"Το σύνδρομο της Ύβρεως" στην σύγχρονη πολιτική: Διότι σημασία - για αυτούς που σκέφτονται, οι λοιποί ας προσπεράσουν - έχουν τα κριτήρια...

Ενώ δεν έπασχαν από κλινικά νοσήματα εμφάνιζαν το “σύνδρομο της ύβρεως”. Δηλαδή, αλλοιωμένη αντίληψη της πραγματικότητας, καθώς και υπερβολική αυτοπεποίθηση και απαξίωση των αντίθετων απόψεων ή και όλων των απόψεων πλην των δικών τους. Ο πλέον “άρρωστος” συνδυασμός…

“Ασθενείς ηγέτες στην εξουσία”: Μια από τις πιο πρωτότυπες περί πολιτικής σύγχρονες μελέτες (στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, 2008) με την υπογραφή του Ντέιβιντ Όουεν, υπουργού εξωτερικών της Αγγλίας με κυβέρνηση Εργατικών (επί Τζέιμς Κάλαχαν) και στη συνέχεια συνιδρυτή και αρχηγού του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Υπό εξέταση: Η σχέση πολιτικής και ασθένειας την περίοδο 2001- 2007, ιδιαίτερα δε το πώς μια σωματική ή πνευματική νόσος απελευθερωτική της ιδιαιτερότητας/συνδρόμου που ο πρόλογός μας συμπυκνώνει, μπορεί να εξωθήσει σε παντελώς απερίσκεπτες, παράλογες αποφάσεις και ενέργειες.

Ενδεικτικά κάποια από τα “ηγετικά πρόσωπα” που τίθενται στο μικροσκόπιο του Όουεν: Ρούζβελτ, Μουσολίνι, Χίτλερ, Τσόρτσιλ, Μάο, Τζον Κενεντι, Νίξον, Θάτσερ, Ρήγκαν, Μιτεράν, Γέλτσιν, Σιράκ, Μπλερ, Τζόρτζ Μπους, Αριέλ Σαρόν. Και πολλοί άλλοι.

Απουσιάζουν προφανώς – ζήτημα μεγέθους – ενδεικτικές περιπτώσεις από τον ελληνικό μικρόκοσμο. Όμως – για όσους ενδιαφέρονται για μικρό εξειδικεύσεις – τα κριτήρια είναι όλα εκεί. Και αυτά είναι που μετράνε…