Πρώτη σχολική μέρα, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ στην γιορτή, τον τόνο δίνουν τα παιδιά: "Είναι η ώρα περασμένη, άκου ο κώδωνας σημαίνει"

Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αναβάθμιση, ποιότητα, δημοκρατικό σχολείο. Συμπαθάτε μας αλλά σε κοινωνίες (άκρως συντηρητικές) όπου τα παραπάνω δεν ωριμάζουν και υπηρετούνται (έστω στοιχειωδώς) από τα κάτω, στην πράξη αποδεικνύονται εκτός θέματος.. Ευσεβείς πόθοι των προοδευτικών ανθρώπων.

Αυτό που ισχύει σε αυτές τις άκρως συντηρητικές (καθυστερημένες) κοινωνίες είναι οι ιερές σταθερές (αξίες) του αμετακίνητου εθνικού παρόντος. Αυτές που όλοι καταλαβαίνουν, όλοι μπορούν να καταλάβουν (περιλαμβανομένων και αυτών που φέρονται να διαφωνούν μαζί τους), γι’ αυτό και όλοι μαζί συντηρούν. Συναντιούνται εκεί, μόνο εκεί, γιατί μόνο εκεί μπορούν να ισορροπήσουν, είτε συμφωνώντας είτε  παριστάνοντας ότι διαφωνούν: με προοπτική πάντοτε μία και μοναδική, όλοι μαζί ξανά να συμφωνήσουν ότι η διαφωνία τίποτε άλλο δεν είναι από την παράστασή της.   

Όλοι μαζί στη γιορτή! Με τον μόνο κοινά αντιληπτό τρόπο, αυτόν που θέλει το παρόν να δηλώνεται διαρκώς αμετακίνητο, που απαιτεί από το μέλλον του κόσμου – έτσι δεν αποκαλούνται κατ’ ευφημισμόν οι νέοι άνθρωποι; - να δηλώνει διαρκώς πειθαρχημένο.

Πρώτη μέρα σχολείου, τον τόνο της γιορτής δίνουν τα παιδιά, δικό τους, τελείως μα τελείως δικό τους το ποίημα, ο “παραδοσιακός” του διαρκούς ελληνισμού Τέλλος Άγρας απλώς ανέλαβε την ευθύνη να το αποτυπώσει σε χαρτί. Όχι τίποτε άλλο αλλά για να μπορούν πέραν των δικαιωματικά υπερήφανων του “πρώτου βαθμού”, να το διαβάζουν και στο ρυθμό του να σιγοντάρουν, και οι λοιπές βαθμίδες: Ο παππούς, η γιαγιά, ο ιερέας, ο αστυνομικός, ο στρατιωτικός, η κυρία του φιλόπτωχου. Όποιος “διάολος” τέλος πάντων από τους κάμποσους καμπόσους δικαιούται ανά περίπτωση θέση τιμητική- συγγενική στον γιορτινό περίγυρο.

Πρώτη μέρα σχολείου, απαντώντας από καρδιάς σε ρητορικά ερωτήματα των μεγάλων, τα παιδιά – μαθητές (που η πρώτη ενήλικη ματιά τους αντιλαμβάνεται τιμητικά ως στρατιώτες) ποιητικά γιορτάζουν:

Τόση βιάση και σπουδή; Για πού πας, καλό παιδί; 

Κίνησες νωρίς-νωρίς/ και τρεχάτος προχωρείς;

 Στάσου δα να διασκεδάσεις/με τις ομορφιές της Πλάσης! 

Κόψε απ᾿ τα περβόλια πάλι/του χινόπωρου τα κάλλη!

 Να σταθώ; Δεν ευκαιρώ/ γιατί πάω στο φτερό. 

Και που πάω, να στο πω; /Στο σχολειό μου π᾿ αγαπώ!

 Άνοιξε για πρώτη μέρα.//Βλέπεις τα παιδιά εκεί πέρα; 

Έχουν μόνα τους ταιριάξει/χωριστά κάθε μια τάξη.

 Είσαι, βλέπω, μαθητής./Μα στον ώμο τι κρατείς, 

που με τη ματιά την πρώτη/σ᾿ έκαμα για στρατιώτη;

 Είναι τ᾿ άρματά μου αυτά/τ᾿ ακριβά τ᾿ αγαπητά: 

Το κοντύλι μου κι η πλάκα/ το βιβλίο μου στη σάκα.

Κι έλα πια να σε χαρώ/με ρωτάς κι αργοπορώ… 

Είναι η ώρα περασμένη/άκου, ο κώδωνας σημαίνει.