Το Μοναστήρι της Πάρμας: Αφιερωμένο σε αυτούς (τους ανόσιους) που ΜΑΤΑΙΑ διένυσαν τα κακοτράχαλα μονοπάτια της δόξας και συγκλονίστηκαν από την αίσθηση των απότομων γκρεμών της

Είναι ελάχιστοι, απειροελάχιστοι οι συγγραφείς που μπόρεσαν να έχουν σε τούτη τη ζωή τις χαρές και τις απολαύσεις της εξασφαλίζοντας παράλληλα και την δυνατότητα στην υστεροφημία.

Οι πολλοί διένυσαν τα κακοτράχαλα μονοπάτια της δόξας και συγκλονίστηκαν από τους απότομους γκρεμούς της χωρίς όμως ποτέ να φτάσουν στην κορυφή της. Χωρίς ποτέ το μακρινό και απατηλό λυχνάρι της να θερμάνει την ανήσυχη και ματωμένη καρδιά τους.

Γιατί άραγε; Για την συντριπτική πλειοψηφία τους ο συγχρονισμός της απόλαυσης του εφήμερου και της εξασφάλισης ύστερης φήμης δεν επιτεύχθηκε; Ομολογούμε πως μας είναι αδύνατο να αναζητήσουμε μια τόσο ασαφή και πολύπλοκη απάντηση, που αφορά τόσους πολλούς και για τόσα πολλά – χιλιάδες μα την αλήθεια – χρόνια. Όποτε την ψηλαφούμε αρκούμαστε στις δικές τους μαρτυρίες, στις εναρκτήριες φράσεις της δικής τους εξομολόγησης στους αόρατους αυτουργούς της ανθρώπινης ματαιότητας. Ενδεικτικά:

Με τις αιώνιες κραυγές της αυτή η δημοκρατία θα μας εμπόδιζε, ήταν βέβαιο, να χαρούμε την καλύτερη μοναρχία…

ΣΤΑΝΤΑΛ, Το Μοναστήρι της Πάρμας, Β Τόμος, εναρκτήρια φράση…  

Από τις εκδόσεις ΓΚΟΒΟΣΤΗ. Βρείτε το και διαβάστε το και αν έχετε μια καλή και σαφή απάντηση για το μείζον ασαφές ερώτημα τιμή μας θα είναι να την μοιραστείτε (και) μαζί μας. Τιμή μας μεγάλη…