Ψαρεύεις ψάρια στα βουνά; Βάρκες ξέμπαρκες, με τα σπάνια βλέμματα της Έλενας και της Αναστασίας δοσμένες, σύντομα στο Εγκώμιο και από του χρόνου στη γενέθλια γη τους

Εγκατάλειψη; Αδιαφορία; Τιμωρία; Μετάβαση; Συντροφιά; Τιμή; Διακόσμηση;

Μοιάζει να είναι το πρώτο όμως δεν είναι είναι. Δεν είναι αποκλειστικά και μόνο έτσι. Αν ήταν αποκλειστικά και μόνο έτσι το σκαρί θα ήταν αφημένο απόμακρα ώστε τα εμφανή σημάδια πάνω του να μην είναι στους πάντες ορατά. Δεν προβάλλεται η εγκατάλειψη, αλλά κρύβεται.

Στα σίγουρα η αδιαφορία είναι έκδηλη σε ότι αφορά την προστασία από τα στοιχειά της φύσης, τα σημάδια των καιρών. Ξύλα, σίδερα, χρώματα, όλα εκτεθειμένα. Όμως κανένας δεν μπορεί να την χαρακτηρίσει και πλήρη. Μια ματιά στις καλοδουλεμένες στηρίξεις ώστε οι σκελετοί να είναι ατόφιοι, ωσάν έτοιμοι ανά πάση στιγμή ξανά να ζωντανέψουν, κανένα περιθώριο δεν επιτρέπει αμφισβήτησης.

Τιμωρία; Απλά και μόνο; Όχι δα. Ακόμα και αν το μάτι νομίζει ότι την βλέπει η λογική του νου αρνείται να την πιστέψει. Δεν μπορεί να είναι απλά και μόνο αυτό, να πρόκειται απλά και μόνο γι’ αυτή. Δεν μπορεί να τιμωρείται το παρελθόν, να αφήνονται να ξεθωριάσουν οι μνήμες, σε πρώτο πλάνο τοποθετημένες στον αυλόγυρο.   

Από μια πρότερη κατάσταση στην επόμενη, από την ατελείωτη διαδρομή μέσα στην άγρια ρευστότητα στην αγία και πεπερασμένη στέρεα ησυχία. Θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι όμως απουσιάζουν οι επιβάτες. Υπερθεματίζει στο όνομα της μετάβασης η φαντασία όμως ο ρεαλισμός επιμένει σε αυτό που λείπει.

Η εντονότερη όλων, η αποκλειστικά υπαρξιακού χαρακτήρα, η μόνη αφοπλιστικά μη ρουτίνας συντροφιά, είναι αυτή με την αίσθηση της απουσίας. Ζήσαμε μια ζωή μαζί, τι και αν ένας κύκλος – ο πιο ρευστός - ολοκληρώθηκε πιο γρήγορα, συντροφιά θα πάμε μέχρι το τέλος. Πού όμως; Πού; Αυτών των σκαριών οι πρύμνες δείχνουν σα να μη θέλουν να πάνε πουθενά. Τα ταξίδια έχουν προ πολλού περατωθεί.

Ακόμα και αν υπάρχει, που λογικά πρέπει να υπάρχει, μια αίσθηση απόδοσης τιμής στο νου αυτών που μοιράζονται στιγμές ζωής με τα σκαριά τους εκτός ρευστού στοιχείου, μισή είναι και αυτή η άτιμη. Αν το θέλετε διαφορετικά, είναι και αυτή (η αίσθηση) τόσο μπλεγμένη με τόσες άλλες, που δεν αποδίδεται, δεν μπορεί να αποδοθεί, όπως τα αρχετυπικά των ανθρώπων τελετουργικά θα την ήθελαν. Πώς να αποδοθεί τιμή όταν φωλιάζουν ή παραμονεύουν διαθέσεις ή υποψίες εκδικητικής εγκατάλειψης ή παραδειγματικής τιμωρίας;

Διακόσμηση; Αν είναι δυνατόν. Αδιαμφισβήτητα η σύνθεση των πιο ακραίων μεταξύ των ακραίων τεχνητών αντιθέσεων παραπέμπει στα πιο extreme μεταξύ των extreme διακοσμητικά “κόλπα”, όμως θα ήταν πάρα πολύ άδικο, πάρα πολύ υποτιμητικό για την αυθεντική και απροσχεδίαστη συγκεκριμένη – ψαρεύεις ψάρια στα βουνά; - να περιοριστεί σε έναν τέτοιο στενό και άχαρο χαρακτηρισμό. Δε νομίζετε;

Δυο ζευγάρια μάτια και … τι μάτια! Δυο βλέμματα και .. τι βλέμματα! Ένα πράσινο ενήλικο με βαθιά προοπτική και δόση μελαγχολίας, ένα αστραφτερό της πρώτης νιότης με κυρίαρχη την αίσθηση της περιπετειώδους αναζήτησης. Η Έλενα και η Αναστασία, η Αναστασία και η Έλενα, συνθέτουν όλες - μια προς μια - τις φωτογραφικές πτυχές της αλήθειας, υπερβαίνοντας και αποδίδοντας συνάμα σε όλους τους διάσπαρτους χαρακτηρισμούς των διάσπαρτων στα βουνά της άγονης γραμμής βαρκών, το περιεχόμενο που αληθώς τους ανήκει.

Αυτή η “δουλειά” ξεκίνησε σαν μικρός απογευματινός περίπατος εξερεύνησης των παραδόξων στις κάμποσες ανεξερεύνητες γωνιές της  Ηρακλειάς Κυκλάδων. Χρειάστηκε εντέλει μιας εβδομάδας γεμάτης απογεύματα (και δυο συμπληρωματικά πρωινά) για να φτάσει σε ένα πρώτο σημείο/επίπεδο ολοκλήρωσης.  Πρώτος εκθεσιακός προορισμός της – πολλές εκατοντάδες μίλια μακριά – το Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο στην Κύπρο κάποια στιγμή μέχρι το τέλος της χρονιάς: Εκεί θα δοκιμαστεί και τελειοποιηθεί σε ότι αφορά τις λεπτομέρειές της ώστε “καλή ώρα” το επόμενο Καλοκαίρι να αφιχθεί στον φυσικό γενέθλιο τόπο με την αρτιότητα που της πρέπει…