"Ο Παίκτης", η αυθεντική - μέσα από τον μοναδικό νου του Ντοστογιέφσκι - κορύφωση: Αύριο τελειώνουν (και ξεκινούν) όλα!

Το κυριότερο είναι ο χαρακτήρας. Δεν έχω παρά να θυμηθώ τι μου συνέβηκε πριν λίγους μήνες, προτού χάσω τα λεφτά μου. Ω ήταν ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα για το τι καταφέρνει κάποτε η αποφασιστικότητα!

Ο ΠΑΙΚΤΗΣ! Δοσμένος μέσα από την μοναδική σκέψη του “μεγάλου” ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ. Μοιραζόμαστε μαζί σας την κορύφωση. Στις εποχές του άγριου τζόγου πρέπει να ξέρετε τι λένε οι κλασικοί. Χρειάζεται…

 Τα είχα χάσει όλα, μέχρι τελευταίας πεντάρας. Βγαίνοντας από το ναό του τζόγου ένιωσα να σαλεύει στην τσέπη του γιλέκου μου ένα φιορίνι. “Έτσι θα έχω και να φάω” αρχικά σκέφτηκα. Αλλά μετά από μια εκατοστή βήματα μετάνιωσα και γύρισα πίσω. Έβαλα το φιορίνι στα μικρά.

Πράγματι, δοκιμάζει κανείς ένα ξεχωριστό συναίσθημα όταν μονάχος και απροστάτευτος, χωρίς καν να ξέρει αν θα έχει να φάει το ίδιο βράδυ, παίζει και το τελευταίο, κυριολεκτικά το τελευταίο του φιορίνι.

Κέρδισα. Όταν είκοσι λεπτά αργότερα έφυγα από το καζίνο είχα περίπου εκατόν εβδομήντα φιορίνια στην τσέπη μου. Αυτό είναι το μόνο γεγονός! Βλέπετε τι αξία έχει καμιά φορά ένα φιορίνι; Κι αν τότε είχα χάσει το κουράγιο μου; κι αν δεν είχα τολμήσει να πάρω την απόφαση;

Τι προβλέπεται; Τι;

Αύριο, αύριο! Αύριο θα έχουν τελειώσει όλα!

ΤΕΛΟΣ

*Κάθε τέλος και μια αρχή…