Στη σκιά της αναδυόμενης φώκιας: Σκέψεις για την αβάσταχτη ελαφρότητα του "είναι"

Ελευθερία, ανεξαρτησία, περιπέτεια. Βουτιά στα άπατα βάθη παρθένων θαλασσών. Η αίσθηση γενναιότητας με την οποία το αβάσταχτα ελαφρύ ανθρώπινο “είναι” τροφοδοτείται, μοιάζει κάποιες στιγμές – ιδιαίτερα όταν οι αναπνευστικές λειτουργίες έχουν πλέον εξοικειωθεί με το βάθος και αναζητούν φιλάρεσκα το επόμενο όριό τους – να καταλύει τόσο την ύπαρξη ωσάν να είναι η εσώτερη φύση της.

Πώς ανακόπτεται, πώς παραλύει μια τέτοια στιγμή; Άξαφνα, ογκώδης και ταχύτατη σκιά, επιδρά καταλυτικά στο πεδίο ορατότητας, καταλαμβάνει από άκρου σε άκρο τον χώρο αντίληψης, είναι ο δικός της ζωτικός χώρος. Η περιπέτεια πλέον φαντάζει επικίνδυνη, όπως κάθε περιπέτεια μακριά από τον ζωτικό χώρο. Νιώθεις τη σκιά να σε περιεργάζεται, μα δεν τολμάς να στρέψεις το βλέμμα προς το μέρος της. Μόνη λύση της στιγμής – το ξέρεις, το νιώθεις, το κάνεις – να ακολουθήσεις την προσταγή της. Να καθοδηγηθείς ευελπιστώντας και αισιοδοξώντας ότι θα ανταμειφτείς για την επιλογή σου της υποταγής.

Βαθιά ανάσα! Η σκιά ξεκίνησε να αναδύεται επιτρέποντας στο ανθρώπινο σώμα να ακολουθήσει, στη ληξιπρόθεσμη ανάσα να ανανεωθεί λίγο πριν φτάσει το όριό της. Σε διακριτική απόσταση, τόση ώστε να είναι σαφής η υποταγή στην πορεία αλλά και κάμποση ώστε να μην καταλύει ο φόβος τις κινήσεις, κολύμπι προς τα έξω. Ούτε υποψία βλέμματος – ένα λάθος βλέμμα μπορεί και να σημάνει το τέλος – μόνο η αίσθηση της κατάλληλης απόστασης οδηγήτρια προς τη λύτρωση. Κάπως έτσι να είναι άραγε και να συντηρείται το λεγόμενο θρησκευτικό συναίσθημα, αυτό που ο δουλεμένος με ασφάλεια νους δεν μπορεί παρά να χλευάζει;

Όταν φτάσαμε στην ασφάλεια του στέρεου εδάφους, μεμιάς ο φόβος ξεχάστηκε, προκρίθηκε η ανάγκη – αυτή είναι άραγε η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι; - γενναίας επίδειξης της άγνοιάς του. Μπολιασμένη με την αναγκαία εξουσιαστική δόση: “Μη την πλησιάζετε. Ιδιαίτερη προσοχή τα παιδιά. Μπορεί να είναι άγρια ή πεινασμένη. Ίσως και άρρωστη. Κάποιος να ειδοποιήσει για να την κοιτάξουνε”…

Συνάντηση με φώκια στον φυσικό χώρο της. Κολύμπι μαζί της μέχρι την ασφάλεια της παραλίας. Λιβάδι Ηρακλειάς, άγονη γραμμή Κυκλάδων, εκεί όπου όλα (μοιάζει πιθανόν να) μπορούν να συμβούν. Λέτε να έγινε κάπως έτσι όπως η περιγραφή αφήνει να εννοηθεί; Δεν έχει σημασία, εμπιστευτείτε μας. Κάπως έτσι ξεκινούν την αφήγηση των περιπετειών τους όλοι οι μαγεμένοι χρόνια από τις άγνωστες διαθέσεις του υγρού στοιχείου γέροι ψαράδες, κάπως έτσι ο διαρκής ανθρώπινος φόβος κοινωνεί τις στιγμές της βαθύτερης επίγνωσής του, κάπως έτσι οι άνθρωποι κτίζουν τις διαρκείς αφηγήσεις της ελευθερίας τους, κάπως έτσι η αβάσταχτη ελαφρότητα του “είναι” συνυπάρχει με την ζωτικότερη συνθήκη ύπαρξής της. Τη βαρύτητα…