- Τι είναι σήμερα αριστερά; Ότι ήταν πάντα. Ανοίξτε και κάνα βιβλίο...

Το ηθικό πλεονέκτημα δεν είναι, δεν μπορεί να είναι ένας (ακόμα) ισχυρισμός, από τους πάμπολλους που εκστομίζονται από και προς κάθε κατεύθυνση. Οι φέροντες και φέρουσες αυτό το πλεονέκτημα δεν το ισχυρίζονται, δεν το προβάλλουν. Σε (υποτιθέμενες) συζητήσεις που … αναπτύσσονται σε τηλεοπτικά studios (κατά κύριο λόγο) ή σε περισπούδαστες (υποτίθεται) αναλύσεις.

Όποιοι και όποιες εμπορεύονται πολιτικά το ηθικό πλεονέκτημα – δηλώνοντας οι ίδιοι “αριστερά” και δηλώνοντάς το ως χαρακτηριστικό στοιχείο της αριστεράς άρα και των ιδίων – μόνο “αριστερά” δεν είναι. 

Το ηθικό πλεονέκτημα ΠΟΤΕ δεν Δηλώνεται από τους φορείς του, δεν είναι ισχυρισμός, αλλά πάντα (πρέπει να) αναγνωρίζεται αυτό και οι φορείς του από τους (όποιους) άλλους, είναι αποδείξιμο. Μετρήσιμο. Μετριέται με μέτρα αλτρουισμού και κοινωνικής συνείδησης, (πρέπει να) αναγνωρίζεται σε αυτούς και αυτές που έχουν παραχωρήσει και παραχωρούν (εξακολουθητικά) κάτι από το λεγόμενο ατομικό συμφέρον, κάτι μετρήσιμο και συγκεκριμένο από την ζωή τους – σε οριακές στιγμές ακόμα και την ίδια – στο όνομα του ευρύτερου κοινωνικού συμφέροντος. Για παράδειγμα: Ένας άνθρωπος με αποδεδειγμένα σπουδαία προσόντα ο οποίος δεν μετέχει σε projects που θεωρεί κοινωνικά επιζήμια (μη ρωτάτε ποιά, σκεφτείτε μονάχοι σας) εμπορευόμενος τα προσόντα του για ίδιο οικονομικό όφελος και επιμένει να αντιλαμβάνεται τα προσόντα (γνώσεις) του ενταγμένα στην ανάγκη κοινωνικής προόδου (μη ρωτάτε τι ακριβώς είναι αυτή, σκεφτείτε το), είναι αποδείξιμα φορέας του ηθικού πλεονεκτήματος. Το οποίο ΔΕΝ δηλώνει. Γιατί κανένας και καμία δεν δηλώνει αυτό που πράγματι αναγνωρίζεται ότι είναι. Απλώς … (αναγνωρίζεται ότι) είναι. 

Με την πολιτική αντιληπτή αποκλειστικά ως “αγορά”, η αληθής έννοια του ηθικού πλεονεκτήματος (που θα όφειλε να είναι αποδείξιμο στο διαρκές παρόν) είναι a-priori άκυρη, εξ’ ου και εμπορικά εκφυλίζεται σε περιπτώσεις κατά κανόνα ανόητων παλαίμαχων, φαιδρών και γραφικών προσώπων που φέρονται να “κουβαλούν” μια “μακρά ιστορία” η οποία μετά-“πωλείται” ως αυτόματο πιστοποιητικό βαθιάς σοφίας. Όσο υψηλότερος είναι ο βαθμός κοινωνικής καθυστέρησης τόσο περισσότερο το πιστοποιητικό ενδύεται με στρώσεις αγιοποίησης- ιερότητας. Στο ακραίο όριο της κοινωνικής καθυστέρησης (έχετε κατά νου ποιο είναι αυτό και πώς εντοπίζεται;) το ηθικό πλεονέκτημα προσωποποιείται αποκλειστικά σε υπερήλικες “σοφούς αγίους”. Ώστε το ηθικό πλεονέκτημα να καθαγιάζει το πολιτικό προϊόν που διακινείται στο όνομά του, υπέρ αυτών που διακινούν προϊόν στο όνομά του. Ωσάν να μην υπάρχουν σε ζώντα, ενεργό και παραγωγικό χρόνο, πρόσωπα – καθημερινοί αποδείξιμοι φορείς αυτού του πλεονεκτήματος. Ιδού πως η κρίσιμη αριστερή αλήθεια, το πρωταρχικό στοιχείο κοινωνικής αναγνώρισης της “αριστεράς” – το ηθικό πλεονέκτημα αυτών που αποδεδειγμένα στερούν από το Εγώ στο όνομα της συνολικής κοινωνικής προόδου – εκφυλίζεται σε εμπορική προδιαγραφή, σε (έναν ακόμα) απευθυνόμενο προς καταναλωτές ισχυρισμό.

