"Η σκληρόκαρδη Πανώρια" του Ν. Ναζούσκιν: Θέλω κύκνος να γενώ να πετώ στον ουρανό...

Έκλαιγε η μητέρα της που ότι και αν της έκανε δεν ήταν ποτέ ευχαριστημένη. Ένα γλυκό λόγο δεν είχε ακούσει από το στόμα της θυγατέρας της.

Ένα απόγευμα έξω από το σπίτι τους πετούσαν κύκνοι. Η Πανώρια καθόταν πάνω σε ένα βραχάκι και ήταν όπως πάντα κατσουφιασμένη και αμίλητη. Η μητέρα της ήταν μέσα στο σπίτι και μαγείρευε. Μια στιγμή ακούει την Πανώρια που, σηκώνοντας ψηλά τα χέρια της, παρακαλούσε τους κύκνους:

Θέλω κύκνος να γενώ

να πετώ στον ουρανό

τ’ άσπρα μου φτερά ν’ απλώνω

και με σας να ζήσω μόνο.

Τα φτερά μου τα πλατιά

να με φέρνουν μακριά

σ’ άλλες χώρες σ’ άλλους τόπους

να βρω πιο καλούς ανθρώπους

και μια μάνα σπλαχνικιά

κι από τούτη πιο γλυκιά…

Απόσπασμα από το παραμύθι “Η σκληρόκαρδη Πανώρια” του Ν. Ναζούσκιν,  διασκευή στην ελληνική γλώσσα από την Έλλη Αλεξίου  

*Μετά από τη εβδομάδα των συλλαλητηρίων, μετά τα επάλληλα τελετουργικά και τις μυσταγωγίες συλλογικής επίκλησης του ονείρου της ελευθερίας, καλύτερη αποθεραπεία από την ανάγνωση ενός καλού ρώσικου παραμυθιού δεν υπάρχει. Το γλυκύτερο όλων νανούρισμα…