"Αλλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από Ήρωες": Ποιός το είπε αυτό; Μη δίνετε σημασία, ένας Γερμανός...

Ο ένας πίστευε ότι υπάρχει σχέδιο εναντίον μας – αυτός ο καταραμένος πρώτος πληθυντικός του φόβου και του κυνηγητού – γι’ αυτό και “πρέπει να το αντικρούσουμε”. Ο άλλος ότι ο ηγέτης (μας) έδειξε τον δρόμο και (εμείς) πρέπει “να τον ακολουθήσουμε”. Πεπεισμένος και αυτός – ο ένας εκ δεξιών ο άλλος εξ’ που λέει ο λόγος αριστερών – ότι “είμαστε” αντικείμενο άθλιου και βρωμερού πειράματος που “μας θέλει υποταγμένους και εξευτελισμένους”.  

 

Χαιρετίσαμε βιαστικά χωρίς τον παραμικρό αντίλογο – οδηγός ταξί που μας μετέφερε από το αεροδρόμιο ο ένας, στέλεχος επί χρόνια του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ στην τοπική αυτοδιοίκηση που μας συναπάντησε κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού μας περιπάτου ο άλλος – νιώθοντας με βεβαιότητα ότι δεν θα γινόταν στο ελάχιστο ανεκτός. Εξ' αριστερών εξομολόγηση: “Δεν υπολογίζω κανέναν και τίποτε, οι καιροί απαιτούν ηρωισμό. Θα το καταλάβει άραγε αυτό το πράγμα αυτός ο ηλίθιος λαός; Θα τους πάρει τους φασίστες στο κυνήγι;”. Ποιος λαός; Ποιο κυνήγι; Ποιους φασίστες; Άσε, πάμε παρακάτω. Αποχαιρετισμός αμηχανίας: “Τι να σας πω. Ψυχραιμία. Υπομονή και ψυχραιμία”. Ανταπάντηση: “Ψυχραιμία; Καλά, κατάλαβα. Κατάλαβα…”

Τι διάολο κατάλαβε; Σίγουρα πάντως όχι την βασική σκέψη μέσα μας από το πρωί που συνομιλήσαμε με τον πανέξυπνο οδηγό – “είναι στημένο από το 2000 το σχέδιο σε συνεργασία με τους δικούς τους εδώ μέσα,  νομίζουνε ότι τρώμε κουτόχορτο” – έως και το μεσημέρι της απρόσμενης συνάντησή μας με την φερόμενη ως αριστερή άποψη περί “λαού ηρώων και ηρώων του λαού”. Πίσω ολοταχώς στα χρόνια του Μικρού Ήρωα…

Περί της βασικής σκέψης: Αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες. Σπουδαίος, αληθινός, επαναστατικός λόγος. Όχι δικός μας, αυτό δα έλειπε, δανεικός. Από έναν Γερμανό ανάθεμα τον, και άντε μετά να πείσεις τους εντός νεοελληνικών τειχών αλλόφρονες για την αξία και σημασία του. Από ποιόν; Δε βαριέστε, από έναν Γερμανό, τι σημασία έχει από ποιόν; Από κάποιον Μπρεχτ….