Πως είναι άραγε αντιληπτές στην "κόρη" Κύπρο οι δραματικές εξελίξεις στη "μάνα" Ελλάδα; Αναζητώντας την πλέον περιεκτική - μια και μοναδική - απάντηση

Πως είναι αντιληπτές στην Κύπρο οι τελευταίες νεοελληνικές εξελίξεις; Το μέγα νεοελληνικό δράμα, με άλλα λόγια, νοητική βάση και συνάμα μηχανισμός διαρκής αναπαραγωγής του οποίου είναι η τεχνητή, βάναυσα αντί-διαλεκτική διαχωριστική γραμμή μεταξύ “μνημονιακών” και “αντί-μνημονιακών”; Η επιβολή και μόνο της οποίας είναι ο πλέον αδιάψευστος δείκτης βαθύτατης πολιτικής και κοινωνικής καθυστέρησης;

Διαρκώς τις τελευταίες εβδομάδες και με ολοένα μεγαλύτερη πυκνότητα όσο η μέρα του δημοψηφίσματος στη μάνα Ελλάδα πλησιάζει (πλέον έφτασε, γι’ αυτό και διαβάζετε αυτό που διαβάζετε), γινόμαστε δέκτες του ερωτήματος. Από φίλους και φίλες στην Ελλάδα που θέλουν να ξέρουν, να έχουν μια κάποια αίσθηση για το πώς αυτά που τους απασχολούν κατανοούνται στην πλέον κοντινή τους “γωνιά του ελληνισμού”. Πιθανώς για να νιώσουν μια πρόσθετη επιβεβαίωση για την όποια θέση τους, πιθανώς από περιέργεια, πιθανώς για κάποιους άλλους λόγους, πιθανώς για έναν συνδυασμό τους, δεν θα ασχοληθούμε με αυτό, το προσπερνάμε.

Το ερώτημα είναι δύσκολο, υπό την έννοια ότι είναι δύσκολη η μία και μοναδική απάντηση που μπορεί να ικανοποιήσει την ανάγκη “να ξέρουν” όσοι εξ’ Ελλάδας μας το απευθύνουν, είτε τάσσονται υπέρ της μιας είτε υπέρ της άλλης επιλογής στο σημερινό δημοψήφισμα. Η διατύπωση μιας και μοναδικής απάντησης που να πυκνώνει έτσι και τόσο την αλήθεια ήταν και είναι η υπέρτατη μαθηματική πρόκληση. Προηγείτο και προηγείται αυτής ο εντοπισμός ενός σημείου αναφοράς, ενός κοινού τόπου που συνδέει τις αντιληπτικές δυνατότητες όλων των ερωτούμενων αλλά και τις αντίστοιχες επιβεβλημένες στην “κόρη” Κυπριακή ιδιαιτερότητα.

Το καλύτερο σημείο αναφοράς που καταφέραμε να εντοπίσουμε, ο πιο πειστικός κοινός τόπος, συνδέεται με την αντίληψη περί δράματος. Σε πολύ γενικές γραμμές – μπαίνουμε πλέον στη διαδικασία της απάντησης – επειδή η περί δράματος αντίληψη στην Κύπρο υπακούει στην τοπική ιστορική, πολιτική και κοινωνική ιδιαιτερότητα, η τεχνητή διαχωριστική γραμμή Μνημόνιο – Αντί/μνημόνιο στη “μάνα” Ελλάδα με το δραματικό πάθος και ένταση που έχει επιβληθεί  φαντάζει αν μη τι άλλο υπερβολική και ξένη, επικίνδυνη και αντί-ρεαλιστική. Με πιο απλά λόγια, η επί δεκαετίες στην Κύπρο αναπτυγμένη με επίκεντρο το “Κυπριακό δράμα” πολιτική και κοινωνική σκέψη και συζήτηση σε συνδυασμό με την αίσθηση μιας προοπτικής μετάβασης σε επόμενο στάδιο, “θέλει” τις αναγκαίες για την πορεία προς το μέλλον διαχωριστικές γραμμές (μόνο ορίζοντας και κατανοώντας το πριν προχωράς στο μετά) να είναι αυτές – επιτρέψτε μας τον αστεϊσμό – ανάμεσα σε Μνημοσυνιακούς και Αντί-Μνημοσυνιακούς.

Απρόβλεπτη, παράλογη, αλλά με έναν δικό της τρόπο δίκαιη η άτιμη η Ιστορία. Η “κόρη” Κύπρος μοιάζει αν μη τι άλλο να φλερτάρει με την ανάγκη να απογαλακτιστεί, τέσσερις και πλέον δεκαετίες δράμα και μνημόσυνα επί μνημόσυνων μοιάζουν να έχουν στερέψει την ανάγκη για δάκρυα, την ίδια στιγμή που η “μάνα” Ελλάδα εθισμένη στο ψέμα και υποταγμένη στη καθυστέρηση τεχνητών διαχωριστικών γραμμών (Μνημόνιο – Αντί/μνημόνιο) αγωνιά να επιβάλλει στην “κόρη” να κλάψει γοερά προσευχόμενη υπέρ αλλά και μαζί της. Κάνοντας ότι μπορεί (η αθεόφοβη) εν μέσω κραυγών, ύβρεων και κατάρων προς πάσα κατεύθυνση για να καταστήσει αναπότρεπτα τα μνημόσυνα του μέλλοντός της…