-Τι είναι πλέον “αριστερά”;

-Ότι ήταν πάντα…

Μια παλιά μηχανή στην άκρη του πουθενά, πάντα έτοιμη για ταξίδια, ένα αγόρι γεμάτο ταλέντο και φλόγα, ένα κορίτσι που αγαπάει τη ζωή και αρνείται τα υποκατάστατα των ισχυρισμών της. Στην άκρη του πουθενά, οπουδήποτε, στα άκρα, από το νοτιότερο της Μεσογείου η φωτογραφία.

Πρεσβευτές! Της άρνησης των υποκατάστατων. Ηθικό πλεονέκτημα αποδείξιμο κάθε ώρα και στιγμή. Παντού εκεί όπου ο ευάλωτος άνθρωπος, ο αδικημένος, ο πρόσφυγας, ο κυνηγημένος, η μάνα με το μωρό στα χέρια, αναζητούν τη ζωντανή ένδειξη της ανθρώπινης αλληλεγγύης. Παντού στα δύσκολα και σπουδαία. Με την πλάτη γυρισμένη στο φωτογραφικό φακό, πλήρως ελεύθεροι από τα θρησκευτικά σύμβολα της αγίας καθυστέρησης, εμπνευσμένοι διαρκώς από το ταξίδι, στο όνομα αυτών – προσώπων, αληθειών και δικαίων – που πρέπει με κάθε τρόπο να στηρίζονται.

Με το βλέμμα ψηλά και μακριά, στα αστέρια. Για κανέναν ρεαλιστικό λόγο. Απλά και μόνο γιατί κάποιων τα βλέμματα σε αυτό τον κόσμο κοιτάνε ψηλά και μακριά, στα αστέρια. Έτσι πάντα συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει! Πάντα υπήρχαν, υπάρχουν, θα υπάρχουν και τα αληθινά πρόσωπα φορείς του ηθικού πλεονεκτήματος. Όχι μόνο ο εμπορικός ισχυρισμός του.

-Τέρμα οι ερωτήσεις. Δεν απαντώ σε καμιά πια. Όλες έχουν απαντηθεί. Σωπάστε πια. Ανοίξτε και κάνα βιβλίο. Τεμπέληδες.

Αυτός που το είπε (ξέσπασε και ξαλάφρωσε) και αν είναι σοφός άνθρωπος. Αληθινά σοφός, καμιά σχέση με την παράσταση του είδους. Το είπε απολαμβάνοντας με αγαλλίαση την σοφία του επίσης σπουδαίου τέκνου του – ένας χώρος φιλοξενίας στο ζωντανό κέντρο της Αθήνας, ένα ξενοδοχείο μπουτίκ με αισθητική τόσο σπάνια που δυσκολεύεσαι να βρεις τις λέξεις για να την αποδώσεις με ακρίβεια (σ.σ. θα το επιχειρήσουμε σύντομα). Σε ποιους το είπε, σε ποιους απευθυνόταν; Σε κάποιους και κάποιες που εκκινούσαν και τελείωναν τη σκέψη τους κραυγάζοντας τον ισχυρισμό περί του ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς και αγνοώντας το ζωντανό περιεχόμενο αυτού του πλεονεκτήματος. Γιατί τους το είπε; Όχι, βέβαια, για να τους και τις προσβάλλει. Αλλά για το ηθικό πλεονέκτημα καθαυτό. Γιατί θέλει κόπο, θέλει προσόντα, η ματιά ψηλά και μακριά. Πέρα από τον εμπορικό ανταγωνισμό των ανόητων decibel που προσπαθούν τα μεν να υπερισχύσουν των δε σε έναν ατελείωτο καταναλωτικό συγχρονισμό του “τίποτε”… 

  

*Σύντομα, πολύ σύντομα, θα βρεθούμε. Εκεί που πρέπει, για τους λόγους που πρέπει..