Την αληθινή υπόθεση της προόδου την "κινούν" ενάντια στις συμβατικές πιθανότητες αυτοί που είναι φτιαγμένοι για τα δύσκολα

Όσα λάθη και αν έγιναν. Και έγιναν λάθη πολλά κάποια εκ των οποίων αδιανόητα. Όσο και αν αυτά τα λάθη διολίσθησαν την πραγματική κατάσταση προς τα κάτω. Και την διολίσθησαν κάμποσο προς τα κάτω, τόσο που μοιάζει πλέον δύσκολη ακόμα και η στοιχειώδης προς τα πάνω ορατότητα…

Το βέβαιο είναι ότι οι όποιες πιθανότητες διεξόδου της ελληνικής κοινωνίας από την καθυστέρηση προϋποθέτουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο των προοδευτικών δυνάμεων. Ως τέτοιες δεν ορίζονται οι “αστείρευτες”, οι “μοναδικές” και οι “ανυπέρβλητες” του αποκαλούμενου “λαού” αλλά αυτές και μόνο αυτές οι “πρωτοπόρες” που διαθέτουν συγκεκριμένη προς τα πάνω δυνατότητα ορατότητας. Συγκεκριμένη δυνατότητα, καταρχάς, αναγνώρισης των προϋποθέσεων διαρκούς βελτίωσης της προς τα πάνω ορατότητας.

Από κάτω προς τα πάνω! Αυτή είναι η κατεύθυνση που ορίζει το “προοδευτικό”. Εντός αυτής, ρόλοι αναγνωρίζονται αποκλειστικά και μόνο σε αυτούς και αυτές (τους ανθρώπους και ομάδες) που όχι μόνο διαθέτουν καθαυτή τη δυνατότητα ορατότητας αλλά και τη δυνατότητα να την διαθέτουν σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Οι σωτήρες και … θεματοφύλακες στην ύπαρξη των οποίων αθροίζεται η άγνοια των πολλών συνιστούν συνταγή ανακύκλωσης της καταστροφής, η έμπρακτη εξόρισή τους από προοδευτικούς πολλαπλασιαστές της δυνατότητας ορατότητας “από τα κάτω” είναι η μόνη υπαρκτή σωτήρια πιθανότητα.

Κοινωνικές πρωτοπορίες! Όχι κατά φαντασία τέτοιες από τις πάμπολλες που έχουν ευδοκιμήσει στην καθυστερημένη κοινωνία, αλλά πραγματικές. Οι οποίες μπορούν να δημιουργήσουν πραγματικούς, ορατούς πήχεις που αληθώς ορίζουν τη δυνατότητα της προόδου. Μόνο με ορατούς πραγματικούς πήχεις (και όχι, βέβαια, με επίκληση σωτήριων συνταγών) βελτιώνεται πραγματικά και προοδευτικά η ορατότητα.

Προοδευτικά! Το οποίο σημαίνει εξ’ ορισμού από “τα κάτω προς τα πάνω”, η αντίθετη κατεύθυνση εξ’ ορισμού σημαίνει “αντίδραση”. Αυτό το “εξ ορισμού” θα κρίνει και τον αυτοπροσδιορισμό των νυν “από πάνω” ως προοδευτικών. Καλούνται να τον αποδείξουν απελευθερώνοντας, ενδυναμώνοντας, διευκολύνοντας και εντέλει δημιουργώντας το αναγκαίο πεδίο ώστε οι αληθινές κοινωνικές πρωτοπορίες “από τα κάτω” να πρωταγωνιστήσουν στην διεκδίκηση της δυσκολότατης πιθανότητας διαφυγής της ελληνικής κοινωνίας από την καθυστέρηση.

Πόσο πιθανόν άραγε είναι να συμβούν τα παραπάνω; Κρίνοντας την υφιστάμενη πραγματικότητα και τους αδιανόητα "λίγους" πρωταγωνιστές της δείχνει τόσο πολύ απίθανο που φαντάζει αδύνατο. Εύλογα η ανάπτυξή του όπως στις πιο πάνω αράδες ξεδιπλώνεται μπορεί να χαρακτηριστεί έως και αφόρητα ρομαντική. Απολογούμαστε, αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά. Η ρεαλιστική διεκδίκηση των πιθανοτήτων αληθινής προόδου στις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία προϋποθέτει την επένδυση σε μια πολύ γερή δόση ρομαντισμού. Ορκισμένοι στην αληθινή (και όχι την κατ’ ευφημισμόν) πρόοδο αδυνατούμε να αποποιηθούμε το δύσκολο χρέος συμβολής στην ανάγκη ύπαρξης αυτής της δόσης. Η αληθινή πρόοδος, άλλωστε, είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση στην πράξη, που την “κινούν” καταρχάς ενάντια σε όλες τις συμβατικές πιθανότητες αυτοί (και μόνο αυτοί) που είναι φτιαγμένοι για τα δύσκολα.