμου και τα τερπνά της ειρήνης, δεν υποχωρούν μπροστά στους κινδύνους.

Αλλά και στην ευγένεια των συναισθημάτων προς τους άλλους είμαστε διαφορετικοί από τους πολλούς. Γιατί τους φίλους μας επιδιώκουμε να τους αποκτήσουμε όχι ως ευεργετημένοι από αυτούς αλλά ως ευεργέτες τους. Αυτός που ευεργετεί είναι πιο ασφαλής από αυτόν που ευεργετείται, και επιδιώκει, συνεχίζοντας τις καλές πράξεις του, να συνεχίσουν να τον ευγνωμονούν. Αντίθετα αυτός που ευεργετείται μάλλον είναι αδιάφορος ως φίλος, καθώς γνωρίζει πως θα ανταποδώσει τη χάρη που του έκαναν όχι για να έχει κάποιο είδος εύνοιας, αλλά για να ξοφλήσει το χρέος του.

Συνεπώς: Μόνο εμείς άφοβα ωφελούμε τους άλλους όχι από υπολογισμό για το δικό μας υλικό συμφέρον, αλλά γιατί εμπιστευόμαστε το πνεύμα της ελευθερίας. Αυτό το ίδιο που εμπνέει και εμάς. 

Επιγραμματικά: Η ελευθερία προϋποθέτει γνώση. Η αμάθεια “παράγει” υποτελείς.