Επειδή το χάσμα μεταξύ ιδεώδους και πραγματικότητας (μπορεί να) είναι πολύ ευρύ: Μια ματιά στην σύγκρουση πολιτισμών και τον ιπποτικό πόλεμο "καλού εναντίον κακού" τον 14ο αιώνα!

Αποκωδικοποιώντας τις αφηγήσεις περί πολέμου “κακού εναντίον καλού” και όλων των συνακόλουθων τύπων σταυροφοριών και/ή ιερών πολέμων. Προσφυγή στο πρωτότυπο, στον τρόπο γραφής της ιστορίας τον καιρό εκείνο. Από την “Ιστορία των Ιστοριών” – ΤΖΟΝ ΜΠΑΡΟΟΥ, εκδόσεις ΤΟΠΟΣ – το απόσπασμα.

Τόσο στον έρωτα όσο και στον πόλεμο το χάσμα μεταξύ ιδεώδους και πραγματικότητας μπορεί να είναι πολύ ευρύ: η αρπαγή, η λεηλασία και η σφαγή ήταν φυσικά παρεπόμενα της εχθροπραξίας του 14^ου αιώνα, και τα Χρονικά του Φρουασάρ μας τα παρουσιάζουν. Συχνά ο ιππότης, όπως οι σταυροφόροι του Βιλεαρδουίνου που μοιράζονταν τα λάφυρα της Κωνσταντινούπολης, εξακολουθούσε να είναι αναγνωρίσιμος συγγενής του Φράγκου πολέμαρχου – τυπικός λήσταρχος, ενώ παράλληλα επιθυμούσε να αποκτήσει τιμές και φήμη μέσω των άθλων του.

Ο Φρουασάρ ήταν ο υπέρτατος ιστορικός της εχθροπραξίας του 14^ου αιώνα, της ιδωμένης κυρίως μέσα από το πνεύμα της ιπποσύνης, καθώς και πολλών άλλων ακόμα γεγονότων βασισμένων σε αυτήν και πέρα από αυτήν. Το έργο του φέρει κάποια από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του χρονικογράφου, ένα από τα οποία είναι ότι ενσωματώνει εκλεκτικά το έργο προκατόχων του (στη συγκεκριμένη περίπτωση του Ιωάννη του Ωραίου). Επίσης, ο Φρουασάρ δεν έχει κανένα ενδοιασμό να παρεμβάλλει στην αφήγησή του διάφορες ιστορίες μη ελεγμένες, μόνο και μόνο επειδή του τις διηγήθηκαν και του άρεσαν.

Λειτουργεί ως δεξιοτέχνης μιας ρέουσας ελεγχόμενης αφήγησης όπου διαρκώς τονίζεται μια ορισμένη επιρροή φέρουσα χαρακτήρα πιστοποιητικού, από τα ρομαντικά μυθιστορήματα, συχνά αρθουριανά, που ήταν τα δημοφιλή της εποχής. Συχνά, στο όνομα της προώθησης της αφήγησης, χρησιμοποιεί διαλόγους. Ενώ το έργο του φέρεται να είναι (άρα και είναι) η Ιστορία, ο Φρουασάρ αγνοεί πλήρως τη νηφαλιότητα του μέχρι τότε τυπικού ιστορικού: αρκείται στη διατύπωση και οριοθέτηση μιας γενικής και εύπεπτης κατεύθυνσης της αλήθειας και είναι εξαιρετικά αδιάφορος με τις λεπτομέρειες ωσάν οι τελευταίες να πρέπει υποχρεωτικά να υπόκεινται στη ανάγκη ενδυνάμωσης της αλήθειας (της γενικής κατεύθυνσης) χωρίς να ενδιαφέρει η ασήμαντη μικρό-αλήθεια καθεμιάς εκάστης από αυτές…

*Συγκρατήστε τα παραπάνω. Ώστε να τα αξιοποιήσετε στα διαλλείματα σας, όταν θα έχετε χρόνο και διάθεση να σκεφτείτε αποστασιοποιημένα τι μπορεί να είναι αυτό που συμβαίνει γύρω σας – αυτό, δηλαδή, που σας αφηγούνται ότι συμβαίνει – και τι μπορεί να σημαίνει. Οι βασικοί κανόνες σκέψης – είτε αναφερόμαστε στον 14^ο των σταυροφοριών είτε στον 21^ο της σύγκρουσης πολιτισμών είτε σε όποιον άλλο αιώνα – είναι ταυτόσημοι. Το ίδιο και τα χαρακτηριστικά της κυρίαρχης ιστορικής αφήγησης άνευ (της αίσθησης έστω) της οποίας θα είστε πάντα τελείως ευάλωτοι, επιρρεπείς στην άκριτη παπαγαλία πολιτικών αφηγήσεων οι οποίες δεν αποτελούν παρά αναπόσπαστα μέρη της.