Επενδύοντας στο αδιαμφισβήτητο Αλάθητο του Πάπα: Πέντε κρίκοι μιας "άγονης" αλυσίδας ιδωμένοι ως στοιχεία ενός μελλοντικού "γόνιμου" συνεχούς

Δυτικό σημείο αναφοράς και εκκίνησης η Ηρακλειά. Αριθμός μόνιμων κατοίκων 100, δυο οικισμοί – Παναγιά ή Χώρα και Άγιος Γεώργιος (λιμάνι) – αλλά και η υψηλότερη για τα μέτρα της άγονης γραμμής κορυφή, κάτι λιγότερο από 500 μέτρα, Πάπας με το όνομα, η πλέον αλάθητη θέα. Σε απόσταση ημερήσιας κωπηλασίας, Σχοινούσα – Κέρος – Κουφονήσια, αναγκαία η χρήση μηχανής για την μετάβαση στη τιμημένη τού θεού Διόνυσου. Πέντε ξεχωριστές μικρές λωρίδες γης – Μικρές Κυκλάδες, άγονη γραμμή – στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μας, διότι οι άγονες εποχές απαιτούν αναπροσανατολισμό, εκκίνηση σε νέα βάση με έμφαση στα επί χρόνια θεωρούμενα “μικρά και ξεχωριστά” για να γονιμοποιηθούν.

Πέντε κρίκοι της “άγονης” αλυσίδας, αρκεί να μπορέσει ο νους να τους δει ως στοιχεία ενός υπέροχου συνεχούς άξιου από άκρη σε άκρη να ερευνηθεί, δυνατότητα εξωτερικής παρατήρησης ασφαλής, εξασφαλισμένη από το υψηλό αλάθητο του Πάπα, όλα μοιάζουν να είναι εδώ για να διεκδικηθεί η εκκίνηση. Θα επανερχόμαστε μέχρι η διεκδίκηση να γίνει πράξη, πάμε καταρχάς με τα πολύ βασικά. Εντυπώνοντας στο νου ονόματα εύκολο να εντυπωθούν. Έπεται συνέχεια:

Ηρακλειά: Κόλπος Λιβάδι, ενετικό κάστρο σε κατάσταση αυθεντική κατάλληλο προς εξερεύνηση, Βενετικό νησάκι στο άνοιγμα. Αλυμιά, Καρβουνόλακος, Τουρκοπήγαδο, οι παραλίες της εξαντλητικής χαλάρωσης. Τυριά φημισμένα ολόγυρα, πρώτο όλων η μυζήθρα. Κτηνοτρόφοι και ψαράδες, γεμιστό αρνί η πολυτέλεια που επιτρέπουν στους εαυτούς και προτείνουν στους άλλους, μελιτίνια το γλύκισμά τους. Μεγάλο Πανηγύρι τον Δεκαπενταύγουστο.

Κέρος: Κέντρο από τα σημαντικά του Κυκλαδικού πολιτισμού, τα σημαντικά ευρήματα που έφερε στο φως η “αρχαιολογική σκαπάνη” εκτίθενται σε διάφορα μουσεία ανά την υφήλιο. Ανάμεσά τους τα περίφημα κυκλαδικά εδώλια του αρπιστή και του αυλιστή της Κέρου. Μαγικά “νερά”, κανένας μόνιμος κάτοικος. Το ιδεατό της έννοιας του περιηγητή.

Σχοινούσα: Ψαράδες και γεωκτηνοτρόφοι οι “μόνιμοι” μετά βίας ξεπερνούν τους 150. Καταφύγιο πειρατών επί αιώνες το απάνεμο λιμάνι της Μερσίνης. Χώρα ή Παναγιά και Μεσαριά τα ονόματα των οικισμών. Αλμυρός, Αϊ Βασίλης, Ψιλή Άμμος, παραλία Τσιγκούρη και του Λιώλιου, Αλιγαριά στα νότια, οι παραλίες της. Μεγάλο Πανηγύρι – το έχουν αυτό τα νησιά με οικισμό Παναγιά – τον Δεκαπενταύγουστο.

Κουφονήσια: Πάνω και Κάτω, χωρίζονται από έναν πορθμό πλάτους 200 (και αν) μέτρων. Ελάχιστες κατοικίες ψαράδων στο “κάτω”, περί τους 300 οι μόνιμοι κάτοικοι στο “πάνω”. Πέντε διαδοχικά βαλμένες η μια μετά την άλλη όμορφες παραλίες, ο Φοίνικας και ο λεγόμενος “όρμος στο Πορί” οι πιο όμορφες από τις όμορφες. Η θαλάσσια σπηλιά στη βόρεια πλευρά του βραχίονα που προστατεύει τον “όρμο” είναι μόνιμη φωλιά αγριοπερίστερων, η μαρτυρία της εκεί παρουσίας τους καταγράφεται ως σαγηνευτική. Αναζητείται όνομα ώστε η σαγήνη να τυποποιηθεί.

Δονούσα: Αυτήν επέλεξε ο Διόνυσος σε όλο το Αιγαίο για να κρύψει την Αριάδνη από τον ερωτοχτυπημένο Θησέα. 130 κάτοικοι μοιρασμένοι σε τέσσερις οικισμούς, Σταυρός, Χαραυγή, Μερσίνη, Καλοταρίτισσα τα ονόματά τους. Εκπληκτικές παραλίες: Βαθύ Λιμενάρι, Φωκιολίμνη, παραλία του Σταυρού, Κολοταρίτισσα, Λιβάδι, Μερσίνη, Κέδρος. Κάποτε η Φωκιοσπηλιά αποτελούσε καταφύγιο – το λέει άλλωστε και το όνομα – για φώκιες…

Αυτά τα πολύ λίγα. Τίτλοι και ονόματα. Για αρχή.