Είναι και αυτός ένας τρόπος…
Η πρώτη ζώνη είναι γεμάτη ξαπλώστρες. Ανά δύο, συνήθως,
μια ομπρέλα θάλασσας. Ανάμεσά τους ένα τραπεζάκι για τον καφέ, το αναψυκτικό,
το τασάκι. Η μοντέρνα εκδοχή “θέλει” και δυνατότητα σύνδεσης Internet, όμως ακόμα δεν είναι τόσο πολύ διαδεδομένη
ώστε να την εντάξουμε στη γενική εικόνα. Το όλον, είτε συνδεδεμένο με τον
κυβερνοχώρο είτε όχι, συνεπάγεται κάποιο κόστος, όμως τα έχει αυτά η παροχή
υπηρεσιών, όλα εδώ πληρώνονται.
Κοσμοσυρροή στις
ξαπλώστρες, πάνε και έρχονται. Διασχίζοντας την δεύτερη ζώνη από και προς τη θάλασσα. Κάποιοι, λίγοι, της πρώτης
παιδικής ηλικίας, παραμένουν στη δεύτερη συνήθως γκρινιάζοντας. Ούτε μπρος τους
κάνει προς τη θάλασσα, ούτε πίσω. Ζητάνε κίνητρα: Κάποιο αξεσουάρ – βαρκούλα,
παιχνίδι – για μπρος, κάποιο τρόφιμο ή αναψυκτικό για πίσω.
Τρίτη ζώνη: Βάθος θάλασσας από μέχρι το πολύ 100 άντε 110 εκατοστά
για σαράντα, πενήντα, μέχρι και εξήντα μέτρα. Ζεστό, πολύ ζεστό το νερό,
τεράστια αλατισμένη μπανιέρα. Γράψτε λάθος, προτιμάμε να χαρακτηρίσουμε τη ζώνη
θαλάσσια (αλμυρή) πισίνα για να μη θεωρηθεί ότι σαρκάζουμε. Ασφαλής,
ασφαλέστατη. Δεκάδες, εκατοντάδες άνθρωποι λούονται πατώνοντας. Άλλοι στα 50,
άλλοι στα 70, άλλοι στα 110 εκατοστά.
Τέταρτη ζώνη: Μετά τα 100 άντε 110 εκατοστά, σαράντα με
εξήντα μέτρα απόσταση από την παραλία, το νερό βαθαίνει απότομα, ή αν θέλετε
φυσιολογικά, λίγα μέτρα μετά η θάλασσα είναι άπατη. Όσοι δραπετεύουν από την
τρίτη ζώνη, όσοι επιλέγουν αυτό το ρίσκο, κολυμπάνε διάσπαρτοι. Αυτή η
(τέταρτη) ζώνη είναι η μικρότερης χρήσης, με τις λιγότερες επισκέψεις και την
μικρότερη διάρκεια παραμονής. Πέντε με δέκα λεπτά διαρκεί η μέση επίσκεψη, ίσα
για την ιδέα της ελεύθερης κολύμβησης, κατόπιν επιστροφή στις παρυφές της
τρίτης. Ενίοτε, παρατηρείται ένα πήγαινε έλα στα σύνορα των δυο ζωνών (όταν
στην τρίτη είναι τέτοιος ο συνωστισμός που φλερτάρει με τα όρια της ασφυξίας),
όμως τι τα θέτε τα έχουν αυτά οι καταναλωτικές συνήθειες και συμπεριφορές.
Πέρασμα από την
τέταρτη στην πέμπτη ζώνη, πέρα
δηλαδή από τις σημαδούρες (για να μπορούν να καταλάβουν και όλοι αυτοί και
αυτές που θέλουν ακριβή σημάδια για να μπορούν να καταλαβαίνουν) δε νοείται με
τρόπο κολυμβητικό. Water Sports.
Κοστίζουν κάτι παραπάνω αλλά γεννούν ικανές δόσεις ψευδαίσθησης ελευθερίας. Για
νεολαίους, το είδος εκείνο των προστατευμένων που θέλουν με ασφάλεια να νιώσουν
νεότεροι του μπαμπά, της μαμάς, του παππού, της γιαγιάς. Ποδήλατα, μηχανάκια,
αυτοκινητάκια, έως και αεροπλανάκια, όλα “της θάλασσας”. Περήφανοι οι “μικροί”
που τους χαζεύουν στις extreme στιγμές
τους οι “μεγάλοι”, σε αγωνία προσποιητή ανάμεικτη με εξίσου προσποιητό
ενδιαφέρον οι “μεγάλοι” περήφανοι που πλέον δεν είναι “μικροί”. “Μα τι κάνουν;
Θα κτυπήσουν…”
Είναι και αυτός ένας τρόπος…
Ζώνες θαλάσσιας κατανάλωσης,
σαν departments, διάδρομοι super market με όλα τα προσφερόμενα είδη, απευθυνόμενες
στο ένα και μοναδικό είδος: Σε αυτούς που νιώθουν ασφαλείς μόνο όλοι μαζί, μόνο
όταν όλοι μαζί - βλέποντας, ακούγοντας, νιώθοντας εντός πεδίου ο ένας τον άλλον - ως "κοινό" καταναλώνουν.
*Και τι γίνεται με το βάθος της απόλαυσης;
Άλλη συζήτηση αυτή. Συζήτηση που στα σίγουρα δεν μπορεί να αφορά διόλου αυτούς
και αυτές που ονειρεύονται (την ζωή ως) μια θάλασσα απέραντη ρηχή, ώστε να
μπορούν παντού και πάντα να πατώνουν. Συζήτηση που αφορά αυτούς και αυτές που
αναγνωρίζουν την απόλαυση μόνο στης ζωής ετούτης τα απέραντα ρευστά. Άλλη
συζήτηση αυτή, δύσκολη συζήτηση αυτή. Μια άλλη φορά…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου